Ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα να αποφασίσει κυρίαρχα αν αποδέχεται ή όχι τις προτάσεις των θεσμών για το οικονομικό ζήτημα της χώρας. Η απόφασή του, είτε «ναι» είτε «όχι», πρέπει να γίνει σεβαστή. Από όλους. Από τους δανειστές και από τους εταίρους. Μέχρι προχθές, έγιναν παρεμβάσεις υπέρ της μιας και της άλλης πλευράς. Η κυβέρνηση Τσίπρα υποστηρίζει πως ένα ισχυρό «όχι» θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος έναντι των δανειστών και των θεσμών. Δεν υπάρχει καμία διαβεβαίωση περί τούτου. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός εστίασε την πολεμική του κατά των θεσμών ως θέμα αξιοπρέπειας, λειτουργίας της δημοκρατίας, ως αγώνα όλων των Ευρωπαίων κατά της πολιτικής λιτότητας και ύφεσης. Ουσιαστικά, πρόκειται για αναμέτρηση με την πολιτική που το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε επέβαλε στην Ευρώπη και ειδικά σε χώρες του Νότου.

Από την άλλη, οι υποστηρικτές του «ναι» θεωρούν πως θετική απάντηση του ελληνικού λαού σημαίνει παραμονή στην Ευρωζώνη και στην Ευρώπη, πράγμα που θα έχει θετικότερη προσέγγιση από τους δανειστές και τους εταίρους μας. Οι υποστηρικτές του «ναι» αντιτάσσονται στην επιστροφή στη δραχμή και πιστεύουν πως το κοινό μας σπίτι είναι η Ευρώπη, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ελλάδα. Δεν γνωρίζουμε τι ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει σήμερα. Όμως το διακύβευμα είναι άλλο. Τι θα γίνει από αύριο όταν, και οι μεν και οι δε, θα βρεθούν ενώπιον νέων πραγματικοτήτων. Όλοι οι αναλυτές επιμένουν ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι πια βιώσιμο. Όπως επιβεβαιώνει και έκθεση του ΔΝΤ, εκείνο που απαιτείται είναι η ελάφρυνσή του (όπως αυτές οι στήλες υποστήριξαν την περ. Κυριακή) κατά τουλάχιστον 30% και παράλληλα η δέσμευση της Αθήνας ότι, επιτέλους, θα προβεί σε δραστικές αναδιαρθρώσεις στο υδροκέφαλο Δημόσιο και θα δώσει νέα ώθηση στην οικονομία και στην παραγωγικότητα.

Αυτά προϋποθέτουν πως η ελληνική δημόσια υπηρεσία πρέπει να περικοπεί δραστικά, ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα (αν θα είναι ακόμα στην εξουσία) καλείται να πράξει όσα αμέλησε: Να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης στο 63ο ή και 65ο έτος. Να προβεί σε ιδιωτικοποιήσεις μεγάλων οργανισμών, που θα έχουν ως άμεσο αποτέλεσμα να εισρεύσουν δισεκατομμύρια στο κράτος. Να μειώσει τη φορολογία στο ελάχιστο 10%, ώστε να ενθαρρύνει τις επενδύσεις. Να μειώσει αποφασιστικά την αήττητη ελληνική γραφειοκρατία, ώστε να διευκολύνει ξένους επενδυτές. Να πετσοκόψει τη δύναμη των συνδικάτων, που με τα κόμματα αποτελούν τη γάγγραινα της χώρας. Να υποδέχεται ξένους επενδυτές με ανοικτές αγκάλες και όχι να τους βασανίζει με γραφειοκρατικές διαδικασίες. Προπάντων, η χώρα να μείνει στο ευρώ, επειδή επιστροφή στη δραχμή, όπως οπτασιάζονται στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, θα σημαίνει την τελική οικονομική και κοινωνική καταστροφή της Ελλάδος.

Πέρα από τα πιο πάνω, από αύριο η ελληνική κυβέρνηση καλείται να επανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία της. Με αξιοπρέπεια αλλά και με σοβαρότητα, με διεκδίκηση αλλά και με υπευθυνότητα. Χωρίς τσαμπουκά, αλλά με συγκεκριμένες θέσεις. Χωρίς ξερομαγκιές, αλλά με πειστικότητα. Ο ελληνικός λαός υποφέρει εξαιτίας διαχρονικών εγκλημάτων κυβερνήσεων, κομμάτων, επιχειρηματιών και συνδικάτων. Ο κυπριακός Ελληνισμός πονά και κλαίει για το κατάντημα μιας Ελλάδας που μπορεί να είναι το καύχημα και η δύναμη των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μας! Μπορείς να ξαναστηθείς όρθια. Τόλμησε! Προσπάθησε! Δούλεψε! Απόδειξε τι αξίζεις. Διάψευσε τους κατηγόρους σου. Απόκτησε ξανά την περηφάνια σου!