«Βλέπουμε την τουρκική εξωτερική πολιτική και το όραμά τους για Οθωμανική Αυτοκρατορία. Θέλουμε να σταματήσουμε την οποιαδήποτε πιθανότητα, να δούμε αυτό να επιτυγχάνεται στην Κύπρο και να τερματίσουμε αυτό το όραμα», δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μιλώντας στο Συμβούλιο Παγκοσμίων Υποθέσεων του Σικάγο. Και είναι παρήγορο το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, τουλάχιστον φραστικά, φαίνεται να κατανοεί ότι η σημερινή Τουρκία έχει ως πυξίδα της εξωτερικής πολιτικής της, την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και σημαντικότερο είναι ότι δηλώνει πως θέλει να τερματίσει αυτό το όραμα, ώστε να μην επιτευχθεί στην Κύπρο.

Έχει, όμως, φιλόδοξο και ρεαλιστικό σχέδιο εθνικής δράσης, διά του οποίου θα σταματήσει την επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
Για να σβήσει το όραμα της Οθωμανικής Τουρκίας, πρέπει ένα κράτος να διαθέτει δύναμη. Δύναμη στρατιωτική, δύναμη οικονομική, δύναμη πολιτική, θωρακισμένη με ισχυρές συμμαχίες και, βεβαίως, ηγεσία και λαό που να διαθέτουν πίστη και αγωνιστικότητα. Διαθέτει αυτά τα απαραίτητα συστατικά η Κυπριακή Δημοκρατία, για να σταματήσει την ισχυρότερη στρατιωτικά και οικονομικά και θωρακισμένη με ισχυρές στρατηγικές συμμαχίες, υπέρτερη κατά πολύ πληθυσμιακά, Τουρκία; Ουδέν, δυστυχώς, διαθέτει από τα απαραίτητα που προαναφέραμε. Επεχείρησε ποτέ, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, η Κυπριακή Δημοκρατία, να αποκτήσει τα όπλα που χρειάζονται για να αντιμετωπίσει το οθωμανικό όραμα της Τουρκίας; Ουδέποτε.

Σήμερα, κρίνοντες ρεαλιστικά τα δεδομένα, η Τουρκία βρίσκεται ένα βήμα πριν από την ολοκλήρωση του οθωμανικού οράματός της, στην Κύπρο.
Κατέχει στρατιωτικά το βόρειο μέρος της κυπριακής επικράτειας. Έχει περικυκλωμένο το υπόλοιπο ελεύθερο τμήμα της. Έχει απο-ενοχοποιηθεί από τη διεθνή κοινότητα για το έγκλημα που διέπραξε στην Κύπρο. Έχει οδηγήσει τα πράγματα προς την κατεύθυνση μίας εκτρωματικής λύσης, η οποία την καθιστά κυρίαρχο στον βορρά και συνεταίρο και κηδεμόνα στον νότο. Αντιμετωπίζει ένα κράτος-ανοχύρωτη πολιτεία στρατιωτικά, αιμάσσον οικονομικά, χωρίς τη στήριξη καμίας ισχυρής στρατηγικής συμμαχίας, διπλωματικά ανύπαρκτο.

Και, πέραν όλων αυτών, έναν λαό κουρασμένο, καθημαγμένο, χωρίς πίστη και χωρίς αγωνιστική διάθεση να διεκδικήσει τα δίκαιά του. Και ηγεσίες, οι οποίες αντί να διεκδικούν δίκαια, δηλώνουν υποταγμένες στις "πραγματικότητες επί του εδάφους", στη μοιρολατρική θεώρηση "να σώσουμε ό,τι περισώζεται", να ξεχάσουμε τα ευκταία και να επιδιώξουμε τα εφικτά (τα οποία, στο μεταξύ, έχουν μετατραπεί σε ανέφικτα), αφοσιωμένες στην αναζήτηση μίας λύσης, που θα διαλύει το κυπριακό κράτος (τη μόνη ασπίδα στο οθωμανικό όραμα) και θα οδηγεί σε λύση δύο κρατών.

Αυτά είναι σήμερα τα ρεαλιστικά δεδομένα. Η ηγεσία δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης του νεο-οθωμανικού οράματος, αλλά διευκολύνει με την πολιτική της την πραγμάτωσή του. Δεν αρκεί να λέγει ότι έχει επίγνωση του οράματος της Τουρκίας να επεκταθεί στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σημασία έχει να εργάζεται πρακτικά, ώστε να τερματίσει αυτό το όραμα. Και, δυστυχέστατα για τον κυπριακό Ελληνισμό, διαχρονικές, παλαιές και σημερινές πολιτικές έχουν μετατρέψει το εφιαλτικό όραμα της Τουρκίας σε πραγματικότητα στην Κύπρο...