Το κομματικό σύστημα, και το Συμβούλιο Αρχηγών που συνεδριάζει σήμερα, βρήκαν πάλι την εύκολη λύση για να δικαιολογήσουν την αδυναμία τους να εφαρμόσουν εναλλακτική στρατηγική και στόχο στο Κυπριακό. Αυτή τη φορά τα πυρά στρέφονται κατά του νέου Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ, Έσπεν Μπαρθ Άιντα.

Τι είπε λοιπόν ο κ. Άιντα; Υποστήριξε ότι το φυσικό αέριο είναι συνδεδεμένο με το Κυπριακό. Και η θέση αυτή έχει βάση, διότι έτσι θέλει να προσεγγίζει το Κυπριακό η Τουρκία, η οποία διαθέτει ισχύ. Και μοιράζει το διπλωματικό χαρτί μέσω Άιντα, ο οποίος τηρεί στάση ουδέτερου, ευνοώντας την Άγκυρα.

Εφόσον δεν έχουμε ισχύ, την οποία θα έπρεπε και θα πρέπει να αποκτήσουμε, ο Άιντα θα συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας, με σύμμαχο τη λύση της ομοσπονδίας των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών στο πλαίσιο ενός νέου συνεταιρισμού. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Άιντα. Ο Άιντα το αποτυπώνει. Όπως έπραττε προηγουμένως ο Ντάουνερ.

Το πρόβλημα είναι: 1. Η στρατιωτική μας αδυναμία και η έλλειψη πολιτικής πρόθεσης για αξιόπιστη αποτροπή. Αυτή η αδυναμία είχε ως αποτέλεσμα την έλευση του Μπαρμπαρός.
2. Η προσήλωση της πολιτικής ηγεσίας στη λύση των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών που δίδει το δικαίωμα στην Τουρκία να προβάλλει τον εξής ισχυρισμό, τον οποίο υιοθετεί και ο κ. Άιντα. Ότι, δηλαδή, είναι στο πλαίσιο του νέου πολιτειακού συστήματος που θα γίνει η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και όχι πριν από τη λύση.

Στη βάση αυτής της λογικής, οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι το φυσικό αέριο θα πρέπει να συζητηθεί στις συνομιλίες. Επειδή το φυσικό αέριο συνιστά κρατικό πλούτο, η Άγκυρα το συνδέει με τα ζητήματα της κυριαρχίας, για την οποία προβάλλει τον ισχυρισμό ότι έχει διπλή πηγή: Προέρχεται χωριστά από τους Ελληνοκύπριους και από τους Τουρκοκύπριους. Η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει επί τούτων τις δικές της θέσεις. Και υπό αυτές τις συνθήκες εγείρονται τα εξής ερωτήματα: Πώς θα καθοριστεί ο συνεταιρισμός;

Στη λογική των δύο κυριαρχιών ή μιας άλλης φόρμουλας; Θα ελέγχουν οι Τουρκοκύπριοι το δικό τους φυσικό αέριο και εμείς το δικό μας, ή όλοι όλα; Το ζήτημα βεβαίως περιπλέκεται, για άλλους συναφείς λόγους: Αφενός υπάρχει το ζήτημα της τουρκικής ΑΟΖ και αφετέρου της υφαλοκρηπίδας. Πόσες λοιπόν ΑΟΖ θα υπάρχουν; Μία, δύο ή τρεις ΑΟΖ σε μια ομοσπονδία; Το κάθε ισότιμο συνιστών κράτος θα έχει δική του ΑΟΖ και μία τρίτη η Κεντρική Εξουσία ή θα υπάρχει μία η ΑΟΖ χωρισμένη σε δύο ζώνες; Και αναλόγως της περιπτώσεως εγείρεται το ακόλουθο σχετικό ερώτημα: Πώς θα ασκείται η εξουσία, καθώς και πώς θα γίνεται η εκμετάλλευση;

Γιατί φταίει μόνο ο Άιντα, όταν ως ουδέτερος αρπάζει τις ευκαιρίες των δικών μας αδυναμιών και ασαφειών για να προωθήσει τις τουρκικές θέσεις, με τις οποίες η πολιτική μας ηγεσία φλερτάρει μέσω της ομοσπονδίας; Ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ βλέπει μπροστά του τα αυτονόητα. Όσα δηλαδή προκύπτουν από τον λανθασμένο στόχο της λύσης και την αδυναμία αποτρεπτικής ισχύος και αλλαγής στρατηγικής, που, εάν υλοποιούνταν, θα καθάριζε το τραπέζι και θα αποσαφηνιζόταν η βάση των συνομιλιών.

Ως εκ τούτου, δεν θα αφήνονταν παράθυρα στον κ. Άιντα για να θέτει επί τάπητος τις τουρκικές θέσεις. Για να σταματήσει ο Άιντα να τις προωθεί, θα πρέπει η πολιτική μας ηγεσία πρώτη να σταματήσει να τις φλερτάρει μέσω της ομοσπονδίας και να δίδει έτσι περιθώριο, άλλοτε στον Ντάουνερ και άλλοτε στον Άιντα να τις σπονσάρουν.

Συνεπώς, ο στόχος μας δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται με τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη διχοτόμησή της και την αντικατάστασή της από δύο ισότιμα συνιστώντα κράτη, αλλά με την επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία επί τη βάσει συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, συμφώνων με τις δημοκρατικές αρχές και αξίες επί των οποίων είναι θεμελιωμένη η ΕΕ. Πού τέτοια τύχη…