Η δήλωση του Τούρκου Υπουργού Βολκάν Μποζκίρ, ότι για τη μη λύση του Κυπριακού ευθύνεται ο Ραούφ Ντενκτάς και κατ' επέκτασιν η Τουρκία, την πολιτική και τις εντολές της οποίας εφάρμοζε ο εγκάθετός της, δεν αποκαλύπτει μόνο ποιος ευθύνεται για τη μη λύση. Καταρρίπτει και ως χάρτινο πύργο και τη μεθοδευμένη εκστρατεία, την οποία οι εδώ υποστηρικτές της όποιας λύσης προπαγανδίζουν από το 1974. Ότι, δηλαδή, ελληνοκυπριακά κόμματα και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι έχουν ως λάβαρο της πολιτικής τους τη σωστή λύση, είναι υπεύθυνοι για τη μη εξεύρεση λύσης και για τη διαιώνιση του Κυπριακού.

Εδώ και πολλά χρόνια κυπριακά κόμματα, ΜΜΕ και διάφοροι παράγοντες, απεγνωσμένα, προσπαθούν να επιρρίψουν ευθύνες σε κυπριακές ηγεσίες και σε άλλους Κυπρίους, ότι ευθύνονται για τη μη επίλυση του Κυπριακού. Αποενοχοποιούν την Τουρκία, βιάζουν και διαστρεβλώνουν την ιστορία, αθωώνουν την εγκάθετη τουρκοκυπριακή ηγεσία, συγκαλύπτουν τις αναρίθμητες δηλώσεις Τούρκων και Τουρκοκυπρίων ηγετών ότι η λύση εδόθη επί του εδάφους, και επιχειρούν να μεταθέσουν τις ευθύνες σε Ελληνοκυπρίους.

Τώρα τους αποστόμωσε ο Μποζκίρ και, πλέον, όσοι δικοί μας κύκλοι επιχειρήσουν να αποδώσουν τη μη λύση σε «απορριπτικούς», σε οπαδούς της διχοτόμησης και σε άλλα όσα ανιστόρητα και ανεδαφικά έχουν εκστομίσει κατά καιρούς, θα αποδειχθούν κοινοί συκοφάντες. Δεν έχουν κανένα έρεισμα πλέον να ισχυρίζονται ότι ελληνοκυπριακοί κύκλοι υπονομεύουν τη λύση.

Τη μη λύση, τη διαιώνιση του Κυπριακού -επειδή η διαιώνιση είναι μέρος των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων- τη σχεδίασε, την προώθησε και την επέτυχε η Τουρκία, με συνεργό την πολιτική που ακολούθησαν οι ηγέτες και θιασώτες της όποιας λύσης. Η πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία 41 χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η πολιτική του διακοινοτικού διαλόγου, των συνομιλιών χάριν των συνομιλιών, απετέλεσε το καλύτερο εφαλτήριο για την πραγματοποίηση των διαχρονικών τουρκικών σχεδίων. Εξού και το αποτέλεσμά της: Φθάσαμε μέσω του διαλόγου και των συνεχών υποχωρήσεων ένα βήμα πριν από τη μονιμοποίηση και τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Σίγουρα, οι κυπριακές ηγεσίες δεν είναι αλάθητες. Διέπραξαν μοιραία και καταστροφικά λάθη, με αποτέλεσμα να φθάσουμε σήμερα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής τους, προ των πυλών της διχοτόμησης. Αλλά, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να κατηγορηθούν οι υποστηρίζοντες και εμμένοντες σε σωστή λύση ότι ναρκοθέτησαν τις προοπτικές λύσης.

Η ατμόσφαιρα πλέον έχει καθαρίσει, όσον αφορά τη δική μας πλευρά. Η διαφορά είναι μεταξύ εκείνων οι οποίοι επιδιώκουν την όποια λύση, αδιαφορώντας για την καταστροφή που θα προκαλέσει η επόμενη μέρα στον κυπριακό Ελληνισμό, και των άλλων που επιμένουν στη διεκδίκηση μίας κατά το δυνατόν λειτουργικής λύσης, η οποία θα διασφαλίζει την παρουσία του κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων του.

Αυτή ήταν η διαφορά που χώριζε τον κυπριακό Ελληνισμό από το 1974 μέχρι σήμερα. Και διεφάνη και καταδείχθηκε και αποδείχθηκε με το δημοψήφισμα του 2004. Στη μία όχθη, η φιλοσοφία «λύση να τελειώνουμε», στην άλλη όχθη, η φιλοσοφία «λύση να επιβιώσουμε». Αυτή ήταν και αυτή παραμένει η διαφορετικότητα, μέχρι σήμερα...