Η κυπριακή ηγεσία γνωρίζει, έχει αξιολογήσει ποτέ τι επιδιώκει ο αντίπαλος, και πώς θα το επιτύχει;

Γνωρίζει η ίδια τι θέλει, πώς θα το επιτύχει, σε ποιες ενέργειες θα προχωρήσει και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις των αποφάσεών της;
Χωρίς αυτά τα δύο απαραίτητα συστατικά στη μελέτη και λήψη αποφάσεων, δεν είναι δυνατόν να οδηγηθεί κανένας ηγέτης στις ορθές επιλογές. Θα καταστεί θύμα των δικών του αποφάσεων και θα διευκολύνει τον αντίπαλο να επιτύχει στους σχεδιασμούς του.

Η ηγεσία της Κύπρου ουδέποτε αντελήφθη τι επιδιώκει η Τουρκία. Και σπανίως, επέτυχε να διαμορφώσει καθαρές αποφάσεις ως προς το τι θέλει και πώς θα το διεκδικήσει.

Εδώ και 40 χρόνια, η Τουρκία κατακρατεί, διά της βίας των όπλων, τη μισή επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι προθέσεις της είναι ολοφάνερες. Θέλει να κατακτήσει ολόκληρη την Κύπρο και να την καταστήσει προτεκτοράτο της.

Μη αντιλαμβανόμενη αυτές τις καθαρές επιδρομικές διαθέσεις της Τουρκίας, η ηγεσία αρκείται σε αιθερο-αναζητήσεις. Επέλεξε ως μέσο λύσης τον διακοινοτικό διάλογο, ωσάν και η πλευρά με την οποία θα πρέπει να διαβουλευθεί, να είναι η εγκάθετη ηγεσία. Σπατάλησε 40 χρόνια, συζητώντας με την κατοχική ηγεσία, απο-ενοχοποιώντας, την ίδια στιγμή, την Τουρκία και αναζητώντας λύσεις μέσα από διχοτομικά σχέδια και προτάσεις. Και ενώ επί 40 χρόνια ανεχόταν και συντηρούσε ουσιαστικά την κατοχή, ευαισθητοποιήθηκε μόνο όταν το «Μπαρμπαρός» παραβίασε τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Καλά, η 40χρονη κατοχή δεν ενοχλούσε και δεν παραβίαζε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Γιατί ενώ συνεχίζετο αυτή η διαχρονική παραβίαση, η ηγεσία δεν ευαισθητοποιήθηκε και δεν ενοχλήθηκε, να εγκαταλείψει τις διακοινοτικές συνομιλίες, να αναζητήσει άλλη στρατηγική και ενοχλείται σήμερα από τις παραβιάσεις του «Μπαρμπαρός»;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έστω και αργά, αποφάσισε, με τη στήριξη όλων των πολιτικών δυνάμεων, να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, μέχρις ότου το «Μπαρμπαρός» επιστρέψει στην Τουρκία και ακυρωθεί η οδηγία προς ναυτιλλομένους και η δέσμευση κυπριακών θαλάσσιων περιοχών. Όμως η αποχώρηση ήταν αποτέλεσμα ωρίμου σκέψεως και μελέτης των επιπτώσεών της; Υπήρχε ολοκληρωμένο σχέδιο πώς θα κινηθεί, εάν η Τουρκία συνέχιζε την επιδρομή της και ο διεθνής παράγοντας δεν πίεζε τον επιδρομέα να αποχωρήσει, όπως άλλωστε συμβαίνει;

Μάλλον δεν βλέπουμε να υπάρχει ευκρινές σχέδιο πώς εξερχόμαστε από τα αδιέξοδα, τα οποία έχουν δημιουργηθεί.

Ποιες είναι οι μοναδικές επιλογές τώρα; Είτε θα επιστρέψει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο τραπέζι των συνομιλιών, κάτω από κάποιες εύσχημες δικαιολογίες, είτε συνεχιζόμενης της τουρκικής αδιαλλαξίας θα αρνείται συμμετοχή. Τι θα συμβεί και στη μία και στην άλλη περίπτωση; Επιστροφή του Προέδρου στις συνομιλίες θα σημαίνει διαπραγμάτευση διχοτομικής λύσης, αποδοχή της ή αδιέξοδο με όλα τα συνεπακόλουθα. Μη επιστροφή του συνεπάγεται συνέχιση του αδιεξόδου και διαιώνιση του προβλήματος. Ένταση των πιέσεων του διεθνούς παράγοντα επί της ελληνοκυπριακής πλευράς και μεθόδευση νέων τετελεσμένων από την τουρκική πλευρά.

Δυστυχώς, όλη η πολιτική της κυπριακής ηγεσίας στα τελευταία 40 χρόνια οδήγησε σε παγίδευση του εθνικού θέματος. Και, όμως, αντί έγκαιρα η ηγεσία να αντιληφθεί πού οδηγούσε η λανθασμένη στρατηγική της και να μεθοδεύσει νέα, επέλεξε να εισέρχεται πιο βαθιά στην παγίδα.

Πώς θα απεγκλωβισθεί τώρα από τον λαβύρινθο, όπου καραδοκεί ο τουρκικός μινώταυρος; Ούτε τον μίτο της Αριάδνης δεν φρόντισε να προμηθευθεί, έγκαιρα, ώστε να βρει εύκολα την έξοδο...