Το πολιτικά σχιζοφρενικό σε αυτόν τον τόπο είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση, που αναλαμβάνει τον χειρισμό της εθνικής υπόθεσης, έχει την αντίληψη ότι το Κυπριακό ξεκινά από τη δική της διακυβέρνηση. Πολιτικοί, οι οποίοι χειρίστηκαν το Κυπριακό στο παρελθόν και έζησαν γεγονότα και πυροτεχνήματα σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής τους σταδιοδρομίας, παρουσιάζονται σήμερα να εκστασιάζονται από δηλώσεις του διεθνούς παράγοντα, οι οποίες στο παρελθόν αποδείχθηκαν κίβδηλες και απλές ευχές.

Άρκεσε μία δήλωση του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, ότι ελπίζει σε λύση εντός του 2015, να στήσουν τρελό πανηγύρι οι προύχοντες της σημερινής κυβέρνησης και να υποδείξουν προς τον λαό, ότι Αμερική, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Ευρώπη και Τιμπουκτού, θέλουν λύση και είναι έτοιμη όλη η υφήλιος να στηρίξει τον νέο κύκλο των συνομιλιών, ώστε να οδηγηθεί σε λύση.

Πόσες φορές, τα τελευταία 40 χρόνια, ακούσαμε τις ίδιες ψεύτικες δηλώσεις; Σχεδόν κάθε φορά που μιλούσαν ξένοι ηγέτες και παράγοντες, και ανεφέροντο στο Κυπριακό, δεν παρέλειπαν να τονίσουν την υποστήριξή τους στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης και να ευχηθούν, όπως οι συνομιλίες καταλήξουν σε συμφωνία.

Στην πορεία, όμως, τίποτε δεν έπρατταν για να φθάσει το Κυπριακό σε λύση, αλλά, αντίθετα, με τις απο-ενοχοποιήσεις της Τουρκίας, τις θωπείες τους στην Άγκυρα και την προώθηση των στρατηγικών συμφερόντων τους, ενίσχυαν την τουρκική αδιαλλαξία και απομάκρυναν κάθε ελπίδα λύσης.

Και όσον αφορά τον αμερικανικό παράγοντα, η ανάμειξή του στο Κυπριακό, σήμερα, είναι εντελώς ανύπαρκτη, σε σύγκριση με το παρελθόν. Να υπενθυμίσουμε το εμπάργκο στην πώληση όπλων στην Τουρκία, την αποστολή Κλίφορντ, τη μεσολάβηση Χόλμπρουκ και πολλά άλλα στοιχεία ενεργότερης παρέμβασης των ΗΠΑ.

Σήμερα τι έπραξαν; Τίποτε απολύτως. Έστειλαν εδώ τον Μπάιντεν για να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον Αναστασιάδη και να του προσφέρουν την ευκαιρία να θριαμβολογεί για την επιτυχία της πολιτικής του «στροφή προς τη Δύση» και στη συνέχεια μας άφησαν στα κρύα του λουτρού, στηρίζοντας την Τουρκία στην επιδρομή της στην κυπριακή ΑΟΖ.

Παρά το γεγονός ότι ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Ιωάννης Κασουλίδης επί δεκαετίες γνωρίζουν το περιπαίξιμο του οποίου τυγχάνει η Κύπρος από τους υπεραντλαντικούς φίλους τους, επιμένουν να πιστεύουν στα παραμύθια τους και να πανηγυρίζουν πως, τάχατες, ολόκληρη η υφήλιος που έχει να αντιμετωπίσει τόσα τεράστια και πολύπλοκα προβλήματα, τα άφησε στο περιθώριο και αγωνίζεται να λύσει το πρόβλημα ενός εκατομμυρίου ψυχών, πρόβλημα το οποίο δεν συνιστά κανέναν κίνδυνο για τα συμφέροντα κανενός.

Άρκεσε και πάλιν μία δήλωση του Αμερικανού Υπουργού, ταυτόσημη με εκείνην του Τούρκου ομολόγου του, για να στήσει η Κυβέρνηση ολόκληρο σκηνικό υποστήριξης της απόφασής της να επιστρέψει στις συνομιλίες. Χωρίς την παραμικρή ένδειξη διαφοροποίησης της τουρκικής στάσης. «Στο τραπέζι των συνομιλιών θα κριθούν οι τουρκικές προθέσεις», δηλώνει ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Σαράντα χρόνια αποδείξεων στο τραπέζι και ακόμη αναμένει αποδείξεις η Κυβέρνηση;

Τέλος πάντων. Οι πανηγυρισμοί έχουν μικρή διάρκεια χρόνου. Και όταν οι συνομιλίες επαναρχίσουν, τότε ο Νίκος Αναστασιάδης ελπίζουμε, επιτέλους, να κατανοήσει και την ειλικρίνεια του Κέρι και τις προθέσεις των Τούρκων. Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η ώρα. Ελπίζουμε όσα δεν κατάλαβαν 40 χρόνια, να τα αντιληφθούν στους προσεχείς λίγους μήνες...