Αυτές τις μέρες, κατά τις οποίες πολιτικές δυνάμεις και άλλοι, έσωθεν και έξωθεν, επιχειρούν να εμπεδώσουν μέσα στον λαό μία αίσθηση τύπου «η λύση έρχεται, ετοιμασθείτε, πολιτικά και ψυχολογικά, να την υποδεχθείτε και να την αποδεχθείτε», στη βάση αόριστων ορολογιών, αίολων επιχειρημάτων και καταφανέστατων ψευδαισθήσεων, οι πολίτες απαιτούν ένα πράγμα: Καθαρές κουβέντες, καθαρές λύσεις. Με τους αδιευκρίνιστους «ιστορικούς συμβιβασμούς», με τις κενές περιεχομένου ορολογίες περί ευκταίων και εφικτών, με αναμασήματα ξεπερασμένων αισιόδοξων εκτιμήσεων οι οποίες έχουν διαψευσθεί οικτρά, δεν μπορεί να θεμελιωθεί εθνική πολιτική και στρατηγική.

Η ΕΔΕΚ, διά του Προέδρου της Μαρίνου Σιζόπουλου, πρώτη ξεπέρασε τις φοβίες, τις ακατάσχετες φλυαρίες και τα παλαιολιθικά σύνδρομα και ξεκάθαρα αποστασιοποιήθηκε από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, απορρίπτοντας τη λύση ως διχοτομική, ρατσιστική και καταστροφική. Με πλήθος τεκμηριωμένων αναφορών, ντοκουμέντων και τοποθετήσεων αξιωματούχων των Ηνωμένων Εθνών και έγκυρων Κυπρίων νομικών, ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έδωσε στον λαό μία σαφή εικόνα του περιεχομένου αυτής της λύσης.

Τι απαντούν οι άλλοι; Με τα παλαιολιθικά, ηλικίας 40 χρόνων, επιχειρήματα, τα οποία ούτε καν εφρόντισαν να επικαιροποιήσουν. Απαντούν πως υποστηρίζουν διζωνική επειδή έτσι αποφάσισε ο Μακάριος το 1974, επειδή έτσι προβλέπουν τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ενθυμούνται όταν τους συμφέρει, ή καταπατούν όταν δεν τους βολεύει. Μιλούν για διζωνική η οποία να είναι σύμφωνη... με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να έχει, δήθεν, το σωστό περιεχόμενο. Παραπλανούν τον λαό με ψευδο-επιχειρήματα, γενικόλογες έννοιες και προσπαθούν να την «παντρέψουν» με ασυμβίβαστα πράγματα. Είναι ποτέ δυνατόν μία λύση γεωγραφικού διαχωρισμού να ονομάζεται, ή να έχει οτιδήποτε το κοινό, με την ευρωπαϊκή λύση; Τι πλάθουν μέσα στη φαντασία τους και προσπαθούν να εμπεδώσουν τις φαντασιώσεις τους μέσα στον λαό;

Συζητούν για μία λύση η οποία έχει ηλικία 40 χρόνων. Από τότε που επεβλήθη από τον αγγλο-τουρκικό άξονα ο κόσμος άλλαξε, οι διεθνείς, ακόμη και οι τοπικές συνθήκες έχουν ριζικά διαφοροποιηθεί. Και όμως, οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας συνεχίζουν να αποτελούν διαχρονικούς εραστές της. Αλλά το πλέον τραγικό απ' όλα είναι ότι η διζωνική λύση, την οποία προκρίνουν, δεν βρίσκεται πια στο τραπέζι. Έχει μεταλλαχθεί σε κάτι χειρότερο. Σε λύση συνομοσπονδίας και λύση δύο κρατών. Αυτήν τη λύση συζητούν και ας μην εμπαίζουν τον λαό με παραμύθια. Ο «ιστορικός συμβιβασμός», τον οποίο επικαλούνται, έχει καταστεί «καταστροφικός συμβιβασμός». Τα «εφικτά» τους κατέστησαν ανέφικτα, επιμένοντας σε μία λύση η οποία έχει, ήδη, τοποθετηθεί από την Τουρκία στο μουσείο της ιστορίας. Η διζωνική είναι το όπιο, με το οποίο οι εραστές της αποκοιμίζουν τον λαό, για να μην αντιληφθεί ότι συζητούν διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνομοσπονδία.

Είναι καιρός ο λαός να μάθει την αλήθεια. Και να ακούσει καθαρές κουβέντες. Να αντιληφθεί ότι η διζωνική έδωσε τη θέση της στο τρισχειρότερο: Τη λύση δύο κρατών. Πρέπει να κατανοήσει ο λαός ότι, επιτυχία των συνομιλιών που διεξάγονται, σημαίνει διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και λύση δύο κρατών, δύο λαών και δύο θρησκειών. Λύση, όπως την οριοθέτησαν εδώ και μισόν αιώνα οι Τούρκοι. Και την οποία προσήγγισαν σε απόσταση ανάσας Πρόεδροι, κόμματα και πολιτικοί, οι οποίοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν λύση διζωνικής...