Νίκος Αναστασιάδης - Αλέξης Τσίπρας. Βίοι παράλληλοι. Υποσχέθηκαν προεκλογικά στους λαούς τους πράγματα τα οποία ήταν ανέφικτα. Στη συνέχεια, αποδέχθηκαν πράγματα τα οποία απέρριπταν. Διευκόλυναν εταίρους και εχθρούς, να πραγματοποιήσουν τα πιο ακραία σενάριά τους. Συνεχίζουν να παραπλανούν και να οδηγούν την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία σε διάλυση.

Είναι εκπληκτικός ο συγχρονισμός των βημάτων και της όλης πορείας δύο ηγετών, αντίθετων ιδεολογιών και αντιμαχόμενων φιλοσοφιών. Και θλιβερό θα είναι το τέλος. Θα είναι και οι δύο τελευταίοι ηγέτες δύο διαλυθέντων κρατών. Οικονομικά, θα αποσυντεθεί η Ελλάδα. Και εθνικά, θα τεθεί ενώπιον εφιαλτικών κινδύνων ο κυπριακός Ελληνισμός.

Και όσον αφορά εμάς, είναι φανερό πλέον ότι εν μέσω αντιφάσεων, εκφοβισμών και παραπλανήσεων, ο Νίκος Αναστασιάδης οδεύει προς διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανοίγει κερκόπορτες. Και θα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι ο τελευταίος ηγέτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού Ελληνισμού.

Αρνείται να αποκαλύψει προς τον κυπριακό Ελληνισμό τι συζητά με τον Ακιντζί. Φοβάται να μιλήσει ανοικτά και να πει καθαρές κουβέντες προς τον λαό. Θέλει να εκμαιεύσει το «ναι» του κυπριακού Ελληνισμού, επιδιδόμενος σε αποκρύψεις, εκβιασμούς και καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων. Αφήνει στον Μουσταφά Ακιντζί την ευθύνη ενημέρωσης της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Και δεν διαθέτει το σθένος να διαψεύσει τις τουρκικές αποκαλύψεις.

Σαφέστατα ο κατοχικός ηγέτης μιλά για εγγυημένες πλειοψηφίες, για μόνιμες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, για περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαιολογεί την τουρκική εισβολή με το ψευδοεπιχείρημα ότι έπρεπε να γίνει, ώστε να αποτραπεί η ένωση με την Ελλάδα. Και ενώ στον τουρκικό Τύπο διαρρέουν συνεχώς πληροφορίες τι συζητείται, με πηγές άντλησης την Άγκυρα και την τουρκοκυπριακή ηγεσία, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης υποδύεται τον ανήξερο.

Καταγγέλλει «κινδυνολόγους», οι οποίοι, λέγει, σπεύδουν να αφήσουν να διαρρεύσουν και να υποστηρίξουν πράγματα που δεν γίνονται. Τίποτε, δεν έχει συμφωνηθεί, λέγει. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, αφού δεν έχει συμφωνηθεί τίποτε, από πού αντλεί την υπεραισιόδοξη εκτίμηση ότι αυτή τη φορά η λύση είναι εγγύς; Γιατί προτρέχει; Και αν υπάρχουν «κινδυνολόγοι», γιατί ο ίδιος μετατρέπεται σε γυρολόγο της ελπίδας, χωρίς να υπάρχει ελπίδα;

Γιατί εκφοβίζει τον λαό με μπαγιάτικα συνθήματα, τα πλείστα των οποίων χρησιμοποίησε και το 2004 και τα απέρριψε ο λαός; Και αν ο Ακιντζί μιλά για εγγυημένες πλειοψηφίες, πώς ο ίδιος μιλά για «διασφάλιση της διζωνικότητας»; Πώς διασφαλίζεται η διζωνικότητα; Δεν είναι μόνο με τις εγγυημένες πλειοψηφίες και με τον ευνουχισμό της ελεύθερης διακίνησης, ελεύθερης εγκατάστασης και ελεύθερης απόκτησης περιουσίας;

Φάσκει και αντιφάσκει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και καθίσταται ουραγός του Ακιντζί. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης θα τον σύρει εντέχνως εκεί που θέλει και θα τον παγιδεύσει. Η λύση που θα σερβιρισθεί τελικώς στο πιάτο, θα είναι τρισχειρότερη του σχεδίου Ανάν. Θα έχει ως περίβλημα την ομοσπονδία και ως περιεχόμενο τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη δημιουργία δύο χωριστών κρατών και τη μετατροπή του κυπριακού Ελληνισμού σε κοινότητα. Όχι υπό την απλή κηδεμονία της Τουρκίας. Αλλά υπό την πλήρη επικυριαρχία της. Πολιτική, οικονομική και στρατιωτική...