Η παράσταση δεν είναι απλώς αποκαρδιωτική. Είναι περισσότερο τραγική. Για πολλοστή φορά, το Εθνικό Συμβούλιο απέδειξε ότι δεν έχει λόγο να υπάρχει και, για πολλοστή φορά, η πολιτική ηγεσία αποδείχθηκε ανίκανη και κατώτερη των περιστάσεων. Απέτυχε όχι μόνο να συμφωνήσει σε μία στρατηγική αντιμετώπισης των κινδύνων στο εθνικό θέμα, αλλά, παράλληλα, απέδειξε ότι παραμένει δέσμια των κομματικών συμφερόντων και των κομματικών φιλοσοφιών της.
Η χθεσινή συνεδρία υπήρξε μία κάκιστη παράσταση, με γνωστό εκ των προτέρων τέλος και με στερεότυπη επανάληψη των κομματικών θέσεων. Επιβεβαίωσε απλώς την ύπαρξη δύο αντίθετων σχολών σκέψης, με τη μία πλευρά να παραμένει προσηλωμένη στη χρεοκοπημένη γραμμή των τελευταίων χρόνων, και την άλλη να επαναλαμβάνει την ανάγκη αλλαγής στρατηγικής, εν μέσω αοριστολογιών και γενικοτήτων.
Το εθνικό θέμα, όσο και αν δεν απασχολεί πλέον, παρά ελάχιστους, παραμένει καθηλωμένο στα αδιέξοδα και τα αδιέξοδα προσφέρουν πλεονεκτήματα, στην τουρκική πλευρά, να προωθεί τα επιδρομικά της σχέδια. Η τουρκική κατοχή λησμονήθηκε και ήδη λησμονείται και η επιδρομή στην κυπριακή ΑΟΖ. Έχουν παγιωθεί τα τετελεσμένα και η Τουρκία περισφίγγει ακόμη περισσότερο τον ασφυκτικό κλοιό της. Ουδείς φαίνεται να ανησυχεί. Συνομιλίες δεν υπάρχουν αλλά και να επαναληφθούν, η κατάληξή τους είναι εκ των προτέρων γνωστή.
Την προδιέγραψαν η 40χρονη πολιτική υποχωρήσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς, η ανικανότητα της ηγεσίας να αντιληφθεί πού θα οδηγούσαν οι υποχωρήσεις αυτές και η εμμονή σε έναν ψευδεπίγραφο διάλογο χωρίς ίχνος προοπτικής. Και, εν μέσω αυτής της τραγικής πραγματικότητας, η ηγεσία κτενίζεται και επαναπαύεται.
Το διαλαλεί, επί 40ετία, αυτή η εφημερίδα. Η Κύπρος τείνει να καταστεί τουρκικό προτεκτοράτο. Η Τουρκία καθίσταται όχι μόνο αφέντης στον βορρά, αλλά και επικυρίαρχος στον νότο. Το Εθνικό Συμβούλιο δεν εξυπηρετεί πλέον κανέναν χρήσιμο σκοπό. Να μπει στο μουσείο της ιστορίας, ως ένα όργανο, το οποίο ελάχιστα ή καθόλου υποβοήθησε στη λήψη σωστών και σοβαρών αποφάσεων. Είπαμε επανειλημμένα πως επιβάλλεται άμεση διαφοροποίηση της ακολουθούμενης τακτικής και πολιτικής και λήψη αποφασιστικών μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης των τουρκικών σχεδίων. Εξηγήσαμε πώς. Ουδείς ακούει.
Συνεχίζεται μία πορεία καταστροφής.
Προκρίθηκε το κυνήγι του εφικτού, αντί του ευκταίου. Και σήμερα αποδεικνύονται ανέφικτα ακόμη και τα πλέον οδυνηρά εφικτά. Η ατολμία, η συντηρητικότητα, η εμμονή σε άγονες γραμμές, η ασυνεννοησία και η ανικανότητα χάραξης ενός ολοκληρωμένου σχεδίου Εθνικής Δράσης, επιταχύνουν το δραματικό τέλος του κυπριακού Ελληνισμού.
Τι επιδιώκει η ηγεσία; Δεν γνωρίζει ούτε η ίδια. Η Κυβέρνηση επιλέγει να ακολουθήσει την παλαιολιθική γραμμή. Αλλά αυτή χρεοκόπησε. Η αντιπολίτευση ζητεί νέα γραμμή. Ποία; Αν τοποθετήσεις τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε μία αίθουσα για να καθορίσουν τις προδιαγραφές αυτής της νέας στρατηγικής, θα διαφωνήσουν και θα αποτύχουν.
Υπάρχει μία στρατιωτική κατοχή στην κυπριακή γη και ένας ασφυκτικός κλοιός στη θάλασσα. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ήδη όμηρος. Και η ηγεσία κτενίζεται και διαπληκτίζεται σε ένα θλιβερό Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο βροντοφωνάζει, σε κάθε συνεδρία, την ανικανότητά του να χειριστεί εθνικά θέματα. Αναδεικνυόμενο σε πολιτικό θίασο κακόγουστων παραστάσεων.
