Ο Αμερικανός Πρεσβευτής Τζον Κόνιγκ, ο διπλωμάτης που μόλις πρόσφατα μας είπε κατάμουτρα πως το Κυπριακό δεν αποτελεί πρόβλημα εισβολής και κατοχής, και τον οποίο ετίμησαν προχθές το βράδυ διά της παρουσίας τους στη δεξίωση για την Ημέρα της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και σύμπας ο πολιτικός κόσμος της νήσου, προχώρησε σε μία άλλη χλευαστική παρομοίωση του Κυπριακού. Παρομοίασε τις συνομιλίες για λύση ενός προβλήματος εισβολής και κατοχής, με αγώνες του Εθνικού Πρωταθλήματος Χόκεϊ της Αμερικής!

Μιλώντας στη δεξίωση (ο Μουσταφά Ακιντζί τον σνόμπαρε και δεν παρέστη), κάλεσε τους δύο ηγέτες να «προχωρήσουν προς την ειρήνη και να συνεχίσουν ακόμη και αν στον δρόμο τους συναντήσουν αναποδιές». Και, προκειμένου να ενισχύσει τα επιχειρήματά του, αναφέρθηκε στον Καναδό θρύλο του χόκεϊ επί πάγου, Γουέιν Γκρέτζκι, ο οποίος όταν κάποτε ερωτήθηκε από δημοσιογράφο γιατί επιχειρούσε και έχανε τόσα πολλά σουτ, απάντησε ότι «κάποιος χάνει το 100% των σουτ που δεν επιχειρεί». Και απευθυνόμενος στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, του υπέδειξε: «Κύριε Πρόεδρε, ο Γουέιν Γκρέτζκι σκόραρε περισσότερα γκολ από κάθε άλλο παίκτη του χόκεϊ. Ακόμα και σήμερα, 15 χρόνια μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα, οι Αμερικανοί τον αποκαλούν "ο Μέγας"». Για να προσθέσει πως είναι πολλές οι φορές που οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού μοιάζουν τόσο δύσκολες, όσο είναι ένας αγώνας του Εθνικού Πρωταθλήματος Χόκεϊ της Αμερικής. «Εμείς θα σας επευφημούμε και επιπλέον υπόσχομαι ότι η Αμερική θα βρίσκεται παρά το πλευρό σας, καθώς εργάζεστε με τον κ. Ακιντζί για την ειρήνη και για μια ενωμένη Κύπρο».

Ιδού, λοιπόν, που μετά τη βρετανικής έμπνευσης λύση της διζωνικής, έχουμε και τον αμερικανικής έμπνευσης μετασχηματισμό των συνομιλιών, σε κάτι σχετικό με το Εθνικό Πρωτάθλημα Χόκεϊ της Αμερικής. Και, βεβαίως, έχουμε και τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να παραλληλίζεται με τον μέγα παίκτη του χόκεϊ Γουέιν Γκρέτζκι. Ο κ. Κόνιγκ τον παροτρύνει να συνεχίσει να σουτάρει συνεχώς και κάπου θα πετύχει και το τέρμα. Και όταν το πετύχει, θα μείνει στην ιστορία ως «Μέγας» και σίγουρα, λέμε εμείς, θα τύχει, ομού με τον κ. Ακιντζί και τον κ. Έιντε, του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη. Σαράντα χρόνια μόνο αυτογκόλ επιτυγχάνουμε, αλλά πού θα πάει; Κάποτε θα μπει και κάποιο δικό μας μέσα και θα μειώσουμε τη διαφορά των εκατό βημάτων, στα οποία προηγείται ο Ερντογάν...

Η αμερικανική φιέστα έχει στηθεί και το «αμερικανικό όνειρο» για το Κυπριακό είναι ήδη έτοιμο. Ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, μία βάρβαρη επιδρομή, μία 40χρονη στρατιωτική κατοχή, μία εθνοκάθαρση και ένας απάνθρωπος εποικισμός, αντιμετωπίζονται, με ανοχή μεγάλου πλήθους προσκεκλημένων συμπεριλαμβανομένων και των αξιωματούχων της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατ' αυτόν τον γελοίο αμερικανικό τρόπο σκέψης και παραλληλισμού.

Γιατί, άραγε, οι Αμερικανοί δεν αντιμετωπίζουν κατά τον ίδιο τρόπο την προσάρτηση της Κριμαίας; Γιατί δεν αντιμετωπίζουν κατά τον ίδιο χλευαστικό τρόπο, άλλες εισβολές, προσαρτήσεις, εγκλήματα πολέμου; Γιατί δεν παίζουν χόκεϊ εις βάρος άλλων και μόνον ο κυπριακός Ελληνισμός τυγχάνει αυτής της αναξιοπρεπούς και χλευαστικής συμπεριφοράς;

Γιατί όχι; Οι ηγέτες μας προσφέρουν στους ξένους αυτό το δικαίωμα, και όταν οι αρχηγοί του κράτους μας έχουν καταστήσει το εθνικό πρόβλημα, αντικείμενο χλευασμού, αποδεχόμενοι να παραλληλίζεται με αγώνα χόκεϊ επί πάγου, γιατί να μεμψοιρούμε κατά του κ. Κόνιγκ; Βρίσκει και κάμνει...