Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση όφειλαν πρώτιστα να προβληματισθούν από τις δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη και όχι να μεμψιμοιρούν και να οργίζονται. Όφειλαν να απολογηθούν προς την Κυπριακή Δημοκρατία, αν όχι για τις διαχρονικά αντικυπριακές και φιλοτουρκικές πολιτικές τους, τουλάχιστον για τις μόλις πιο πρόσφατες.

Δεν αρκούσε η συντήρηση από μέρους τους της 40χρονης στρατιωτικής κατοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ακολούθησε και η ανοχή τής δεύτερης τουρκικής επιδρομής, κατά της κυπριακής ΑΟΖ. Και ενώ στην περίπτωση της Κριμαίας αποφάσισαν την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, στην περίπτωση της Κύπρου, αντί κυρώσεων, εθώπευσαν την Τουρκία.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έπραξε τίποτε άλλο, από του να υποδείξει στους συμμάχους και εταίρους, την αντινομία και την υποκρισία τους. Και οι δηλώσεις του αντανακλούν το αίσθημα του κυπριακού λαού και τη δυσφορία του για την άνιση μεταχείριση που υφίσταται. Συνεπώς, προς τι η ενόχληση των Δυτικών; Γιατί δεν εκδηλώθηκε παρόμοια ενόχληση και για την επίσκεψη Πούτιν στην Άγκυρα και τις πολύ σημαντικές συμφωνίες που υπέγραψε εκεί με την Τουρκία;

Είναι και αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες οι θέσεις των Δυτικών.
Το Λονδίνο φοβάται και ερμηνεύει τη συμφωνία για παραχώρηση διευκολύνσεων στον ρωσικό στόλο, ως παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων στην Κύπρο. Και η Ουάσιγκτον δηλώνει πως δεν αντιδρά στις συμφωνίες, αλλά στις δηλώσεις που έκαμε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.

Βασικά οι Δυτικοί τα θέλουν όλα δικά τους και θέλουν να έχουν δικαιώματα, χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να χαράσσουν πολιτικές στη βάση του διεθνούς δικαίου.
Η Βρετανία διατηρεί στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο και τις χρησιμοποιεί ως ορμητήριο σε όποιες επιθετικές εξορμήσεις αποφασίσει η βρετανική κυβέρνηση. Τις ίδιες βάσεις έχουν χρησιμοποιήσει για κατασκοπευτικούς και άλλους σκοπούς, οι Αμερικανοί. Όταν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν τουρκικές βάσεις, μεταβαίνουν γονατιστοί στην Άγκυρα και της προσφέρουν γην και ύδωρ, προκειμένου να συγκατανεύσει στη χρησιμοποίησή τους. Εδώ τους προσφέρονται χωρίς καμία διαπραγμάτευση και χωρίς να δώσουν κανένα αντίδωρο, όσα ζητούν. Και στο τέλος, αντί να τηρήσουν στάση σύμφωνη με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, ευλογούν μιαν απρόκλητη τουρκική επιδρομή και την παραβίαση κανόνων του διεθνούς δικαίου, εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο ηγέτης αυτής της χώρας, είναι φίλος της Δύσης. Επικέντρωσε την εξωτερική πολιτική του, προς Δυσμάς. Εμπιστεύθηκε τους Δυτικούς και κατηγορήθηκε ότι ασκεί μονόπλευρη πολιτική, εις βάρος των συμφερόντων της χώρας. Συνεπώς δεν μπορεί να κατηγορηθεί για εχθρότητα προς τη Δύση. Αλλά είναι υποχρεωμένος να προστατεύσει και τα γενικότερα συμφέροντα του τόπου. Και μετέβη στη Μόσχα και εξασφάλισε σημαντικές συμφωνίες προς όφελος του κυπριακού λαού. Προς τι η ενόχληση των Δυτικών δυνάμεων; Και προς τι τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην πολιτική τους;

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν μπορεί να είναι οι μόνες Δυτικές χώρες, οι οποίες πληρώνουν διαχρονικά το μένος και την εχθρότητα των Δυτικών.
Πότε, επιτέλους, οι Δυτικοί σύμμαχοι θα αντιληφθούν τις αδικίες και τα δεινά που επισώρευσε η πολιτική τους στον Ελληνισμό;