Όταν το 1938 οι Πρωθυπουργοί της Βρετανίας και της Γαλλίας, Τσάμπερλεν και Νταλατιέ, παρέδιδαν με τη Συμφωνία του Μονάχου, την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ, πίστευαν ότι θα κατεύναζαν το θηρίο του Ναζισμού.
Διαψεύστηκαν. Το θηρίο συνέχισε να καταβροχθίζει τα πάντα στον δρόμο του και, για να σταματήσει, αιματοκυλίστηκε ο κόσμος ολόκληρος.
Γαλλία και Βρετανία είχαν υιοθετήσει εξευμενιστική πολιτική. Και απέτυχαν. Διότι είχαν εγκαταλείψει τον κλασικό ρεαλισμό, που καθορίζει από την εποχή του Θουκυδίδη ώς σήμερα το αυτονόητο: Όταν ο αδύνατος υποχωρεί και δεν φροντίζει να ενισχύεται, είτε θα υποκύψει στις πιέσεις και στους εκβιασμούς του ισχυρού είτε θα οδηγηθεί σε πόλεμο.
Σε αυτούς τους διαχρονικούς κανόνες λειτουργίας των διεθνών σχέσεων γύρισαν, οι Τσάμπερλεν και Νταλατιέ, την πλάτη. Και εφόσον οι χώρες τους δεν υποτάχθηκαν με το καλό, ο Χίτλερ είτε τους υπέταξε διά της βίας, όπως συνέβη με τη Γαλλία, είτε επιχείρησε να τους κατακτήσει ανεπιτυχώς, όπως συνέβη με τη Βρετανία, η οποία ξύπνησε και επανήλθε σε ορθή πορεία. Με τη δημιουργία συμμαχιών και την απόκτηση μεγαλύτερης ισχύος. Και γλίτωσε. Νίκησε!
Γιατί τραβούμε από το συρτάρι της ιστορίας την υπόθεση της Τσεχοσλοβακίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου; Διότι, η ιστορία διδάσκει. Και τιμωρεί όσους την αγνοούν. Και ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, τιμωρήθηκαν. Επί σειράν ετών εξευμένισαν το τουρκικό θηρίο ευελπιστώντας ότι η Άγκυρα θα υποχωρούσε και ότι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ θα ήταν δίκαιος. Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν.
Ο κ. Μπαν Κι Μουν, ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα εκείνων που τον διόρισαν, υποβάθμισε την Κυπριακή Δημοκρατία σε Ελληνοκυπριακή Διοίκηση, υιοθετώντας κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, την τουρκική θέση. Επέλεξε στρατόπεδο. Έχει ξεπεράσει τους όρους εντολής του και τα όρια της ουδετερότητας. Είναι πλέον εχθρικός παράγοντας. Έχει χάσει την αξιοπιστία του. Δεν μπορεί να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού. Τελεί σε εμφανή σύγκρουση με το Διεθνές Δίκαιο. Δεν είναι πλέον ο θεματοφύλακάς του, αλλά ο σκληρός του δήμιος!
Κανείς δεν μπορεί να επιχαίρει με την αποτυχία της Κυβέρνησης, η οποία δεν διδάχθηκε ούτε από την ιστορία της Τσεχοσλοβακίας ούτε από εκείνην του Μακαρίου, όταν εξαπατήθηκε από τον Κλίφορντ και οδηγηθήκαμε στην ομοσπονδία, η οποία από «έντιμος συμβιβασμός» εξελίσσεται σε καρκίνωμα που κατατρώει, διαλύει, σκοτώνει καθημερινά την Κυπριακή Δημοκρατία.
Από αυτές τις στήλες είχαμε προ καιρού προειδοποιήσει πόσο λανθασμένες ήταν οι επιλογές της Κυβέρνησης και του Προέδρου. Σήμερα υποβάλλουμε και στην Κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση, στο κομματικό σύστημα γενικότερα, ότι δεν μπορούν να αγνοούν άλλο πια τους κανόνες των διεθνών σχέσεων και του πολιτικού ρεαλισμού. Δεν μπορούν να ασεβούν σε βάρος του Θουκυδίδη. Η εναπομείνασα επιλογή είναι αυτή της αλλαγής στρατηγικής, της σοβαρότητας και των συμμαχιών της αλλαγής των ισοζυγίων δυνάμεων, της αποτροπής και της ισχύος. Με στόχο σαφή: Την επιβίωσή μας ως Ελληνισμού στο νησί και τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή.
Η υφιστάμενη πολιτική του εξευμενισμού απέτυχε. Κατέρρευσε. Εάν ο Πρόεδρος πάει στις συνομιλίες μετά τις 6 Απριλίου, όταν δηλαδή θα λήξει η δεύτερη τουρκική NAVTEX, χωρίς αλλαγή της τουρκικής αδιάλλακτης πολιτικής και χωρίς συμμάχους, θα γίνει ξανά και ξανά θύμα νέων πιέσεων και εκβιασμών. Και αυτήν τη φορά δεν θα του βάλουν μόνο το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά θα τον αναγκάσουν να τραβήξει ο ίδιος τη σκανδάλη!
