Ο Δημοκρατικός Συναγερμός έβαλλε κατά της κυβέρνησης Χριστόφια, για την απουσία της από τα ευρωπαϊκά όργανα. Μιλούσε για «άδειες καρέκλες». Χθες όμως, και ενώ στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών συζητείτο το μείζον θέμα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ο Υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, ήταν απών. Έμεινε στην Κύπρο για να υποδεχθεί, όπως ελέχθη, τον Αλβανό ομόλογό του. Εάν η υποδοχή και οι συνομιλίες με τον Υπουργό Εξωτερικών μίας δευτερευούσης σημασίας χώρας έχουν μεγαλύτερη σημασία από την παρουσία της Κύπρου σε ένα Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών, κατά την οποία θα συζητείτο κρίσιμο θέμα για το οποίο, μάλιστα, η Κυπριακή Δημοκρατία παρουσιάζεται να διατηρεί ισχυρές απόψεις, που πρόβαλε έντονα τις τελευταίες ημέρες, ας το κρίνει ο καθένας.

Η Κυπριακή Δημοκρατία όφειλε να είναι παρούσα στο χθεσινό Συμβούλιο, διά του Υπουργού της των Εξωτερικών και όχι με ένα διπλωμάτη. Όταν όλοι οι Υπουργοί Εξωτερικών είναι παρόντες και απουσιάζει μόνο η Κύπρος, η οποία έχει πολλά να πει, αυτή η απουσία είναι αδικαιολόγητη. Είτε συνιστά καίρια υπεκφυγή και απόδειξη ευθυνοφοβίας. Ή ένδειξη φοβίας να αρθρώσει λόγο και να λάβει θέσεις.

Μετά την απουσία του Προέδρου Αναστασιάδη, στο πρόσφατο Συμβούλιο Αρχηγών κρατών των μελών της Ε.Ε., απουσία η οποία δικαιολογείτο λόγω της ασθένειας του Προέδρου, η Κύπρος μετρά δεύτερη απουσία από άλλη σημαντική ευρωπαϊκή σύναξη. Ο κ. Κασουλίδης έπρεπε να ήταν εκεί. Του προσφερόταν η ευκαιρία να μιλήσει και να εκθέσει με θάρρος τη θέση της Κύπρου, ενώπιον των εταίρων. Να αναφερθεί στη στάση τους, έναντι της Τουρκίας, και να υπενθυμίσει ότι ενώ στην περίπτωση της Κριμαίας, σπεύδουν αμέσως να επιβάλουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας, στην περίπτωση της τουρκικής κατοχής της Κύπρου, μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στην περίπτωση της δεύτερης επιδρομής στην κυπριακή ΑΟΖ, οι εταίροι, όχι μόνο δεν επιβάλλουν κυρώσεις, αλλά αποφεύγουν και να καταδικάσουν την τουρκική επιδρομή.

Η απουσία του Υπουργού Εξωτερικών στερεί από την Κυπριακή Δημοκρατία της ευκαιρίας να εκθέσει, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, με πειστικά και ακλόνητα επιχειρήματα, την αντιφατικότητα της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να προβάλει εθνικές θέσεις και να προβληματίσει τους εταίρους για τη στάση που τηρούν. Και σε αυτό το σημείο, δικαιολογείται ο καθένας, να κάμει τους ανάλογους λογικούς συνειρμούς: Απουσιάζει από την Κυβέρνηση το θάρρος να υπερασπιστεί εθνικά δικαιώματα, ή η Κυβέρνηση αισθάνεται να βρίσκεται σε θέση αμηχανίας και ενοχής, εφόσον η ίδια δεν έθεσε ποτέ ενώπιον των εταίρων, θέμα κυρώσεων κατά της Τουρκίας; Και εάν τελικά δεν ζήτησε, με ποίο έρεισμα ο κ. Κασουλίδης, να ζητήσει να λάβει; Ίσως η απουσία του, να εντοπίζεται σε αυτούς τους λόγους.

Η υπεράσπιση και προβολή των εθνικών συμφερόντων, δεν αποτελεί ούτε ένδειξη αντι-ευρωπαϊσμού, ούτε αποστασία από τις ευρωπαϊκές αποφάσεις. Όλα τα μέλη της Ε.Ε. προασπίζονται πρώτιστα τα εθνικά τους συμφέροντα και εκεί που αυτά πλήττονται, δεν διστάζουν να αποστασιοποιηθούν από τις κοινοτικές αποφάσεις. Γιατί η Κυβέρνηση αποφεύγει να υποστηρίξει τα συμφέροντα της χώρας;