«Φέτος που θα γιορτάσουμε τα 25 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, πρέπει επιτέλους να γκρεμιστεί αυτό το τείχος της ντροπής, το οποίο μοιράζει το νησί και τη Λευκωσία εδώ και 50 χρόνια». Αν οι αναγνώστες σχημάτισαν την εντύπωση, ότι αυτή η αναφορά ανήκει σε κάποιο δικό μας πολιτικό, απατώνται. Όλα αυτά τα είπε Τούρκος αξιωματούχος, ο Υπουργός Ε.Ε. Βολκάν Μποζκίρ. Μιλούν οι Τούρκοι επίσημοι για «το τείχος της ντροπής, το οποίο μοιράζει το νησί και τη Λευκωσία», ωσάν και είναι οι Ελληνοκύπριοι που το έστησαν. Και ζητούν να γκρεμιστεί για να επανενωθεί η Κύπρος! Ωσάν και δεν είναι δική τους ευθύνη η πτώση του τείχους.

Αυτή και μόνο η εξωφρενική αναφορά από έναν Τούρκο επίσημο, η πατρίδα του οποίου έχει μοιράσει διά της βίας των όπλων το νησί και το διατηρεί μοιρασμένο, αποδεικνύει πόσο ευφυέστατα παίζουν το επικοινωνιακό παιγνίδι τους οι Τούρκοι ηγέτες. Παρουσιάζονται ως αυτοί να είναι θύματα του «τείχους της ντροπής» και οι Ελληνοκύπριοι αυτοί που έστησαν το τείχος και το διατηρούν, μη επιθυμούντες την επανένωση της χώρας.

Έχει όμως και «ουρά» αυτή η δήλωση του Μποζκίρ. Ζητεί να γκρεμιστεί το «τείχος της ντροπής», ώστε «οι Τουρκοκύπριοι να γλιτώσουν από το εμπάργκο που εμποδίζει την επαφή τους με τη διεθνή κοινότητα και να ζήσουν σε ίσο καθεστώς που τους αξίζει, σε ένα νέο κρατίδιο».

Εδώ είναι όλα τα «λεφτά». Λύση που θα ανοίξει τον δρόμο στους Τουρκοκυπρίους να ξανοιχθούν στον διεθνή χώρο (ωσάν και να μην είναι η Τουρκία που τους εγκλώβισε) και λύση με δύο κράτη, σε ίσο καθεστώς.

Δεν κομίζει, βεβαίως, γλαύκα ες Αθήνας ο κ. Μποζκίρ, καθώς οι σχεδιασμοί της Τουρκίας αποδείχθηκαν και αποκαλύφθηκαν εδώ και μισόν αιώνα, με πράξεις και προτάσεις κατατεθειμένες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το γνωρίζουν όλοι, αλλά θέλουν να το αγνοούν η Κυβέρνησή μας και οι πολιτικές ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων.

Ζώντας και χαράσσοντας πολιτικές στη βάση των ψευδαισθήσεων και των ευσεβοποθισμών τους, επιμένουν να επενδύουν ελπίδες σε ατελέσφορους διαλόγους, στη βάση μίας ρατσιστικής και εκτρωματικής λύσης, την οποία μάλιστα η τουρκική πλευρά έχει υπερφαλαγγίσει εδώ και χρόνια.

Όταν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αυτήν την πραγματικότητα θα βρει μπροστά του. Θα προκληθεί να μοιραστεί με τον Ακιντζί το «όραμα» της πτώσης του τείχους της ντροπής, με αντίτιμο τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον σχηματισμό ενός θνησιγενούς μορφώματος δύο κρατιδίων με ίσο καθεστώς, και με εγγυήτρια την Τουρκία.

Και τότε, θα δει όλους εκείνους που σήμερα τον διαβεβαιώνουν πως θα στηρίξουν τον διάλογο, να τον πιέζουν να αποδεχθεί τον διακανονισμό και θα του υπόσχονται πως θα συμβάλουν ώστε με τη λύση αυτή, η χρεοκοπημένη κυπριακή οικονομία να μεταλλαχθεί σε ευημερούσα. Δεν θα επέλθει η «έκρηξη της οικονομίας», όπως ο ίδιος τη χαρακτήρισε, αλλά θα επισυμβεί η πραγματική έκρηξη που θα ανατινάξει τον κυπριακό Ελληνισμό...