Μία από τις αρχές μιας σοβαρής πολιτικής είναι η αταλάντευτη διεκδίκηση τεθέντων στόχων. Μπορεί οι μέθοδοι, οι τρόποι, τα μέσα να διαφοροποιούνται κατά καιρούς, αλλ’ όχι οι στόχοι. Οι Τούρκοι, διά των γνωστών -σε όσους μελετούν- εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ, του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1956, κωδικοποίησαν την εθνική πολιτική τους έναντι της Κύπρου. Βέβαια, από το τέλος της δεκαετίας του ΄40 ξεκίνησαν να υποδαυλίζουν διεκδικήσεις.

Το 1938, όταν ο ελληνοκτόνος Ατατούρκ ετοιμαζόταν να καταβροχθίσει τη συριακή Αλεξανδρέττα, οι στρατηγοί του τον ερώτησαν τι θα γίνει με το «πράσινο νησί», την Κύπρο. Απάντησε πως θα έρθει και αυτής η ώρα. Τη δεκαετία του ΄50 η Τουρκία, επίσημα πια, πέραν των εκθέσεων Ερίμ, οργάνωσε την επανάκτηση της Κύπρου. Δεκάδες Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί φώναζαν καθαρά τους τουρκικούς στόχους εναντίον του κυπριακού Ελληνισμού. Οι ηγέτες μας ούτε έβλεπαν ούτε άκουγαν ούτε καταλάβαιναν.

Η τουρκική εισβολή το 1974 δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μόνο εξαιτίας του εγκληματικού πραξικοπήματος. Ήταν και αποτέλεσμα ολέθριων λαθών, παραλείψεων, ανευθυνοτήτων και επιπολαιοτήτων της Κύπρου και της Ελλάδος. Και να γίνονταν τα εθνικά παθήματα, μαθήματα… Αλίμονο σε ένα λαό που έχει ηγεσία που δεν γνωρίζει, δεν μελετά και δεν προετοιμάζεται να στομώσει τα σχέδια των εχθρών του. Σήμερα, ο κυπριακός Ελληνισμός θυμάται το δεύτερο, ακόμα πιο εγκληματικό κτύπημα του Αττίλα.

Η Κερύνεια είχε ήδη καταληφθεί, ακολούθησαν η Αμμόχωστος, ο εγκλωβισμός της Καρπασίας με 20.000 Έλληνες, η κατάληψη της Μόρφου. Ποια έπρεπε να ήταν η αταλάντευτη θέση της ηγεσίας μας; Ότι απαιτούμε και αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση όλων των κατεχομένων μας. Ότι δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε εκπτώσεις ή εκχωρήσεις. Κι όμως! Όλη η πολιτική ηγεσία θεωρεί ήδη την αγαπημένη μας Κερύνεια ως απολεσθείσα, ενώ την Αμμόχωστο υποβάθμισε σε ένα απλό… ΜΟΕ!

Με τη συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς (1979), η Αμμόχωστος έπρεπε να επιστραφεί στους νόμιμους κατοίκους της ως ένδειξη καλής θέλησης της κατοχικής Τουρκίας. Ουδέν έγινε. Το 1984, με το ψήφισμα 550, εκαλείτο η Τουρκία να παραδώσει την Αμμόχωστο ανεξάρτητα από την έκβαση των συνομιλιών. Ουδέν έγινε. Και φτάσαμε σήμερα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να έχει υποβιβάσει το μέγα θέμα της επιστροφής της Αμ/στου σε ένα απλό ΜΟΕ, μάλιστα κάποια στιγμή διασυνδέθηκε με το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου. Για την Καρπασία, το 1975 υπογράφτηκε μεταξύ Κληρίδη και Ντενκτάς η συμφωνία της Τρίτης Βιέννης, που προνοούσε επανεγκατάσταση Καρπασιτών και Μαρωνιτών στα χωριά τους. Αντ’ αυτής, οι πληθυσμοί περιορίστηκαν σε μερικές εκατοντάδες άτομα. Η Μόρφου ούτε που αναφέρεται, παρά μόνο σε φτηνιάρικες, ανέξοδες ομιλίες μία φορά τον χρόνο.

Τιμώντας σήμερα και θρηνώντας τους ηρωικούς νεκρούς μας, με θλίψη και οργή παρατηρούμε μία ηγεσία και ειδικά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να είναι ασυγκράτητος στην υπογραφή μιας διζωνικής λύσης, που ουδαμόθεν του πλανήτη υπάρχει παρόμοιά της. Η Τουρκία έχει φτάσει στο τέρμα ενός 60χρονου και πλέον αγώνα της: Να καταλύσει και να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και στη θέση της να λειτουργήσουν -αν λειτουργήσουν ποτέ…- δύο συνιστώντα κρατίδια. Μέχρι στιγμής, οι Τούρκοι δεν έχουν δώσει σχεδόν τίποτε και εισπράττουν συνεχώς. Υπάρχει μόνο ένα ψευδεπίγραφο κλίμα και μια κίβδηλη αισιοδοξία. Και η Αμμόχωστος; Η Καρπασία; Η Μόρφου; Η Κερύνεια; Ο Καραβάς; Η Λάπηθος και άλλα καρτερικά ελληνικά ονόματα; Ας περιμένουν… Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους που τους βιάσανε τις γυναίκες και δεν τράβηξαν ούτε τον σουγιά τους…