Πριν από 41 χρόνια, η Αμμόχωστος έπεφτε ανυπεράσπιστη στα χέρια των Τούρκων. Δεν ήταν στους σχεδιασμούς τους. Τους τη δώσαμε σαν επιδόρπιο. Έκτοτε, οι Αμμοχωστιανοί εμπαίζονται από ημετέρους και ξένους για την επιστροφή τους, η οποία με βάση τις δεύτερες Συμφωνίες Κορυφής Κυπριανού Ντενκτάς, του ΄79, θα έπρεπε να γίνει χωρίς όρους. Και παρότι εμείς έχουμε δώσει ουκ ολίγα δώρα στην άλλη πλευρά, η Άγκυρα μας γυρίζει την πλάτη. Ενώ είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε το λιμάνι της πόλης υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να γίνεται από κοινού εμπόριο, η Τουρκία ζητά κι άλλα. Θέλει τη νομιμοποίηση της Τύμπου και του FIR. Δηλαδή, χωριστή κυριαρχία και διάλυση. Έδαφος έναντι αναγνώρισης. Όπως προσδοκά ότι θα συμβεί στο τέλος. Διότι, πώς αλλιώς θα εφαρμοστεί η ομοσπονδία; Πώς αλλιώς θα καταστεί το ψευδοκράτος ισότιμο συνιστών κράτος;

Ας μην απατώμεθα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Για να γίνει η ομοσπονδιακή λύση από ουτοπία πράξη, θα πρέπει η ελληνοκυπριακή πλευρά να αποδεχθεί μια σειρά τουρκικών αξιώσεων, όπως είναι το δικαίωμα του «χρήστη», ο συναισθηματικός δεσμός των εποίκων που ζουν στα σπίτια μας, η εκλογή Τούρκου Προέδρου και ούτω καθεξής. Οι μέχρι πρότινος κόκκινες γραμμές και η πολιτική θέση «όχι στα τετελεσμένα της εισβολής», πάνε του βρόντου. Τώρα περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα. Πάει, είναι ντεμοντέ η αρετή. Χλευάζεται και λοιδορείται.

Εις πείσμα της γενικότερης παρακμής, εμείς επιμένουμε σε λύση επί των αρχών και των αξιών της ΕΕ, χωρίς αποκλίσεις, καθώς και στη θέση ότι η Αμμόχωστος θα πρέπει να είναι το κύριο ΜΟΕ, διά του οποίου η Άκυρα θα αποδείξει την πρόθεσή της για λύση. Και ότι θα την εφαρμόσει. Ενώ, μάλιστα, ορθώς ο Πρόεδρος έθετε την επιστροφή της Αμμοχώστου ως προαπαιτούμενο, τελικώς, την έβαλε στο ψυγείο. Μαζί με την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. Προφανώς, για να μη δυσκολέψει τον κ. Ακιντζί. Για να οικοδομηθεί μια επικοινωνιακή πολιτική στο πλαίσιο των ΜΟΕ και των ψευδαισθήσεων. Διότι ο Ακιντζί δεν άλλαξε την τουρκική πολιτική. Ιδού μερικές απτές αποδείξεις. Είναι, είπε, εκτός πραγματικότητας όσοι πιστεύουν ότι θα βάλουν τους εποίκους σε πλοίο και θα τους στείλουν πίσω στην Τουρκία. Και πρόσθεσε την περασμένη Τρίτη τα εξής: «Αναγνωρίζεται το δικαίωμα του χρήστη και οι τίτλοι ιδιοκτησίας του ψευδοκράτους». Αυτό συμφώνησαν τελικά με τον Πρόεδρο; Τη συνιδιοκτησία; Την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής;

Επί του παρόντος, δεν υπάρχει καμιά διάψευση από την Κυβέρνηση. Διότι, εάν ψεύδεται ο κ. Ακιντζί, πώς μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη; Και επειδή περί εμπιστοσύνης και Αμμοχώστου ο λόγος, γιατί ο κ. Έιντε δεν εγείρει το θέμα της επιστροφής της πόλης ενώπιον της τουρκικής κυβέρνησης; Βεβαίως, θα ισχυριστεί κάποιος ότι, ο σκοπός του ταξιδιού του στην Άγκυρα είναι οι «καυτοί μήνες του Φθινοπώρου» και το θέμα των εγγυήσεων. Η αλήθεια, όμως, είναι άλλη: Δεν ήγειρε το ζήτημα της Αμμοχώστου, διότι γνωρίζει ότι θα εισπράξει αρνητική απάντηση. Όταν, λοιπόν, είναι αρνητική η απάντηση για την Αμμόχωστο επί της οποίας υπάρχουν συμφωνηθέντα, πώς να αναμένει κάποιος ότι θα εισπράξει θετική απάντηση επί των τουρκικών εγγυήσεων, που θεωρούνται ζωτικής σημασίας; Πώς να είναι θετική η απάντηση όταν, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των Τουρκοκύπριων επιχειρηματιών την περασμένη Δευτέρα, με τον κ. Ακιντζί, ο Πρόεδρός τους Ιλγκέρ Ζιουγούρτ διευκρίνισε δημόσια ότι δεν θα δεχθεί λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις; Μπορεί ο Ερντογάν να τους χαλάσει το χατίρι; Εφόσον οι Τούρκοι δεν αισθάνονται κόστος, δεν θα υποχωρήσουν στο θέμα της Αμμοχώστου. Θα την επιστρέψουν μόνο ως επιδόρπιο της διχοτομικής λύσης και της διάλυσης.