Αυτήν που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Σύμβουλοί του θεωρούν ως επιτυχία, δηλαδή τη Συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου, οι Τούρκοι την έχουν κάνει λάβαρο και πιστοποιητικό καθαρού ποινικού μητρώου για τα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Τη θεωρούν ως λύση. Τη δική τους λύση, στη βάση των «δύο λαών», όπως είπε προχθές στα κατεχόμενα ο Τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Με άλλα λόγια, των «δύο κυριαρχιών» συνιστώντων κρατών. Καμιά αλλαγή δεν υπάρχει επί της πολιτικής της Άγκυρας. Εκείνο που διαφοροποιείται είναι η επικοινωνιακή της πολιτική, μέχρι νεωτέρας. Για να εμφανιστεί από στρίγκλα αρνάκι. Για όσους θέλουν να τη βλέπουν έτσι. Και εδώ και στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη.
Η ουσία παραμένει η ίδια: Η Τουρκία εξακολουθεί να θέλει τη διχοτόμηση και τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εφαρμογή στην Κύπρο ενός πολιτειακού συστήματος που θα τελεί υπό τη δική της κηδεμονία. Υπό τον δικό της γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και συνταγματικό έλεγχο. Τα περί κερδοφόρας «λύσης» είναι φτηνοί και αίολοι ισχυρισμοί. Ποιος αλήθεια θα πληρώνει τέσσερεις Βουλές, μία για κάθε συνιστών κράτος, και δύο κοινές; Ποιος θα πληρώνει τρεις δημόσιες υπηρεσίες;
Και πώς θα λειτουργεί ένα κράτος στο μοντέλο, όπως λέγεται, του Βελγίου, το οποίο έχει ρεκόρ παγκόσμιας ακυβερνησίας και το οποίο υπάρχει ακόμη επειδή εκεί βρίσκεται η έδρα της ΕΕ; Μήπως με τους μηχανισμούς επίλυσης συγκρούσεων, που θα προνοεί η κυπριακή ομοσπονδία; Δηλαδή με τη συνδρομή των ξένων, με πρώτη και καλύτερη την Τουρκία. Αυτό το πολιτειακό σύστημα είτε θα διαλυθεί είτε θα λαθροβιώνει. Με την ψυχή στο στόμα. Όταν η Ζυρίχη δεν άντεξε καν τρία χρόνια, πόσο θα αντέξει η ομοσπονδία στην Κύπρο; Θα λειτουργεί όσο βολεύει την Άγκυρα, αλλά φορώντας φέσι!
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορθώς είχε πει ότι η λύση θα πρέπει να βελτιώνει τα κακώς έχοντα της Ζυρίχης. Δυστυχώς, όμως, αντί να τα βελτιώνει τα κάνει χειρότερα. Και ακόμη δεν φτάσαμε στην τελική συμφωνία, η οποία, εκ της φύσεως της ομοσπονδίας, θα προνοεί αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, καθώς και από τις αρχές και τις αξίες της ΕΕ. Διότι, πώς θα εφαρμοστεί η διζωνικότητα χωρίς τον ακρωτηριασμό θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Εάν εφαρμοστούν οι αρχές και οι αξίες της ΕΕ θα καταργηθεί η διζωνικότητα της ομοσπονδίας και θα έχουμε δύο ελληνικά συνιστώντα κράτη.
Δεν είναι αυτή την ομοσπονδία που συζητούμε, αλλά εκείνη που θα διχοτομεί την Κυπριακή Δημοκρατία σε δύο ισότιμα συνιστώντα κράτη και θα δημιουργεί στη βάση του πρωτογενούς δικαίου ένα Απαρτχάιντ εντός της Ευρώπης. Με την Άγκυρα να τρίβει τα χέρια της και την ηγεσία μας, όπως και στη Ζυρίχη, να ισχυρίζεται ότι «Νενικήκαμεν». Και τους εταίρους μας να έχουν την ψευδαίσθηση ότι απαλλάγηκαν από τον μπελά.
Τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όμως θα την έχουμε εμείς, που θα νομίζουμε ότι θα έχουμε κράτος, ότι λύσαμε το Κυπριακό. Στην πραγματικότητα θα έχουνε υπογράψει τη διάλυσή μας. Και σιγά-σιγά θα κατανοήσουμε αυτό που έλεγαν οι προτινοί: Ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυρά! Θα είναι όμως αργά. Διότι δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής. Η ομοσπονδία δεν είναι σημερινή συνταγή διχοτόμησης και διάλυσης. Δεν την έκανε προχθές λάβαρό του ο Τσαβούσογλου. Οι Τούρκοι με τους Βρετανούς την είχαν εκπονήσει και την ύψωσαν ψηλά να τη βλέπουμε από το 1956. Άλλο εάν υπάρχει μια δική μας ηγεσία που εθελοτυφλεί και εμφανίζεται ανεπίδεκτη μαθήσεως!
