Διερωτόμαστε, κατά πόσον κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους οι ηγέτες μας, σκέφτονται προηγουμένως τι θα πουν ή τι θα πράξουν. Ή τοποθετούνται στη βάση ενθουσιαστικών παρορμήσεων ή εκρήξεων θυμού.

Τι βγήκε να μας πει ο Νίκος Αναστασιάδης, πριν από τη συνάντησή του με τον Μουσταφά Ακιντζί; Δήλωσε: «Με τον Μουσταφά Ακιντζί φαίνεται να μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα. Αυτό εδράζεται σε ό,τι έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα: Μια γνήσια ομοσπονδία, που καμία σχέση δεν έχει με τη συνομοσπονδία ή τις φοβίες που ακούγονται».

Για όνομα του Θεού! Ποιο κοινό όραμα μοιράζεται με τον κ. Ακιντζί ο κ. Αναστασιάδης; Να το περιγράψει. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης μιλά για δύο λαούς, για χωριστή οντότητα, για μετατροπή του ψευδοκράτους σε «κράτος δικαίου», για μία χωριστή τουρκοκυπριακή οντότητα. Μοιράζεται μαζί του αυτό το όραμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Και, άραγε, αυτό είναι το όραμα και της Τουρκίας, ή αυτό το κάτι πολύ διαφορετικό και εφιαλτικό όπως το περιγράφει ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο σύγγραμμά του; Ή αυτό που επαναλαμβάνει ο Ερντογάν: Λύση δύο κρατών, δύο λαών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών; Ή αυτό που περιέγραψε πρόσφατα ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου για λύση δύο ιδρυτικών κρατιδίων και λύση παρθενογένεσης;

Αν το όραμα Αναστασιάδη είναι το ίδιο με το όραμα Ακιντζί, τότε πλησιάζουμε πολύ σε υπογραφή τουρκικής λύσης. Είναι έτοιμος ο Πρόεδρος να την υπογράψει;

Και τι είναι αυτό το ανιστόρητο που μας ξεφούρνισε ο Νίκος Αναστασιάδης; Δήλωσε πως αυτό που έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα, είναι «μία γνήσια ομοσπονδία, που καμία σχέση δεν έχει με τη συνομοσπονδία ή τις φοβίες που ακούγονται».

Ειλικρινά, είτε ο Πρόεδρος βρίσκεται σε άλλο πλανήτη, ή ο λαός είναι εξωγήινος. Μα, είναι δυνατόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να λέει πως τα συμφωνηθέντα ώς σήμερα στις συνομιλίες είναι γνήσια ομοσπονδία και όχι συνομοσπονδία; Μα, αν είναι έτσι τα πράγματα, γιατί δεν τα υπέγραψαν ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Κληρίδης, ο Βασιλείου, ο Παπαδόπουλος και ο Χριστόφιας; Γιατί δεν σπεύδει να την υπογράψει σήμερα με τα είκοσί του ο Νίκος Αναστασιάδης;

Δεν πάμε καθόλου καλά σε αυτόν τον τόπο. Όταν ο ηγέτης της ελληνοκυπριακής πλευράς αγνοεί τις προτάσεις Ντενκτάς, τις προτάσεις Ταλάτ, τις προτάσεις Έρογλου, για να μη μιλήσουμε και για τις θέσεις της Άγκυρας, και υποστηρίζει ότι η τουρκική πλευρά έχει συμφωνήσει σε λύση «γνήσιας ομοσπονδίας», τότε δεν έχουμε υπόθεση. Χαμένοι από χέρι είμαστε. Διότι, διά του ηγέτη της, η ελληνοκυπριακή πλευρά, αυτοκαταδικάζεται και αυτοαναιρείται.

Αύριο, όταν ξεθωριάσει εντελώς το «κοινό όραμα» Αναστασιάδη - Ακιντζί και διαψευστούν οι εκτιμήσεις του Προέδρου, πως ό,τι συμφωνήθηκε είναι γνήσια ομοσπονδία, όλη η διεθνής κοινότητα θα μας θέσει στο εδώλιο. Νομιμοποιούνται όλοι να ερωτήσουν: «Γιατί, κύριοι της ελληνοκυπριακής κοινότητας, απορρίπτετε λύση, όταν ο ηγέτης σας είχε κατηγορηματικά δηλώσει πως η λύση που συμφωνήθηκε είναι γνήσια ομοσπονδία;». Νομιμοποιείται ή όχι η διεθνής κοινότητα να μας γυρίσει την πλάτη και να προχωρήσει σε αναγνώριση του ψευδοκράτους;

Μόνοι μας σκάβουμε τον λάκκο μας και μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας. Όταν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου και του Δημοκρατικού Συναγερμού, έκριναν ώς τώρα διχοτομικές και συνομοσπονδιακές τις προτάσεις που κατέθεταν οι Τούρκοι, πώς προχωρεί ο Πρόεδρος σε αποενοχοποίηση της τουρκικής πλευράς και κυριολεκτικά κατακρεουργεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ελληνοκυπριακή πολιτική 41 χρόνων;