Μα τι μας λέει ο Επίτροπος για Ανθρωπιστικά Θέματα Φώτης Φωτίου; «Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να εντατικοποιήσουμε τις προσπάθειες, για να πεισθεί επιτέλους η Τουρκία να βοηθήσει στο θέμα των αγνοουμένων», δήλωσε σε εκπροσώπους των οργανωμένων συνόλων της κυπριακής ομογένειας στις ΗΠΑ. Τους ζήτησε να εργασθούν στην Αμερική, ώστε να πεισθεί η Τουρκία να δώσει άδεια και να ξεκινήσουν εκταφές στις καλούμενες στρατιωτικές ζώνες.

Μα δεν διάβασε ο κ. Επίτροπος την κοινή δήλωση Αναστασιάδη - Ακιντζί, στην οποία το μόνο που περιέχεται είναι έκκληση προς όσους έχουν πληροφορίες για τους αγνοουμένους, να τις δώσουν στη Διερευνητική Επιτροπή; Μόνο αυτό ζήτησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν ζήτησε, ούτε απαίτησε από τον κ. Ακιντζί, να περιληφθεί στη δήλωση απαίτηση, ή έστω έκκληση, προς την Τουρκία να συναινέσει σε διενέργεια εκταφών στις στρατιωτικές περιοχές. Και όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν εντατικοποιεί τις προσπάθειές του και δεν ζητεί το αυτονόητο, από ποιους άλλους ζητά ο κ. Φωτίου να πράξουν όσα δεν έπραξε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης;

Είναι απαράδεκτο και συνιστά στοιχείο λαϊκισμού και αποφυγής ευθυνών, η Κυβέρνηση να μην πράττει το στοιχειώδες και να μην ασκεί καμία πίεση στην Τουρκία, και να απαιτεί από άλλους να πράξουν αυτό που η ίδια αποφεύγει.

Όλες οι κυβερνήσεις, από την πρώτη μέχρι τη σημερινή, έχουν εγκληματήσει εις βάρος των αγνοουμένων και των συγγενών τους. Με την ψοφοδεή, ενδοτική συμπεριφορά τους έχουν μετατρέψει ένα έγκλημα πολέμου σε μία θλιβερή και τραγική διαδικασία συλλογής οστών και λειψάνων.

Οι αγνοούμενοί μας δεν εχάθηκαν από τη μία στιγμή στην άλλη. Δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου της γης ξαφνικά και από άγνωστους απαγωγείς. Απήχθησαν, μαρτύρησαν στα χέρια των απαγωγέων τους και τελικώς δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τον στρατό της Τουρκίας. Εδώ και χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία όφειλε να σύρει την Τουρκία στα διεθνή δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου και σφαγή αιχμαλώτων, ακόμη και αθώων γυναικόπαιδων. Και όχι να διαπραγματεύεται την παράδοση οστών και λειψάνων.

Ηγέτες, κατώτεροι των προσδοκιών και των απαιτήσεων των καιρών, ηγήθηκαν και ηγούνται, ακόμη, αυτής της χώρας. Και ενώ όφειλαν να καταγγείλουν τα πρωτοφανή εγκλήματα της Τουρκίας, κατέστησαν το θέμα των αγνοουμένων απλή διαδικασία συγκομιδής λειψάνων. Υποβάθμισαν μία μαζική σφαγή σε ένα απλό δικοινοτικό πρόβλημα εγκλημάτων από τις «εθνικιστικές σοβινιστικές ομάδες» των δύο κοινοτήτων. Και στο τέλος εξαφάνισαν την Τουρκία από τη θέση του κατηγορουμένου. Εξισορρόπησαν μία μεμονωμένη εγκληματική δράση μερικών ελληνοκυπριακών στοιχείων, με την προσχεδιασθείσα εθνοτική σφαγή από το επίσημο κράτος της Τουρκίας. Με αποτέλεσμα, η μεν Τουρκία που διέπραξε το μέγα έγκλημα να απαλλαγεί, η δε διεθνής κοινή γνώμη να γνωρίζει ότι το θέμα των αγνοουμένων αποτελεί ένα θλιβερό αποτέλεσμα του διακοινοτικού πολέμου μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Αυτά είναι τα «επιτεύγματα» των πρώην και σημερινών κυβερνώντων. Που δεν ετόλμησαν ποτέ, και δεν τολμούν και σήμερα, να απαιτήσουν καταδίκη της Τουρκίας για τη βάρβαρη σφαγή Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων. Και έχουν, σήμερα, το θράσος να ζητούν από άλλους να κάμουν το ελάχιστο, το οποίο ούτε αυτό ετόλμησαν να πράξουν...