Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέθεσε χθες στο Προεδρικό -και σωστά έπραξε- γεύμα στα εγκλωβισμένα παιδιά της Καρπασίας και στους δασκάλους τους, ως ελάχιστο δείγμα τιμής και συμπαράστασης προς τους νέους μας, οι οποίοι, κάτω από συνθήκες δουλείας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, παραμένουν ακλόνητοι στη γη των πατέρων τους και αγωνίζονται για να μην εκλείψει από εκεί, όπως έγινε στην υπόλοιπη κατεχόμενη Κύπρο, το ελληνικό στοιχείο.

Παρέλειψε, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αναφερθεί και στη συμφωνία Κληρίδη-Ντενκτάς της Γ' Βιέννης, διά της οποίας ο τότε κατοχικός ηγέτης ανελάμβανε υποχρέωση να αποδεχθεί την επανεγκατάσταση των Καρπασιτών στη γη τους. Ούτε ο Νίκος Αναστασιάδης ούτε κανένας προηγούμενος ηγέτης έθεσαν ποτέ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την απαίτηση να ισχύσει η συμφωνία και να επιστρέψουν οι Καρπασίτες στη γη τους.

Ούτε, ακόμη, στη διάρκεια των συνομιλιών του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε θέμα επιστροφής της Καρπασίας και ένταξής της στα όρια του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους.
Η χερσόνησος της Καρπασίας συνεχίζει να παραμένει υπό τουρκική κατοχή και η Τουρκία, απλώς αποδέχεται την παραμονή εκεί αριθμού Ελληνοκυπρίων, για να έχει να προβάλλει στον έξω κόσμο την εικόνα του ψευδοκράτους, ως κράτους που αποδέχεται την ύπαρξη μειονοτήτων στο έδαφός του.

Είναι και το θέμα της Καρπασίας άλλη μία τραγική πτυχή της αναποτελεσματικότητας της ηγεσίας μας να θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων καίρια θέματα που άπτονται της λειτουργίας μίας, κατά το δυνατόν, δίκαιης λύσης, αλλά και αυτής ταύτης της ύπαρξης του κυπριακού Ελληνισμού. Η επιστροφή ελληνικών εδαφών, που είναι συνυφασμένη με τη λεγόμενη εδαφική πτυχή του προβλήματος, παραμένει απλώς στην ατζέντα των συνομιλιών, χωρίς να συζητείται ως πρωτεύον θέμα. Α

πό το 1974, η Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς επιμένουν -και επιτυγχάνουν- το εδαφικό να παραμένει στις καλένδες και απαιτούν να συζητηθεί τελευταίο. Χωρίς η ελληνοκυπριακή πλευρά να ζητά και να επιμένει, όπως το θέμα αυτό συζητηθεί πρώτο και πριν από κάθε άλλη πτυχή.

Είναι και αυτό άλλο ένα στοιχείο που αποδεικνύει ότι, από ανικανότητα, ατολμία και υποχωρητικότητα της ελληνοκυπριακής ηγεσίας, ο διάλογος δεν πρόκειται να καταλήξει σε λύση που να κατοχυρώνει τα δίκαια του κυπριακού Ελληνισμού. Συζητούμε για ομοσπονδιακές αστυνομίες και για άλλα συνταγματικά θέματα, αλλά ελάχιστες φορές η ηγεσία τόλμησε να θίξει το εδαφικό και πάντοτε υποχωρεί προ της τουρκικής επιμονής να συζητηθεί τελευταίο.

Ακόμη και το θέμα επιστροφής της Αμμοχώστου, το οποίο η συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς διαλαμβάνει όπως συζητηθεί κατά προτεραιότητα, αφέθηκε στα αζήτητα και υποβιβάστηκε από την ηγεσία μας σε Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Ενώ, λοιπόν, εκκρεμούν και παραμένουν εκτός ατζέντας των συνομιλιών, κρίσιμα θέματα για την επιβίωση του Ελληνισμού, οι διαπραγματευτές εξαντλούνται σε συζήτηση θεμάτων, τα οποία προκρίνει η τουρκική πλευρά, και χωρίς συζήτηση αποδέχονται οι ηγεσίες μας. Και όταν, βεβαίως, οι Τούρκοι επιβάλουν τις θέσεις τους στο συνταγματικό, και απομένει προς ρύθμιση το εδαφικό, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα παραλάβει ψίχουλα...