Από εκείνο τον μαύρο Ιούλη του 1974, του χουντικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής, πέρασαν 41 χρόνια. Και η μεν δημοκρατία αποκαταστάθηκε, μολυσμένη, όμως, με τα στίγματα της κομματοκρατορίας και των άλλων συμπτωμάτων που προκαλεί, ενώ τα σπέρματα του ολέθριου διχασμού παραμένουν και αναγεννώνται τέτοιες αποφράδες μέρες. Οι επιπτώσεις εκείνων των δύο βάρβαρων εγκλημάτων συνεχίζουν να ρίχνουν βαριά τη σκιά τους στο μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού και να καθιστούν προβληματική την επιβίωση του.

Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, διαπιστώνεται ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου, και κυρίως η ηγεσία του, δεν εδιδάχθη, δεν έγινε σοφότερη, δεν αναγεννήθηκε. Μπορεί να μην κροταλίζουν πλέον τα όπλα του διχασμού, αλλά ο πολιτικός διχασμός είναι δεδομένος. Μπορεί η κατάλυση του κράτους από τις προελαύνουσες, τότε, μέσα στο γενικό χάος, δυνάμεις του Αττίλα να αποφεύχθηκε. Αλλά ο κίνδυνος αναίμακτης κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει και μεγεθύνεται.

Μέσα από εκείνη την ιουλιανή λαίλαπα πετύχαμε να ανορθωθούμε από τα ερείπια και να δημιουργήσουμε ξανά ισχυρή οικονομία, να σταθούμε στα πόδια μας, μέσα σε συνεχείς απειλές και με τη δαμόκλειο σπάθη της Τουρκίας να επικρέμαται πάνω από την κεφαλή μας. Και ξαφνικά, επήλθε η δεύτερη μεγάλη καταστροφή, πάλιν εξ υπαιτιότητας και ευθύνης δική μας. Την πρώτη φορά φέραμε τον Τούρκο. Τη δεύτερη φορά φέραμε την Τρόικα. Η διατυμπανιζόμενη εύρωστη οικονομία μας συνετρίβη ως χάρτινος πύργος. Και είμαστε πλέον αντιμέτωποι με δύο μέγιστες απειλές. Την οικονομική χρεοκοπία και την επιδρομικότητα της Τουρκίας.

Χρεοκοπημένοι οικονομικά, διχασμένοι πολιτικά, με το κύριο στήριγμά μας, την Ελλάδα, να βρίσκεται αντιμέτωπη με την πτώχευση, σε μία τραγική σύζευξη με την πτώση ολόκληρου του Ελληνισμού, με μηνύματα που μας καλούν να κόψουμε τους εθνικούς ομφάλιους λώρους για να μπορέσουμε να ζήσουμε (πού και πώς;) σε μία πατρίδα διζωνικά διχοτομημένη, καλούμαστε, ως κυπριακός Ελληνισμός, να αντιμετωπίσουμε άμεσους, υπαρκτούς και θανάσιμους κινδύνους.

Αν το 1974 είχαμε μία δεύτερη ευκαιρία, σήμερα δεν έχουμε άλλη. Είμαστε στο μεταίχμιο μίας εθνικής καταστροφής. Και ως Ελληνισμός της Κύπρου, αλλά και ως ευρύτερο ελληνικό μέτωπο. Οι οιωνοί είναι ζοφεροί. Αφού το δίκαιό μας το απεμπολήσαμε, αφού την οικονομική μας ευμάρεια την καταστρέψαμε, αφού το εσωτερικό μας μέτωπο το καταστήσαμε θρύψαλα, αφού καταντήσαμε να μας προσφέρουν ως δέλεαρ «οικονομικής σωτηρίας» το «ναι» μας σε οποιαδήποτε λύση, αφού το κράτος μας το αποδυναμώσαμε, καλούμαστε να διαφυλάξουμε το τελευταίο προπύργιο της επιβίωσής μας. Την κρατική μας οντότητα. Είναι η τελευταία ασπίδα που απέμεινε. Και είναι το τελευταίο καταφύγιό μας, το οποίο επιδιώκει ο εχθρός να καταλάβει.

Το τελευταίο όπλο μας δεν πρέπει να το παραδώσουμε. Γλυκύφωνες σειρήνες ακούονται για να μας δελεάσουν. Και κινδυνολογίες ακούονται για να μας εκφοβίσουν. Να κλείσουμε τα αφτιά μας. Σήμερα δεν είναι η τελευταία ευκαιρία του Κυπριακού. Σήμερα είναι η τελευταία ευκαιρία του κυπριακού Ελληνισμού...