Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν οι λεγόμενοι επαναπροσεγγιστές, οι ξένοι πρεσβευτές και όσοι ερευνητές και αναλυτές ασχολούνται με τη συμφιλίωση και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, ότι ενόσω συνεχίζεται η στρατιωτική κατοχή του βόρειου τμήματος, ενόσω συνεχίζεται η αδιαλλαξία από πλευράς της υποτελούς διοίκησης των κατεχομένων και ενόσω η Τουρκία εντείνει τις επιδρομικές ενέργειές της κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, τόσο θα αποδυναμώνεται η προσπάθεια συμφιλίωσης και αποκατάστασης της εμπιστοσύνης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Διεξάγονται έρευνες, αναλίσκεται πολλή φαιά ουσία, επιχειρείται ανάλυση των λόγων για τους οποίους όλο και περισσότερο μειώνεται η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά πουθενά δεν εντοπίζουν ως κύρια αιτία την κατοχή και τη συμπεριφορά της Τουρκίας. Είναι άφαντος, στις πλείστες έρευνες, ο παράγοντας Τουρκία, είναι εξαφανισμένη η τουρκική επιθετική δραστηριότητα, και παρουσιάζεται το όλο πρόβλημα έλλειψης εμπιστοσύνης, ως δικοινοτικό. Ως μία πολιτική διαφορά μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, η οποία ανεδύθη από το πουθενά. Κάτι το ίδιο, το οποίο συντηρείται εδώ και χρόνια και στις πολιτικές αναζητήσεις. Πως το πρόβλημα είναι μία δικοινοτική διαφορά και όχι πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

Για την απουσία εμπιστοσύνης και για την αποτυχία των προσπαθειών συμφιλίωσης, δεν ευθύνονται ούτε οι Ελληνοκύπριοι, ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Εάν ως διά μαγείας, εξαφανίζαμε από το Κυπριακό τον παράγοντα
Τουρκία, τότε πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Η συμφιλίωση και η αποκατάσταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων θα ήταν θέμα μερικών ημερών. Ενόσω, όμως, συνεχίζονται όλες οι συνέπειες της τουρκικής κατοχής και ενόσω αυτές οι συνέπειες ενισχύονται εμπράκτως με την αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας, τότε κάθε χρόνο θα διαπιστώνεται μεγαλύτερη απομάκρυνση των δύο κοινοτήτων.

Όλοι αυτοί οι επαναπροσεγγιστές και οι ξένοι πρεσβευτές δεν θέλουν να εμβαθύνουν στα πραγματικά αίτια του προβλήματος. Δεν ασχολούνται με την ουσία, αλλά με τις παρωνυχίδες. Και στη βάση της παρωνυχίδας, εξάγουν λανθασμένα συμπεράσματα.

Αίφνης, ο Αμερικανός Πρεσβευτής ανακάλυψε ότι τα τελευταία χρόνια συνέβησαν διάφορα συμβάντα, τα οποία ενίσχυσαν την αρνητική προδιάθεση του κόσμου, για την επίτευξη ενός συμβιβασμού. Ως τέτοια συμβάντα, καταγράφει την οικονομική κρίση, το κοινό ανακοινωθέν και τον «κακοτράχαλο δρόμο» των διαπραγματεύσεων κατά τους τελευταίους μήνες.

Λησμόνησε, ή ευσχήμως παρέλειψε, να αναφέρει και την επιδρομή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ. Περιόρισε τα αίτια σε καθαρώς ενδοκυπριακά. Προφανέστατα για να διαγράψει το κύριο και βασικό αίτιο της αρνητικής προδιάθεσης των Ελληνοκυπρίων που είναι η επιδρομική δραστηριότητα της Τουρκίας. Εμφανώς, διέγραψε και τον παράγοντα Τουρκία ως κύρια αιτία της αρνητικής προδιάθεσης.

Αλλά, όταν ο Ελληνοκύπριος βιώνει μία 40χρονη τουρκική στρατιωτική κατοχή της πατρίδας του, και όταν γίνεται μάρτυρας μίας νέας επιδρομής της Τουρκίας στη διεθνώς αναγνωρισμένη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου, και όταν ακούει, από την άλλη πλευρά, να δικαιολογείται αυτή η επιδρομή και να διεκδικείται το φυσικό αέριο, ακόμη και το χαλλούμι («εθνικό θέμα» το χαρακτήρισε ο Έρογλου), πώς μπορεί να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι δείχνουν να συναινενούν, ή δεν αντιδρούν, σε όσα πράττει η Τουρκία;

Ας πράξουν εις βάθος οι ξένοι πρεσβευτές και οι διάφοροι ερευνητές και ας βρουν το θάρρος να πουν την αλήθεια. Διότι, τώρα, απλώς αερολογούν, παραπλανούν και αποπροσανατολίζουν...