Το θέμα του φυσικού αερίου θέλει σοβαρότητα. Πρέπει να λέγονται λίγα και να γίνονται πολλά. Με ορθολογισμό και υπευθυνότητα. Εάν όντως προχωρούν οι τεχνοκρατικές μελέτες και οι εργασίες για τον αγωγό από την Κύπρο προς το τερματικό της Αιγύπτου είναι θετική εξέλιξη. Μακάρι, το έργο να γίνει πραγματικότητα το συντομότερο. Και μακάρι να ληφθούν όλες οι παράμετροι υπόψη και κυρίως εκείνες της ασφάλειας, που αφορά και εμάς και την Αίγυπτο. Διότι, και οι δύο οι χώρες είναι εν δυνάμει στόχοι τρομοκρατών και ειδικότερα της ISIS.

Τα κοινά συμφέροντα στην περιοχή επιβάλλουν συνεργασία μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου. Και λογικό είναι να μην συζητούνται τα ζητήματα της άμυνας δημόσια. Εκείνο, όμως, που έχει σημασία και το οποίο θίγουν κυρίως οι Ισραηλινοί είναι τι θα γίνει με τη λύση; Διότι, εάν η Κύπρος θα είναι αποστρατιωτικοποιημένη ποιος θα αναλάβει την ασφάλεια; Η Τουρκία; Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί και για μας, αλλά και για το Ισραήλ.

Για να αποφύγουμε νέα μελλοντικά προβλήματα, από τώρα θα πρέπει να γίνουν και οι περί της άμυνας σκέψεις και μελέτες. Είναι εύηχη η θέση για αποστρατιωτικοποίηση. Όμως, με τα νέα δεδομένα και με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, το όποιο νέο πολιτειακό σύστημα θα προκύψει από τη λύση δεν μπορεί να λειτουργήσει στην ΕΕ και να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στον πυλώνα της κοινής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής χωρίς ένοπλες δυνάμεις. Μια αναθεώρηση των όσων προέβλεπε το Σύνταγμα της Ζυρίχης με τουρκοκυπριακά και ελληνοκυπριακά αγήματα και κοινή εκπροσώπηση στο εξωτερικό θα ενισχύσει την κυριαρχία μας και το κράτος θα μπορεί να διαχειρίζεται τα ζήτημα άμυνας, ασφάλειας και φυσικού αερίου κατά τρόπον αξιόπιστο.

Υπάρχουν και τολμηρές φωνές που αναφέρονται σε ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ως αντιπρόταση για την πλήρη αποχώρηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Η εξέλιξη αυτή σκοντάφτει στο ΑΚΕΛ. Και το ίδιο, όμως, το ΑΚΕΛ, όπως και άλλα κόμματα, θα πρέπει να εξετάσουν πιο ορθολογιστικά τα ζητήματα της ασφάλειας και τις σχέσεις μας με το ΝΑΤΟ. Άλλωστε, επί προεδρίας Χριστόφια, το 2008 είχε αποφασιστεί σε επίπεδο Συμβουλίου Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων η εμβάθυνση των σχέσεων του ΝΑΤΟ με την ΕΕ.

Ας μην εθελοτυφλούμε. Η Κύπρος ήταν και είναι ΝΑΤΟ. Και προφανώς θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Εκτός και αν διαλυθεί η Συμμαχία. Όμως, ακόμη και αν συμβεί κάτι τέτοιο, η ουσία του δικού μας προβλήματος, δηλαδή της ασφάλειας, δεν αλλάζει. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο εάν θα προχωρήσουν οι συμφωνίες με την Αίγυπτο, αλλά πώς θα γίνει η εκμετάλλευση προ και μετά τη λύση με καθεστώς ασφάλειας. Δυστυχώς, εάν εμείς δεν έχουμε τα στοιχειώδη εργαλεία ασφάλειας για την προστασία του φυσικού αερίου από εξωτερικές απειλές θα είμαστε ευάλωτοι.

Εύκολη λεία. Και είναι κοινή θέση ότι κανείς εξ ημών δεν το θέλει. Αυτό όμως δεν αρκεί. Επιβάλλονται προτάσεις ασφάλειας επί τη βάσει της εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος, χωρίς αναχρονιστικές προκαταλήψεις. Ρεαλιστικά και υπεύθυνα. Και χωρίς ιδεολογικά ταμπού του παρελθόντος.