Παρακολουθήσαμε προχθές το βράδυ, από τους τηλεοπτικούς δέκτες, έναν αμήχανο και σχεδόν τρομαγμένο Άιντα να δέχεται το καταιγιστικό ερώτημα του δημοσιογράφου: «Γνωρίζετε ότι η Τουρκία κατέχει την Κύπρο; Γιατί δεν το αναφέρετε;». Και τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του Γ.Γ. του ΟΗΕ να προσπαθεί, μέσα από ασυνάρτητες κενολογίες, να δώσει απαντήσεις... χωρίς απαντήσεις.

Αλλά το καίριο ερώτημα του δημοσιογράφου όφειλε να το θέσει στον κ. Άιντα η Κυβέρνηση, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης. Όφειλαν να το θέσουν πολύ προηγουμένως ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Γλαύκος Κληρίδης και όλοι οι προηγούμενοι Πρόεδροι και κυβερνήσεις της Δημοκρατίας. Δεν το έθεσαν ποτέ, και η πάροδος του χρόνου, η μη αναφορά σε τουρκική κατοχή, κατέστη ένα είδος κεκτημένου για τους εκάστοτε Γ. Γραμματείς και Φαρισαίους των Ηνωμένων Εθνών. Και παρακολουθούμε, χρόνια τώρα, αυτούς τους κυρίους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να αναφέρονται σε διζωνικές, σε πρόβλημα δύο κοινοτήτων, σε διακοινοτικούς διαλόγους και σε άλλες ορολογίες, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική υφή του κυπριακού προβλήματος. Συναινούσης και σιωπούσης, πάντοτε, της δικής μας ηγεσίας.

Έχουμε οδηγηθεί στο έσχατο κατάντημα, οι ηγέτες μας να θεωρούν ικανοποιητικό τον λόγο ίσων αποστάσεων του Μπαν Κι Κουν και του Έσπεν Μπαρθ Άιντα. Να ζητούν ίση αντιμετώπιση και κατάθεση των πραγματικών γεγονότων του κυπριακού προβλήματος. Και όταν η κυπριακή ηγεσία κατεβάζει τόσο χαμηλά τον πήχη των απαιτήσεών της, γιατί να απαιτούμε τα περισσότερα από τους υποτακτικούς της αγγλοαμερικανικής διπλωματίας;

Η κατάθεση των πραγματικών γεγονότων αρχίζει και καταλήγει σε ένα μόνο στοιχείο: Σε τουρκική επιδρομή, σε τουρκική κατοχή, σε επιχείρηση τώρα κατάληψης του φυσικού πλούτου της Κύπρου. Τίποτε άλλο.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία αλυσίδα εχθρικών συμπεριφορών ταγών των Ηνωμένων Εθνών, έναντι της κυπριακής πλευράς: Κόφι Ανάν - Ντε Σότο, Μπαν Κι Μουν - Ντάουνερ, και τώρα, Μπαν Κι Μουν - Άιντα. Σπρώχνουν μεθοδευμένα και σχεδιασμένα την κυπριακή υπόθεση, σε τουρκική λύση. Και η ηγεσία, στις πλείστες περιπτώσεις παρακολουθεί, ως και να συναινεί και να αποδέχεται την κατάληξη στην οποία οδηγούν το εθνικό θέμα οι ξένοι.

Αυτή η μεθοδολογία των Ηνωμένων Εθνών δεν είναι πια αποδεκτή. Είναι προδιαγεγραμμένη η κατάληξή της. Και η κυπριακή ηγεσία οφείλει να υψώσει φωνή και να απαιτήσει αλλαγή, αναπροσαρμόζοντας, ταυτόχρονα, τη δική της άγονη πολιτική. Οφείλει να απαιτήσει καθαρές κουβέντες από τα Ηνωμένα Έθνη. Άμεση αναφορά σε τουρκική εισβολή και κατοχή. Άμεση αναφορά σε τουρκική επιδρομή και παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων διά της δεύτερης τουρκικής εισβολής στην κυπριακή ΑΟΖ. Εφόσον συνεχιστεί αυτή η κάλυψη των μεθοδολογιών Μπαν Κι Μουν - Άιντα, θα ξυπνήσει η ηγεσία και θα ευρεθεί μπροστά σε ένα νέο σχέδιο Ανάν, ή ακόμη σχέδιο χειρότερο του Ανάν.

Είναι ολοφάνερο πού οδεύουν τα πράγματα, στο Κυπριακό. Με την τακτική της σιωπής, της ανοχής και τα εποχικά λεκτικά προεδρικά ξεσπάσματα, δεν επιτυγχάνεται τίποτε. Εκτός και αν πλέον αποδέχεται η ηγεσία τη ροή των πραγμάτων...