Να θαυμάζει κανείς, ή να οικτίρει, αυτά τα περιβόητα σώματα που οραματίστηκαν οι ηγέτες για τη συζήτηση κρισίμων θεμάτων και χάραξη πολιτικών; Από αριθμό, πλημμυρίσαμε. Εθνικό Συμβούλιο, Συμβούλιο Αρχηγών, διαπραγματευτική ομάδα, Συμβούλιο Γεωστρατηγικών Ερευνών, Συμβούλιο Εθνικής Οικονομίας (αυτό εξέπνευσε προ πολλού) και διάφορα άλλα σώματα και ημισώματα, έτοιμα να χαράξουν πολιτικές και στρατηγικές. Πού καταλήγουν; Σε κουβέντες του καφενέ, σε κοκορομαχίες, σε επαναβεβαίωση των επαναβεβαιώσεων.
Προχθές συνεκλήθη το Συμβούλιο Αρχηγών για να συζητήσει τις εξελίξεις στο εθνικό πρόβλημα. Με τα δεδομένα να είναι σαφώς αρνητικά για την κυπριακή πλευρά. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εσύρθη στην παγίδα του Άιντα και αποδέχθηκε να μπει στην ατζέντα των συνομιλιών, θέμα φυσικού αερίου. Με την υπόσχεση, προφανώς, πως θα ανταποκρίνετο αναλόγως και η Τουρκία. Και η Τουρκία «ανταπεκρίθη». Με ανανέωση της NAVTEX. Την ίδια στιγμή, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι απομονωμένη διεθνώς. Ουδείς πιέζει την Τουρκία και όλοι πιέζουν τον Πρόεδρο να επανέλθει αναξιόπιστος στις ήδη νεκρές συνομιλίες. Τα μέτρα κατευνασμού απέτυχαν και άφησαν την κυπριακή πλευρά με πολλά «πλην». Επιβάλλετο λήψη αποφάσεων και αναπροσαρμογή τακτικής.
Αντί της ουσίας, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παρουσιάστηκε να οδύρεται επειδή τα πολιτικά κόμματα του ασκούν κριτική, δεν είχε να παρουσιάσει κανένα νέο μέτρο και καμία νέα πολιτική, επανέλαβε τα γνωστά, οι πολιτικοί αρχηγοί επανέλαβαν με τη σειρά τους τις γνωστές θέσεις τους και η συνεδρία ελύθη! Έδωσαν, λέει, νέο ραντεβού για τον Φεβρουάριο και ώς τότε, έχει ο Θεός.
Αυτά δεν αποτελούν σοβαρές συσκέψεις. Είναι παραστάσεις θεάτρου σκιών. Και φυσικά αποτελούν αντανάκλαση της πολιτικής ηγεσίας που διαθέτει ο τόπος. Και το δυστυχέστερο, είναι ότι ουδείς εξ αυτών έχει το θάρρος να σηκωθεί και να δηλώσει: «Συγγνώμη, ομόλογοι, αλλά εδώ τελειώνει η παρουσία μου σε αυτή την ομήγυρη. Η αξιοπρέπειά μου δεν μου επιτρέπει να συμμετέχω σε παραστάσεις θεάτρου σκιών. Αποχωρώ και δεν επανέρχομαι».
Το πώς θα αξιοποιηθούν, κατά το δυνατόν, αυτά όλα τα σώματα, επαφίεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτός θα δώσει τα κίνητρα και θα διαμορφώσει την πορεία, ώστε να υπάρξει σοβαρή συζήτηση και να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις. Αν, λοιπόν, το Εθνικό Συμβούλιο, το Συμβούλιο Αρχηγών, λειτουργούν περισσότερο ως «γουμάδες», όπως είπε κάποτε ο Γιώργος Περδίκης, αυτό οφείλεται στην αδυναμία του Προέδρου, να καταστήσει τις συνεδριάσεις σοβαρές, αποτελεσματικές και βήματα λήψης σοβαρών αποφάσεων.
Τι μας υποσχέθηκε ο Νίκος Αναστασιάδης, προεκλογικά; Δεσμεύθηκε για συνδιαβουλεύσεις, για συναποφάσεις, για ενημερώσεις πριν λάβει αποφάσεις, για συλλογικές ενέργειες, για δημιουργία επιτροπών οι οποίες θα υποβοηθούν το Εθνικό Συμβούλιο στη λήψη των ορθών αποφάσεων. Τίποτε από όσα παρακολουθούμε σήμερα, δεν έχουν σχέση με όσα υποσχέθηκε. Ακολούθησε την πεπατημένη: Αποφασίζει μόνος, χωρίς να ενημερώνει, και ενημερώνει για όσα θέλει να ενημερώσει, κατόπιν εορτής.
Είναι έκδηλο ότι το Εθνικό Συμβούλιο και το Συμβούλιο Αρχηγών, ουδεμία ικανότητα διαθέτουν και ούτε πολιτικό θάρρος κέκτηνται για να λάβουν τις κρίσιμες αποφάσεις που απαιτούν οι καιροί. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αναμένει μία τόσο δα μικρή ευκαιρία, για να επιστρέψει στις συνομιλίες. Εκεί θα κληθεί, με το πιστόλι στον κρόταφο, να αποδεχθεί τους δύο όρους του Νταβούτογλου: Λύση δύο κρατών και συνδιαχείριση του φυσικού αερίου.
