Eδώ και μία δεκαετία, δεν ακούμε τίποτε άλλο από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά «υπενθυμίσεις» για την ανάγκη εφαρμογής του πρωτοκόλλου της Άγκυρας γι' αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και άρση των περιορισμών στην ελεύθερη διακίνηση αγαθών με όλα τα κράτη-μέλη. Και χρήσιμες είναι οι υπενθυμίσεις των υποχρεώσεων της Άγκυρας, αλλά όταν δεν εισακούονται, τι περαιτέρω μέτρα σκέπτεται να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να υπάρξει συμμόρφωση προς τους κανονισμούς της;

Τις υποχρεώσεις της Τουρκίας υπενθύμισε, ίσως για χιλιοστή φορά, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αλλά είμαστε βέβαιοι πως ούτε αυτήν τη φορά θα εισακουστεί. Η Τουρκία θα συνεχίσει να παίζει τον βαρήκοο και να μην ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις που ανέλαβε.

Ζητείται, λοιπόν, η λήψη μέτρων από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα. Εφόσον δεν το πράξει, να υποστεί τις κυρώσεις που οφείλει η Ε.Ε. να επιβάλει.

Στην περίπτωση της Ρωσίας και της επέμβασής της στην Κριμαία, η Ε.Ε. έσπευσε αμέσως να επιβάλει βαρύτατες κυρώσεις, οι οποίες επηρέασαν και την οικονομία και άλλους τομείς της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στην περίπτωση της Κύπρου, όπου εδώ και 41 χρόνια κατέχεται στρατιωτικά τμήμα της ενωμένης Ευρώπης, παραβιάζεται κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και κάθε αρχή διεθνούς δικαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καμία κύρωση και κανένα μέτρο δεν επεβλήθησαν επί της Τουρκίας. Ούτε καν στοιχειώδης πίεση δεν εξασκήθηκε.

Το ερώτημα είναι γιατί; Ο κ. Γιούνκερ γιατί δεν το απαντά; Πώς ενεργεί, ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε η Τουρκία να εξαναγκασθεί να τηρήσει τις υποχρεώσεις της έναντι της Ε.Ε. και ενός κράτους-μέλους; Το Κυπριακό είναι και ευρωπαϊκό πρόβλημα, μας λένε. Πώς αναλαμβάνει τις ευθύνες της η Ε.Ε. σε ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα;

Βεβαίως, ας μην τα ρίχνουμε όλα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στην Κυπριακή Δημοκρατία, στην κυπριακή κυβέρνηση, να απαιτήσει να επιβληθούν κυρώσεις επί της Τουρκίας, όπως η Ε.Ε. έπραξε στην περίπτωση της Ρωσίας. Αλλά ουδέποτε η κυπριακή κυβέρνηση υπέβαλε αυτό το αίτημα. Ουδέποτε ενοχλήθηκε από την απραξία της Ευρώπης και από την αδιαλλαξία της Τουρκίας.

Δεν είμαστε αφελείς, ώστε να πιστεύουμε ότι μπορεί να συμβεί αυτό σήμερα, σε μία περίοδο κατά την οποία οι πάντες επενδύουν σε ένα αόριστο και νεφελώδες καλό κλίμα, και αναμένουν τη λύση να ξεπροβάλει μέσα σε λίγους μήνες, όπως ο πρίγκιπας του παραμυθιού καβάλα σ' ένα άσπρο άλογο. Σε καιρούς που δεν υπήρχε αυτή η ιστορική «συνάντηση των άστρων» -η οποία υπάρχει σήμερα κατά τον κ. Έιντε- ούτε η Ε.Ε. ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία έθεταν θέμα κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Πώς θα πιέσουν σήμερα, όταν όλοι αναμένουν ως ικέτες από τον Ερντογάν να δείξει ελάχιστη μεγαλοψυχία και να επιτρέψει στον Μουσταφά Ακιντζί να αποδείξει εμπράκτως την «κυπρογενή» πολιτική του;

Τουλάχιστον, όμως, ας μην υπενθυμίζουν στον λαό τι όφειλαν εδώ και χρόνια να πράξουν και δεν έπραξαν. Οι «υπενθυμίσεις» δεν είναι στοιχείο που τους απο-ενοχοποιεί...