Διερωτάται πολλές φορές ο νουνεχής και ψύχραιμος πολίτης, ποιο είναι το ψευδοκράτος; Εκείνο το έκτρωμα που θεμελιώθηκε στα όπλα της βίας, ή το δικό μας που το θεμελίωσαν οι θυσίες και το αίμα των ηρώων μας;

Και διερωτάται, ακόμη, εάν είναι αληθής ο τουρκικός προπαγανδιστικός όρος «εκλιπούσα Δημοκρατία», και γι' άλλη μία φορά οι Τούρκοι προηγούνται της εποχής μας;
Η πορεία αυτού του κράτους προσεγγίζει καθημερινά προς την ολοκληρωτική πτώση και διάλυση. Και η προϊούσα σήψη, διαφθορά, πνευματική ανεπάρκεια και κατάρρευση όλων των συντεταγμένων οργάνων θυμίζει ψευδοκράτος.

Αυτοχειριαζόμαστε και αυτοδιαλυόμεθα. Κατεδαφίζουμε ό,τι αποτελεί το τελευταίο πλεονέκτημά μας. Την κρατική μας υπόσταση. Και εξαιτίας της ανίκανης ηγεσίας μας, η Κυπριακή Δημοκρατία καθίσταται καθημερινά αντικείμενο χλευασμού και εντός, από τους ίδιους τους πολίτες της, και εκτός, από τη διεθνή κοινότητα. Γιατί δεν πρέπει να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μόνοι μας τα κάνουμε και μόνοι μας τα ζούμε. Υπάρχουν εδώ και ξένες διπλωματικές αποστολές, οι οποίες αποστέλλουν τα συμπεράσματά τους στα ξένα κέντρα αποφάσεων, και υπάρχουν ακόμη δίπλα μας οι κατακτητές, που βλέπουν και αξιοποιούν την τέλεια, σχεδόν, καταβαράθρωση του κράτους μας.

Τι απέμεινε, πλέον, για να υπερηφανευόμαστε ότι αποτελούμε σύγχρονο και καλά δομημένο κράτος; Ουδέν.
Η οικονομία χρεοκόπησε, αξιόμαχη στρατιωτική δύναμη δεν διαθέτουμε, οι θεσμοί καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλον, αναζητούμε ικανή ηγεσία να μας απεγκλωβίσει από τα αδιέξοδα και δεν εντοπίζουμε, η Κυβέρνηση δεν κυβερνά, ο λαός δεν έχει το κουράγιο, την πίστη και τη διάθεση να σηκώσει κεφάλι, σχηματίζεται μία εικόνα ενός κράτους που δεν λειτουργεί, και που δεν μπορεί να δώσει ισχυρή αντίληψη ότι αποτελεί κράτος.

Υπάρχουν στιγμές που διερωτάται κανείς, εάν σκοπίμως κάποιοι οδηγούν σε αυτήν την αποσύνθεση και τη διάλυση του κράτους, ώστε να θεωρείται και ως σωτηρία η αποδοχή των τουρκικών όρων και η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και εάν ο συλλογισμός είναι ορθός, τότε η σημερινή ηγεσία, όπου και αν βρίσκεται, όποια θέση και αν υπηρετεί, έγκλημα διαπράττει και ασήκωτες θα είναι οι ευθύνες του εθνικού αυτοχειριασμού...

Ο απλός πολίτης ερωτά: Πού πάει αυτό το κράτος;
Οι ηγέτες του αδυνατούν να διερωτηθούν: Πού οδηγούμε αυτό το κράτος;
Αδυνατούν. Και συνεχίζουν τον δρόμο προς την αυτοκαταστροφή. Είναι ως να ζουν σε άλλον κόσμο, εθισμένοι σε νιρβάνα και αγνοούν και τι πράττουν και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα και η τελική κατάληξη των πράξεών τους.

Ηγεσία ανύπαρκτη, λαός εξουθενωμένος, κράτος υπό διάλυση. Κατ' επίφαση κράτος, με διαλυμένα όλα τα συντεταγμένα όργανά του και επί των ερειπίων, να διαπληκτίζονται οι ταγοί. Μέσα σε ένα εφιαλτικό τοπίο, σήψης, διαφθοράς, διαπλοκής και απερίγραπτης ανεπάρκειας. Πλήρης κατάρρευση αξιών, ανυπαρξία αρχών, απομάκρυνση από ιδεώδη, απουσία οραμάτων.
Ο εσωτερικός Αττίλας κατατρώει, πλέον, τη σάρκα της Κυπριακής Δημοκρατίας...