Είναι πρόωρο να κριθεί η πολιτική της νέας ελληνικής Κυβέρνησης. Αυτή η πολιτική θα κριθεί στις πράξεις και θα δοκιμαστεί, πρωτίστως, από την αντιμετώπιση των κρίσεων, οι οποίες θα προκληθούν ανυπερθέτως από την Τουρκία, και από τον βαθμό ετοιμότητας της Αθήνας να προλάβει, ή και να αποκρούσει, τις εξελίξεις που θα δημιουργήσουν οι Τούρκοι.

Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι διακηρύξεις, στις οποίες προέβη ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά την εδώ επίσκεψή του, δεν περιείχαν οτιδήποτε το καινούργιο. Εκυμάνθησαν στις γνωστές επιλογές όλων των τελευταίων ελλαδικών κυβερνήσεων, χωρίς την παραμικρή αλλοίωση: Προσήλωση στη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας, εμμονή στις δικοινοτικές συνομιλίες, με μία παράλληλη αναφορά ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, στοιχείο που ανατρέπει την εμμονή στις δικοινοτικές συνομιλίες, καταδίκη των επιδρομικών κινήσεων της Τουρκίας, συμπαράσταση στις προσπάθειες, άρα και στις πολιτικές επιλογές της Λευκωσίας. Εν ολίγοις, διαχρονική προσήλωση στο δόγμα «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».

Μέσα, όμως, στο όλο πλέγμα των νέων πραγματικοτήτων και των νέων δεδομένων που διαμορφώνονται και τοπικά αλλά και στην περιοχή μας, οι πλείστοι από τους άξονες αυτής της πολιτικής αποτελούν παλαιολιθικά κατάλοιπα, τα οποία επιβάλλεται να εγκαταλειφθούν. Τη στιγμή που ο Έλληνας Πρωθυπουργός αναζητεί νέους δρόμους και ετοιμάζει τη δική του επανάσταση στα οικονομικά δρώμενα της Ευρώπης, πρέπει να καθίσει και να προβληματισθεί, αν η εμμονή σε απολιθωμένες πολιτικές συνάδουν με το νέο επαναστατικό πνεύμα, με το οποίο διαχέεται ο ίδιος και οι επιτελείς του.

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αναζητήσει νέες πολιτικές και νέες στρατηγικές, οι οποίες να ανταποκρίνονται στα σημερινά δεδομένα και όχι σε ψευδαισθήσεις και σε ευσεβοποθικούς στόχους, που ανάγονται στις δεκαετίες μετά την τουρκική εισβολή. Δεν μπορεί να πολιτεύεται το 2015 με πολιτικές του 1974. Και μάλιστα πολιτικές, οι οποίες εχαράχθησαν από πολιτικούς παλαιάς γενιάς και αποδείχθηκαν, όχι απλώς άγονες και αναποτελεσματικές, αλλά και επικίνδυνες. Αντί να οδηγήσουν το «αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνισμού» σε απελεύθερωση από την τουρκική κατοχή, το οδήγησαν πλησιέστερα προς τη νομιμοποίηση της κατοχής και τη λύση δύο χωριστών κρατών. Αντί να απελευθερώσουν την Ελλάδα από τον ασφυκτικό τουρκικό κλοιό και να την απεγκλωβίσουν από τις τουρκικές απειλές, οδηγούν σε κυπροποίηση της Θράκης και σε αιχμαλωσία του Αιγαίου.

Δύσκολη, ανηφορική και γεμάτη εμπόδια και αγκάθια η χάραξη νέας στρατηγικής, έξω από στεγανά και τα καλούπια της προηγούμενης. Αλλά δύσκολη, ανηφορική και γεμάτη αγκάθια και η πολιτική που χάραξε ο Αλέξης Τσίπρας, με στόχο την αποδέσμευση της Ελλάδας από τους μνημονιακούς ζυγούς. Και, όμως, αποφάσισε να ξεκινήσει τη νέα πορεία. Ας επιχειρήσει παράλληλα και νέα πορεία για τα εθνικά θέματα. Είναι η μοναδική διέξοδος για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και η μόνη ασφαλής πορεία της Ελλάδας, ώστε να αποτρέψει κυπροποίηση των εδαφών της και προέλαση της Τουρκίας εντός των πυλών της ελληνικής επικράτειας...