Μόλις η Κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το κοίτασμα στο τεμάχιο «Αφροδίτη» είναι εμπορεύσιμο και τίθεται σε σχεδιασμό πρόγραμμα ανάπτυξης και παραγωγής του, και ενώ οι δύο ηγέτες στην Κύπρο ετοιμάζονται να εισέλθουν σε εις βάθος διαπραγμάτευση, η Άγκυρα έστειλε το μήνυμα «η Τουρκία είναι εδώ». Με έκδοση νέας οδηγίας προς ναυτιλλομένους και αποστολή του «Μπαρμπαρός» σε γειτονικές περιοχές, προς την κυπριακή ΑΟΖ. Την ίδια στιγμή, έχει δεσμεύσει περιοχές στα ανοικτά της κατεχόμενης Αμμοχώστου, για διεξαγωγή άσκησης Έρευνας και Διάσωσης, περιοχές που εμπίπτουν στην ευθύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος. Αλλά η τουρκική πρόκληση και το μήνυμα που στέλλει είναι εδώ. Και δεν επιδέχονται σιωπής και δικαιολογίες τύπου «εφόσον δεν επηρεάζονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ουδεμία ανησυχία και ουδείς πανικός δικαιολογούνται».

Τα μηνύματα είναι σαφέστατα και στέλλουν προειδοποιήσεις για το μέλλον. Αν υπάρξει ένα ακόμη βήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο θέμα της ενέργειας, η NAVTEX θα επιστρέψει και το «Μπαρμπαρός» θα εισέλθει στην κυπριακή ΑΟΖ. Και σε τέτοια περίπτωση, τι θα πράξει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης; Θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες; Και τι γίνεται με το «κοινό όραμά» του με τον Ακιντζί; Τι γίνεται με το «παράθυρο ευκαιρίας» που άνοιξε;

Σίγουρα κάποιοι θα μιλήσουν πάλι, όπως συνήθως να πράττουν, όταν εκπέμπονται από την εφημερίδα αυτή προειδοποιήσεις και ζητείται χάραξη αποτρεπτικής πολιτικής, για κινδυνολογίες και κασσανδρισμούς. Αλλά με την Τουρκία δεν μπορεί να παίζει κανένας, ούτε να εφησυχάζει με τις δηλώσεις των Τούρκων ηγετών και την ψευδοβούλησή τους για λύση. Οφείλει να βρίσκεται συνεχώς σε επαγρύπνηση και να σχεδιάζει αποτρεπτικές κινήσεις.

Η πολιτική κρίση στην Τουρκία και το ασταθές πολιτικό περιβάλλον εκεί επιβάλλουν ακόμη μεγαλύτερη επαγρύπνηση. Διότι αν εφησυχάσουμε στα θεατρικά έργα, στις βόλτες ειρήνης, στους καφέδες ειρήνης και στα παράθυρα ευκαιρίας, θα έλθει η στιγμή που θα προσγειωθούμε ανώμαλα.

Όταν, λοιπόν, στις παραμονές έναρξης νέου γύρου διαπραγματεύσεων, η Τουρκία αισθάνεται την ανάγκη να στείλει προειδοποιητικά μηνύματα και προς εμάς και προς τον Ακιντζί, τότε η κατάσταση επιβάλλει μεγαλύτερη επαγρύπνηση και πολύ λιγότερη υπεραισιοδοξία. Το ενδεχόμενο να επιχειρήσει ο Ερντογάν να διοχετεύσει την εσωτερική κρίση σε εξωτερικούς παλληκαρισμούς, ή να χρησιμοποιήσει την πολιτική αστάθεια για την απόκρουση ενδεχόμενων παροτρύνσεων και υποδείξεων προς την Άγκυρα για παραχωρήσεις στο Κυπριακό, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν διαχρονικά την τουρκική πολιτική. Ας μην τα χλευάζουν μερικοί...

Από δω και πέρα, καλούνται όλοι σε περίσκεψη και προβληματισμό. Το διαλαλούμενο καλό κλίμα και η δημιουργία εντυπώσεων, πως είμαστε κοντά σε λύση, δυνατόν να αποβούν ζημιογόνα και επικίνδυνα. Δεν διαπραγματευόμαστε με τον Ακιντζί. Ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος ανήκει στην Τουρκία και η Τουρκία, είτε είναι πολιτικά ισχυρή, είτε πολιτικά ασταθής, δεν αλλάζει πολιτική και δεν μεταμορφώνεται από λύκο σε πρόβατο. Αντίθετα, γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη, όταν αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα.

Καθυστέρησαν μισό και πλέον αιώνα οι πολιτικοί μας ηγέτες να διαπιστώσουν τα αυτονόητα. Τώρα ξεπεράσαμε κατά πολύ την ώρα μηδέν. Και όσο δεν προσγειώνονται και δεν διδάσκονται, τόσο πιο κοντά πλησιάζουμε προς το τραγικό τέλος...