Θλίβεται, απογοητεύεται και εξοργίζεται ο πολίτης, ακούγοντας και βλέποντας όσα διαδραματίστηκαν προχθές στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, με αφορμή τη συζήτηση για το θέμα της διαχειρίστριας της πρώην Λαϊκής Τράπεζας. Δύο χρόνια μετά την κατάρρευση της τράπεζας και αναζητούν ακόμη την αλήθεια, τους ενόχους και την απονομή δικαιοσύνης, μέσα από έριδες, διαπλοκές και συγκρούσεις συμφερόντων. Θυσιάζονται όλα στον βωμό φιλοδοξιών, προάσπισης συμφερόντων και προσωπικών βεντετών. Με κίνδυνο, τελικώς, και οι ένοχοι να διαφύγουν και δις ευρώ να απολεσθούν.
Εδώ και αν χάθηκε το δάσος χάριν του δέντρου. Έχουν αναμιχθεί θεσμοί, δικηγόροι, διαχειριστές, σε μία υπόθεση η οποία όφειλε ευθύς εξαρχής να παραπεμφθεί σε ποινικούς ανακριτές. Αποκλείστηκαν δικαιούχοι και πραγματικοί ιδιοκτήτες της τράπεζας από τη διαχείριση, ενεπλάκησαν πολλοί πετεινοί με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και καταλήξαμε σε ένα φιάσκο, που και αυτό θα έχει ως κατάληξη τη διαφυγή των ενόχων.
Απέτυχαν όλοι οι εμπλεκόμενοι να ανταποκριθούν στην αποστολή τους και τώρα, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτό το κράτος, οι ευθύνες κατήντησαν μπαλάκι στα χέρια όλων. Ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλον, και η αλυσίδα των ευθυνών μεταβιβάζεται... στο πουθενά, ή στον Χατζηπετρή. Ο πολίτης αδυνατεί πλέον να αντιληφθεί την ευθύνη ενός εκάστου, βιώνοντας μία κατάσταση πλήρους σύγχυσης, συσκότισης των γεγονότων και ενός αλαλούμ χωρίς προηγούμενο.
Κάτω από τις συνθήκες αυτές και μέσα στο όλο μπάχαλο που διαδραματίστηκε προχθές, ακόμη και η ελάχιστη αξιοπιστία των θεσμών κατέρρευσε, και οι αμυδρές ελπίδες για εξιχνίαση του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος και της τιμωρίας των ενόχων έχουν εξανεμιστεί.
Η Κυβέρνηση καλείται επιτέλους να παρέμβει. Δεν νομιμοποιείται να παρακολουθεί αδιάφορα και εκ του μακρόθεν να εξελίσσεται μία κωμικοτραγική ιστορία, ένα θέατρο του παραλόγου και να αρκείται σε δικαιολογίες τύπου «δεν αναμειγνυόμαστε, αυτή είναι ευθύνη ανεξάρτητων θεσμών». Πληγώνει ανεπανόρθωτα και την αξιοπιστία του κράτους και την αξιοπιστία των θεσμών αυτή η κατάσταση.
Η κατάρρευση της Λαϊκής Τράπεζας είναι ένα μέρος, ή μάλλον η απαρχή της οικονομικής κατάρρευσης του τόπου. Από εδώ έπρεπε να ξεκινήσει η διερεύνηση του οικονομικού εγκλήματος. Αλλά αφέθηκαν να παρέλθουν δύο χρόνια και ακόμη ούτε διαλεύκανση υπήρξε, ούτε ένοχοι ανευρέθηκαν και λογοδότησαν. Πώς μπορεί, πλέον, ο πολίτης να τρέφει εμπιστοσύνη στο ίδιο το κράτος του, στους θεσμούς του και στη δικαιοσύνη του;
Ξεκινήσαμε με ένα φιάσκο και καταλήγουμε σε μία παρωδία. Ανετέθη σε μία Ερευνητική Επιτροπή να διερευνήσει το οικονομικό έγκλημα και τα θαλάσσωσε. Και αντί σήμερα, ύστερα από δύο χρόνια, αυτό το μέγα έγκλημα να είχε εξιχνιαστεί και οι ένοχοι να βρίσκονται στις φυλακές, οι πολίτες γίνονται μάρτυρες κακόγουστων παραστάσεων με αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις συμφερόντων, προσωπικών συνδρόμων και ακατάπαυστων δηλώσεων χάριν εντυπωσιασμού των αφελών.
Με αυτήν την τροπή που έχουν πάρει οι ιστορίες με το οικονομικό έγκλημα, δεν υπάρχει περίπτωση να φθάσουμε ούτε σε κάθαρση ούτε σε τιμωρίες.
