Οι ομιλίες του Προέδρου της Δημοκρατίας και μελών της Κυβέρνησης, για τη μαύρη επέτειο της εισβολής, επικεντρώθηκαν περισσότερο όχι στην καταδίκη ενός βάρβαρου εγκλήματος και στις ευθύνες της Τουρκίας, όχι στα εγκλήματα της εθνοκάθαρσης και του εποικισμού, αλλά σε δύο σημεία: Στην ενοχοποίηση του κυπριακού Ελληνισμού για τα λάθη που διέπραξαν οι ηγεσίες του και στην ψευδαίσθηση για επερχόμενη λύση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μιλώντας στους συγγενείς αγνοουμένων, αφού επαίνεσε ως «ανδρεία» τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για το γεγονός ότι τα κύρια θύματα του 1974 ήταν οι Ελληνοκύπριοι, χωρίς να αντιληφθεί ότι ο Ακιντζί αναφερόταν σε θύματα της ελληνικής Χούντας, και όχι της τουρκικής εισβολής, έσπευσε και πάλι να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό, λέγοντας ότι είναι η ώρα να παραδεχθούμε ότι διεπράχθησαν λάθη «όχι μόνο από πλευράς Τουρκοκυπρίων, αλλά και από δικής μας πλευράς». «Η αυτοκριτική», πρόσθεσε, «δεν είναι κακό, διεπράχθησαν λάθη και από εμάς εις βάρος των Τουρκοκυπρίων» και «η αναγνώριση και η διαπίστωση των σφαλμάτων θα μας οδηγήσει σε έναν πιο ουσιαστικό και πιο αποτελεσματικό διάλογο».

Επίσης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, όταν ερωτήθηκε χθες για την επίσκεψη Ερντογάν στα κατεχόμενα, το μόνο που βρήκε να πει είναι πως «είναι θλιβερό, άλλοι να πενθούν και άλλοι να γιορτάζουν». Ούτε καν αποδοκίμασε και καταδίκασε την παράνομη επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης, ο οποίος, μιλώντας σε μνημόσυνο πεσόντων στην Πάφο, δήλωσε πως «έχουμε υποχρέωση σε όλους που έδωσαν αγώνες για την πατρίδα, να αναγνωρίσουμε τα ιστορικά μας λάθη, να μάθουμε από αυτά και να μην τα επαναλάβουμε».

Άλλη μία προσπάθεια ενοχοποίησης του κυπριακού Ελληνισμού για τα λάθη των ηγετών του. Και άλλη μία στρέβλωση του χρέους προς τους πεσόντες αγωνιστές. Διότι το ύψιστο χρέος προς τους ήρωές μας, που έπεσαν μαχόμενοι κατά των Τούρκων εισβολέων, υπερασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία, είναι να τους παραδώσουμε ακέραιο το κυπριακό κράτος και όχι να το διαλύσουμε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι σε όλα τα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι ηγέτες του κυπριακού Ελληνισμού διέπραξαν τεράστια λάθη, εις βάρος του. Με τις λανθασμένες πολιτικές τους, την ερασιτεχνική διαχείριση του εθνικού προβλήματος, την απουσία στοιχειώδους πολιτικής διορατικότητας και πολλά άλλα. Διευκόλυναν την Τουρκία να φθάσει στην επίτευξη των πάγιων επιδρομικών σχεδίων της. Αλλά δεν μπορούν οι σημερινοί κυβερνώντες, οι οποίοι διακυβέρνησαν τη χώρα επί 10ετία, υποστήριξαν με πάθος ένα εκτρωματικό σχέδιο κατακρεούργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνεχίζουν και σήμερα απτόητοι το έργο τους, ωθώντας σε εκτρωματική λύση και διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, να αναζητούν ευθύνες λαθών σε άλλους και να ενοχοποιούν τον κυπριακό Ελληνισμό για λάθη των ηγεσιών του.

Σήμερα και για 41ο χρόνο, οι συνέπειες της βάρβαρης εισβολής της Τουρκίας συνεχίζονται. Η εθνοκάθαρση, ο εποικισμός, οι σφαγές, η παρουσία του τουρκικού στρατού, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελούν πραγματικότητα. Αυτό πρέπει να τονίζεται και να καταγγέλλεται. Και όχι να εστιάζονται οι κυβερνώντες στα λάθη που διεπράχθησαν -και που είναι συμμέτοχοι στα λάθη- και, το χειρότερο, να λειτουργούν στη βάση μίας πολιτικής ψευδαισθήσεων, διαγράφοντας τους επιδρομικούς σκοπούς της Τουρκίας.

Διότι σήμερα αυτοί κρίνονται. Και αν προχωρήσουν σε λύση διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην οποία πασιφανέστατα οδηγεί ο σημερινός ψευδεπίγραφος διάλογος, θα έχουν να δώσουν λόγο στην Ιστορία και στις σημερινές και κατοπινές γενεές των Κυπρίων. Τι θα πουν στον κυπριακό Ελληνισμό, όταν δεν θα έχει ούτε κράτος ούτε πατρίδα;