Η Τουρκία έχει σχεδιάσει μιαν επιθετική στρατηγική ανάκτησης της Κύπρου, από τη δεκαετία του 1950. Οι εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1956 συνιστούν την πολιτική, διπλωματική και άλλη θεμελίωση αυτής της στρατηγικής, που συνεπικουρείται από άλλα τουρκικά συγγράμματα. Το σχέδιο Ανάν ήταν μια μεγάλη επιχείρηση τουρκοποίησης της Κύπρου, αλλ’ απέτυχε χάρη στο σωτήριο «όχι» του κυπριακού Ελληνισμού, όχι της ηγεσίας του. Το βιβλίο Νταβούτογλου, «Στρατηγικό Βάθος», είναι η επεξηγηματική αποτύπωση της τουρκικής στρατηγικής για τον έλεγχο της Κύπρου, αφού ο νυν Πρωθυπουργός της κατοχικής χώρας αποφαίνεται με ωμότητα: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί (στην Κύπρο), η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Καθημερινά, οι Τούρκοι βροντοφωνάζουν στην ηγεσία της Κύπρου τους ξεκάθαρους κατακτητικούς στόχους τους. Σήμερα, απαιτούν και έλεγχο των υδρογονανθράκων μας. Μια υπεύθυνη και στοιχειωδώς σοβαρή ηγεσία, που νοιάζεται για τον τόπο, τι έπρεπε να πράξει από το 1960; Να μην αφήσει ευκαιρία, πιθανότητα και δυνατότητα ώστε να τις αξιοποιήσει, για να ματαιώσει και να ακυρώσει αυτά τα εφιαλτικά σχέδια σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δυστυχώς για την Κύπρο, δεν ευτύχησε να έχει ηγέτες άξιους του ρόλου και της αποστολής τους, που δεν είναι άλλη από τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ελληνισμού. Μετά από 40 χρόνια μονομερών κατολισθήσεων, παραχωρήσεων και υποχωρήσεων, χωρίς να φύγει ούτε ένας Αττίλας και χωρίς να επιστραφεί ούτε ίντσα εδάφους, φτάσαμε στο φοβερό σημείο, πρώτον, η Τουρκία να μας βρίζει στην καρδιά της Ευρώπης ότι είμαστε εκλιπόντες. Και, δεύτερον, ο ΓΓ του ΟΗΕ να αναφέρεται σε «ε/κ διοίκηση» αντί στη νόμιμη και διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.

Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή την τρίτη τουρκική εισβολή στην κυπριακή -και ευρωπαϊκή- θαλάσσια επικράτειά μας, η αντιπολίτευση απαιτεί αλλαγή στρατηγικής, αναπροσανατολισμό της πολιτικής μας, διεθνή εκστρατεία, προσέγγιση περισσότερο της Ρωσίας, του Ισραήλ και αραβικών χωρών, κτλ. Προχθές, ο αν. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος έριξε την μπάλα στην αντιπολίτευση και διερωτήθηκε: «Τι έπραξε η ίδια όταν κυβερνούσε, προκειμένου να υλοποιήσει πολιτικές που θα επέτρεπαν ή τη λύση του Κυπριακού βάσει της δικής τους θεώρησης ή που θα έθεταν μονίμως την Τουρκία προ των ευθυνών της από τη διεθνή κοινότητα; Έφτασε η ώρα, επιτέλους, που πέραν της ανέξοδης κριτικής θα πρέπει να εισηγηθούν συγκεκριμένες πολιτικές, που θα αναστρέψουν τα όσα αρνητικά αποδίδουν, αντί στην Τουρκία, στην Κυβέρνηση Αναστασιάδη».

Σε απάντηση, ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε: «Το ΔΗΚΟ ζητεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ανακαλέσει το κοινό ανακοινωθέν, τη δήλωση για το φυσικό αέριο και να ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια και μια νέα στρατηγική υπεράσπισης των συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η νέα στρατηγική στο Κυπριακό θα πρέπει να ξεκινά και να έχει ως πρώτο μέλημα την υπεράσπιση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ποια είναι αυτή η «νέα στρατηγική»; Ουδείς μέχρι σήμερα την εξήγησε ή την ανέλυσε. Η μόνη που φαίνεται να έχει ετοιμάσει προτάσεις είναι η Συμμαχία Πολιτών. Οι υπόλοιποι φλυαρούν ανέξοδα, περιλαμβανομένης της Κυβέρνησης. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης οργίστηκε κατά του ΓΓ του ΟΗΕ. Και μετά;

Ξανά η ίδια ανέξοδη και αδιέξοδη πρακτική: Τηλεφωνήματα σε ηγέτες, επιστολές, επαφές, διαβουλεύσεις, αλλ’ επί του πρακτέου, τίποτε απολύτως. Αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι 40 χρόνια συνομιλιών μάς έσυραν στις τουρκικές γραμμές και κατά κρημνόν, τι πρέπει να γίνει τώρα; Η διζωνική οδηγεί στην τουρκοποίηση. Γιατί δεν την απολακτούμε; Αυτό προϋποθέτει μιαν άλλη, πολυδιάστατη στρατηγική, που θα σώζει τον κυπριακό Ελληνισμό και θα ακυρώνει τον τουρκικό στόχο. Πότε θα σχεδιαστεί και θα υλοποιηθεί αυτή η νέα στρατηγική; Ο τόπος χάνεται και η ηγεσία απλώς φλυαρεί ανοητολογώντας…