Όταν έχεις την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να τους ξεγελάς όλους, τελικώς αυτοπαγιδεύεσαι. Και όπως ο λαός μας λέει: Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη σε σχέση με την πολιτική του στο Κυπριακό και ειδικότερα στο θέμα της σύγκλησης πολυμερούς για την ασφάλεια. Μια καθαρά τουρκική θέση, την οποία μέχρι πρότινος προωθούσε ο κ. Έρογλου. Τώρα η σκυτάλη του πλασιέ πέρασε στα χέρια του κ. Ακιντζί.
Από τη μια, ο Πρόεδρος είπε στον κ. Έιντε ότι δεν συμφωνεί με τη σύγκληση πολυμερούς (εγγυήτριες δυνάμεις, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι) τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη και, από την άλλη, μόλις από τις στήλες αυτής της εφημερίδας είδε η εν λόγω είδηση το φως της δημοσιότητας, ο κ. Ακιντζί έσπευσε να σώσει την παρτίδα και να κολλήσει τον Πρόεδρο στον τοίχο, τονίζοντας τα εξής: «Είναι διπλωματικό μυστικό ότι και οι δυο ηγέτες επιδιώκουν πολυμερή για τα θέματα της ασφάλειας τον Σεπτέμβριο, στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη».
Παρότι το θέμα είναι ιδιαιτέρως σοβαρό, ο Πρόεδρος τηρεί σιγήν ιχθύος. Προφανώς, βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Τι να πει δημοσίως; Ότι αρχικά απάντησε όχι στον κ. Έιντε; Ή να ισχυριστεί ότι ψεύδεται ο κ. Ακιτνζί; Εκτός και αν έχει στο μυαλό του να υπαναχωρήσει, όπως το συνηθίζει, από προηγούμενες δεσμεύσεις του. Ό,τι και να κάνει είναι λάθος. Εάν, μάλιστα, πει ότι δεν θέλει την πολυμερή τον Σεπτέμβριο, χαλά το «καλό κλίμα». Αποκαλύπτεται η αλήθεια. Και μένουν όλοι εκτεθειμένοι. Εάν, από την άλλη, διαψεύσει ότι είπε όχι στον κ. Έιντε, γίνεται ο ίδιος βορά για την αντιπολίτευση του «απορριπτικού μετώπου».
Διότι, η σύγκληση μιας πολυμερούς στη Νέα Υόρκη προ της τελικής λύσης, διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία μια ώρα γρηγορότερα. Και προκαθορίζει τον διχοτομικό χαρακτήρα της τελικής λύσης. Τους λόγους δεν τους γνωρίζει πολύ καλά μόνο η αντιπολίτευση του λεγόμενου απορριπτικού μετώπου, αλλά και ο ίδιος ο Πρόεδρος, καθώς και το ΑΚΕΛ, του οποίου η ηγεσία τον στηρίζει πλήρως. Και καθόλου δεν θα ήθελε να μείνει εκτεθειμένη στον δικό της κόσμο.
Διότι η πολυμερής στη Νέα Υόρκη θα νομιμοποιήσει τη λογική των «δυο συμπροέδρων» και θα συνιστά κατ’ ελάχιστον αποδοχή (acknowledgment), δηλαδή μορφή αναγνώρισης του ψευδοκράτους. Δεν θα προκαλέσει μόνο το Βατερλώ της Προεδρίας του Νίκου Αναστασιάδη, αλλά και το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού θα επισφραγιστεί ο χαρακτήρας της ως «εκλιπούσας». Και το επόμενο στάδιο θα είναι η πλήρης διάλυσή της και η διχοτόμησή της σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη. Διά της υπογραφής μας!
Οι καλοί λογαριασμοί, λέει ο λαός μας, κάνουν τους καλούς φίλους. Στις σχέσεις Πρόεδρου, Έιντε και Ακιντζί μάλλον ισχύουν οι λυκοφιλίες. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα, ο Πρόεδρος οφείλει να ξεκαθαρίσει και το σκηνικό και τη θέση του, λαμβάνοντας υπ' όψιν το αυτονόητο: Ότι ο λαός τον εξέλεξε για λύση δημοκρατική και βιώσιμη, και όχι για τον υποτάξει μέσα από ομοσπονδιακές πολιτειακές αλχημείες στην Τουρκία. Καμιά εξουσία δεν έχει ο Πρόεδρος να φλερτάρει με την πολυμερή και με τη διχοτόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη. Αυτές δεν είναι δικές μας θέσεις. Αυτός είναι ο επί μακρόν στρατηγικός στόχος της Άγκυρας.
