Ξαναρωτάμε: Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία επιδίωξε και εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Για δύο, κυρίως, λόγους, μεταξύ πολλών άλλων. Πρώτον, για ασφάλεια έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Δεύτερον, για να επιλύσει το Κυπριακό στη βάση των τεσσάρων θεμελιωδών ελευθεριών της Ένωσης, του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ισχύος του κοινοτικού κεκτημένου. Προχθές, ο πρόεδρος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα, υπογράμμισε πως η Κύπρος δεν χρειάζεται εγγυήσεις και κάλεσε την Τουρκία να ακούσει τους Τουρκοκύπριους. Άδικος κόπος! Γιατί η Τουρκία να ακούσει τους Τ/κ αφού από τη δεκαετία του ’50 χρησιμοποιεί την ηγεσία τους και τους ίδιους ως τον διατεταγμένο αγωγό για την υλοποίηση της κατ΄ εναντίον της Κύπρου, πολιτικής της;

Η κατοχική Τουρκία έχει σχεδιάσει την πολιτική της στο Κυπριακό από το 1956. Την υλοποιεί σταδιακά και αταλάντευτα, συνεπικουρούμενη από βλακείες, ηλιθιότητες και εγκλήματα της δικής μας ηγεσίας. Το 1960 επεβλήθησαν στον κυπριακό λαό, μεταξύ άλλων, και οι εγγυήσεις από τρεις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις: Τη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία. Οι εγγυήσεις συνιστούν την πιο βάναυση προσβολή, υποτίμηση και απαξίωση προς τους Κυπρίους. Λογικά, θα ανέμενε κανείς πως από την εποχή του Μακάριου μέχρι σήμερα, έντονη και ακατάπαυστη θα έπρεπε να ήταν η αξίωση όλων των κυβερνήσεων και όλων των Προέδρων για κατάργησή τους. Δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία. Η «Σ» από αυτές τις στήλες και αρθρογράφοι και αναλυτές της, κατ΄ επανάληψη, έθεσαν ζήτημα κατάργησης των εγγυήσεων, ιδιαίτερα μετά την ένταξη ολόκληρης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ.

Ουδεμία κίνηση έγινε από πλευράς της εκάστοτε κυβέρνησης. Αντί, δηλ., να αξιοποιηθεί η συμμετοχή μας στη μεγαλύτερη ομάδα δημοκρατικών και ελεύθερων λαών, αδρανήσαμε. Πρόσφατα, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, τρεις φορές, τη μία μάλιστα μέσα στην Τουρκία, έθεσε έντονα και ξεκάθαρα ζήτημα κατάργησης των εγγυήσεων. Υπογράμμισε ότι πρώτη η Ελλάδα αποποιείται αυτού του δικαιώματος και κάλεσε και τις άλλες εγγυήτριες δυνάμεις να πράξουν το ίδιο. Όλοι αναμέναμε πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης και ο υπουργός Εξωτερικών θα άδραχναν την ευκαιρία και θα την αξιοποιούσαν τάχιστα. Άλλωστε, τι είδους στενή συνεργασία υπάρχει μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας, αν δεν υπάρχει πρώτα απ’ όλα συνεννόηση και αλληλοϋποστήριξη; Και όμως! Η Λευκωσία έβγαλε τον πολιτικό σκασμό! Έκανε πως δεν άκουσε, δεν αντέδρασε, προφανώς εκκινούσα από εκείνη την ηλίθια αντίληψη ότι δεν πρέπει να… επηρεάσει το διαμορφούμενο κλίμα επανέναρξης των συνομιλιών.

Ο νέος υποτελής, όμως, της τουρκικής κατοχής, Ακιντζί, αντέδρασε και μάλιστα ειρωνικά και υπέδειξε πως το θέμα των εγγυήσεων δεν είναι του παρόντος και θα συζητηθεί με τις εγγυήτριες. Είναι γνωστό ότι ναι, μεν, ο νέος υποτελής της Τουρκίας μίλησε για αδελφά κράτη (Τουρκία-«ΤΔΒΚ») για να εισπράξει οργίλη απάντηση από τον σουλτάνο, αλλά δεν είπε ποτέ ότι δεν θέλει εγγυήσεις της Τουρκίας. Ακόμα, όμως, και να τις απορρίπτει, τον τελευταίο λόγο έχει η Τουρκία, η οποία του υπενθύμισε τις «θυσίες και το αίμα» που έχυσε για τους Τ/κ. Είναι φανερό πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχασε το «μομέντουμ» να αξιοποιήσει την πάσα που η Ελλάδα τού έκανε για την κατάργηση των εγγυήσεων. Αντί, συνεπώς, να καλεί την Τουρκία να ακούσει τους Τ/κ, γιατί ξεκάθαρα δεν απαιτεί τερματισμό αυτού του αναχρονισμού;