Είναι λογικό, μέσα στα δικά μας μπουρίνια που προκαλεί το κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών και το σάρωμα του «Μπαρμπαρός», οι εκλογές στην Ελλάδα να πέφτουν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Και αυτό παρότι μας επηρεάζουν άμεσα. Η μοίρα μας, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχόμαστε, είναι κοινή. Και τραγική. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε κοινή στρατηγική και αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής, η οποία εκδηλώνεται από την Κύπρο ώς τη Θράκη μέσω Αιγαίου.

Και θέλει να έχει ως λάφυρο το φυσικό αέριο, το οποίο οι εξ ημών χουβαρντάδες είναι έτοιμοι να δώσουν σε μισή τιμή στην Τουρκία. Για να λύσουν το Κυπριακό στη βάση της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της διχοτόμησής της σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, ώστε να ωφεληθεί, όπως λένε, η Τουρκία και να αναδειχθεί ως περιφερειακή δύναμη! Και τρίβουν τα χέρια τους Τούρκοι και Βρετανοί. Αφού βρήκαν συμμάχους στην Κύπρο, στη λογική του «win - win situation», τώρα, ψάχνουν συμμάχους στην Αθήνα. Διότι, όπως λέγεται, ο Σαμαράς είναι… εθνικιστής.

Στα εθνικά θέματα, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να ήταν μια ιδανική περίπτωση για τους Βρετανούς, τους Αμερικανούς και τους Τούρκους. Ακόμη και για την οικονομία. Οι μεν Βρετανοί καθώς και οι ΗΠΑ θα ήθελαν έναν Πρωθυπουργό «ευέλικτο» και στο Κυπριακό, και στο Αιγαίο, και στη Θράκη, και στο Σκοπιανό. Και ο Τσίπρας προσφέρεται, αφού δεν θα τον ενοχλούσε εάν ονομάζονταν τα Σκόπια Μακεδονία, εάν επανερχόταν το σχέδιο Ανάν με άλλο όνομα και αν προχωρούσε η Ελλάδα σε διακανονισμό στο Αιγαίο και στην αλλαγή καθεστώτος της μειονότητας στη Θράκης. Και βεβαίως, ως αντάλλαγμα, μην αποκλείσετε να γίνουν λογιστικές και επικοινωνιακές κινήσεις για μείωση του ελληνικού χρέους, το οποίο όμως θα πληρωθεί με χίλιους άλλους τρόπους στη συνέχεια.

Και επί τούτου υπάρχουν φόρμουλες. Έτσι θα είναι δυνατή η διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ στη διαχείριση ενός κράτους περιορισμένης κυριαρχίας, με εξαρτήσεις στο παρασκήνιο. Τελειώνει δηλαδή το αντάρτικο και νικά ο έρωτας προς την εξουσία και η αφομοίωση των επαναστατών με το σύστημα. Στη βάση ενός… «έντιμου συμβιβασμού». Διότι, τι θα κάνει ο Τσίπρας, εάν έρθει στην εξουσία; Θα πάει στα άκρα και στη στάση πληρωμών; Αυτό και αν θα είναι αυτοχειρία. Και δεν έχει λόγο να πέσει στα Τάρταρα, όταν μάλιστα θα του προσφερθούν πιο κερδοφόρες επιλογές.

Έτσι γλιτώνει και η ΕΕ από τους μπελάδες. Και όλοι θα είναι happy! Πλην ημών, των Κυπρίων, οι οποίοι θα βρεθούμε κάτω από νέες πιέσεις γι' αποδοχή λύσης, στη βάση του εξής εκβιασμού: Ή υπογράφετε τη λύση των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών, ή φυσικό αέριο γιοκ! Στην πραγματικότητα, η λύση θα είναι διάλυση. Και η Τουρκία θα κάνει άλμα προς την ανάδειξή της σε περιφερειακή δύναμη, με την Κύπρο ως σαντζάκιο. Όσο δε για το φυσικό αέριο, όταν από τώρα τάζουμε στην Τουρκία την πώλησή του σε μισή τιμή, μετά τη λύση, όταν θα μας απειλήσει εκ νέου, τι νέο σκόντο θα κάνουμε; Θα το δώσουμε τσάμπα;

Προφανώς οι Τούρκοι, όπως συμβαίνει πάντα, αφού κλειδώσουν την προσφορά της μισής τιμής, θα ζητήσουν τα ρέστα. Και με δεμένες τις ηγεσίες των Αθηνών και της Λευκωσίας χειροπόδαρα, πώς θα ανατραπεί η πορεία προς την υπογραφή συνθηκολόγησης; Μοναδική ελπίδα στην παρακμή που επικρατεί είναι τα «όχι» της τουρκικής αλαζονείας, που πολλές φορές συνιστούν την αχίλλειο πτέρνα της. Την οποία θωρακίζει η πολιτική μας ηγεσία, η οποία, αντί να προχωρήσει σε αλλαγή στρατηγικής, μας σπρώξει σε νέες ήττες -ούτε καν σε συμβιβασμό- ισχυριζόμενη ότι δεν μας έχουν μείνει φίλοι.

Ούτε στην ΕΕ ούτε στις ΗΠΑ, ούτε αλλού. Μας λένε δηλαδή ότι δεν έχουμε όπλα στη φαρέτρα μας. Αλλά και αν είχαμε, η ηγεσία μας ουδέν μπορεί να πράξει. Είναι ιστορικώς αμάχητο τεκμήριο ότι πρόκειται για μια ηγεσία άστοχων. Εν ολίγοις ατζαμήδων!