Ένας εκ των πρωταγωνιστών -και πιθανόν και εκ των συγγραφέων του σχεδίου Ανάν- ο Τούρκος διπλωμάτης Λεβέντ Μπιλμάν, αναλαμβάνει την ευαίσθητη διεύθυνση των Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Τμήματος Πολιτικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών, σε αντικατάσταση της Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, η οποία μετατίθεται σε άλλο τομέα.

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Λεβέντ Μπιλμάν ήταν μεταξύ 2002-2006 ένας από τους βασικούς αξιωματούχους, οι οποίοι συνέβαλαν στις διεθνείς διαπραγματεύσεις που παρήγαγαν το σχέδιο Ανάν, ενώ από το 2006-2008 υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Eξωτερικών.

Σε κατάσταση ύπνωσης, η Λευκωσία δεν φαίνεται να κινήθηκε έγκαιρα για να αποτρέψει την κατάληψη μίας σημαντικής και ευαίσθητης θέσης από έναν Τούρκο διπλωμάτη, εκ των συγγραφέων του σχεδίου Ανάν, αλλά, σύμφωνα με ανταπόκριση του ΚΥΠΕ, από την έδρα των Ηνωμένων Εθνών, η εξέλιξη ανησύχησε -κατόπιν εορτής, βεβαίως, λέμε εμείς- την Κυβέρνηση, η οποία ήγειρε τους προβληματισμούς της. Ωστόσο, η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι τα θέματα που αφορούν το Κυπριακό θα χειρίζονται ο βοηθός Γ.Γ. και ο αναπληρωτής Γ.Γ.

Φαίνεται ότι η απάντηση ικανοποίησε την Κυβέρνηση, και δεν συνέχισε τα διαβήματα. Άλλωστε και το γεγονός ότι ένας Τούρκος ανανιστής θα βρίσκεται σε μία καίρια θέση των Ηνωμένων Εθνών, δεν αποτελεί και αιτία για να χαλάσουμε τον κόσμο. Αντίθετα, μπορεί να διευκολύνει και τους ευρύτερους σχεδιασμούς...

Η απάθεια, το καλό κλίμα, η εμπέδωση κλίματος ευφορίας, η πολιτική να μην ενοχλείται με οποιονδήποτε τρόπο η Τουρκία, με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα δείξει λιγότερο άγριες διαθέσεις, διευκολύνουν την Τουρκία, όχι μόνο να καταλαμβάνει καίριες θέσεις στον ΟΗΕ και να επηρεάζει αποφάσεις της Γενικής Γραμματείας, αλλά και να κινείται άνετα, σε όλο τον διεθνή χώρο.

Σίγουρα, η Γενική Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών δεν είχε ανάγκη ενός Τούρκου διπλωμάτη να ενεργεί κατά τρόπο προβολής του ψευδοκράτους και να χαράσσει πολιτική ποντιοπιλατισμού. Διαθέτει άλλους να διαδραματίσουν τέτοιους ρόλους, καλύτερα και από Τούρκους διπλωμάτες. Όταν εδώ είχαμε τον Αλεξάντερ Ντάουνερ με τον γνωστό ρόλο και τώρα έχουμε τον Έιντε, που αντιμετωπίζει το Κυπριακό ως θέμα θαλάσσιας διαφοράς και δεν δέχεται ότι η εισβολή του «Μπαρμπαρός» και τουρκικών πολεμικών δεν αποτελούσε παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, τι περισσότερο μπορεί να κάμει, πέραν αυτών, ο κ. Μπιλμάν;

Όμως η περίπτωση καταδεικνύει για άλλη μια φορά πώς κινείται αφενός η δική μας ηγεσία και πώς αφετέρου σχεδιάζει η Άγκυρα. Εδώ, έχουμε εισέλθει στη νιρβάνα των παραθύρων ευκαιρίας, των κοινών οραμάτων, των εφικτών και των μη ευκταίων και των επερχόμενων λύσεων και η Άγκυρα ανενόχλητη εξαργυρώνει την πολιτική των ψευδαισθήσεων, με πολλά πλεονεκτήματα. Πλήρως απενοχοποιημένη, και από την κυπριακή κυβέρνηση και από τον ΟΗΕ και από τη διεθνή κοινότητα, αλωνίζει σε όλους τους διεθνείς χώρους, και δεν καταβάλλει κανένα κόστος, ούτε πιέζεται για οτιδήποτε.

Όταν τα Ηνωμένα Έθνη στήνουν στην Κύπρο σκηνικό δύο Προέδρων και δύο κρατών, με κόκκινα χαλιά και στρατιωτικές μπάντες, όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κάνει βόλτες ειρήνης με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, όταν πλέον ξεκάθαρα το Κυπριακό έχει καταστεί δικοινοτικό, υπάρχει λόγος να άγχεται και να ανησυχεί ο Ερντογάν;