Kάποιοι βιάζονται. Να λήξει η ναυτική οδηγία της Τουρκίας για δέσμευση περιοχών της κυπριακής ΑΟΖ, να αποχωρήσει το «Μπαρμπαρός» και να ξαναγυρίσουμε στη... ρουτίνα μας. Να επιστρέψει και ο Άιντα, ο οποίος κουράστηκε από την πολλή ξεκούραση, να ξαναπιάσει δουλειά, να ξαναπάμε στον κλινικά νεκρό διάλογο και να τερματισθεί, επιτέλους, αυτή η πολύμηνη περιπέτεια, η οποία, εκτός των άλλων, αποκάλυψε και τη γύμνια της πολιτικής της κυπριακής και ελλαδικής ηγεσίας.

Περάσαμε, όντως, μία περιπετειώδη χρονική περίοδο. Το «Μπαρμπαρός» μάς συγκλόνισε προσωρινά, αλλά... μπόρα ήταν και πέρασε. Εθιστήκαμε στην παρουσία του, όπως έχουμε εθιστεί και στη 40χρονη κατοχή, συγκλονιστήκαμε για κάποιες ημέρες, αλλά στη συνέχεια επιστρέψαμε στα προβλήματα της γειτονιάς μας. Σκάνδαλα, εκποιήσεις, πλημμύρες και άλλα τινά. Περιμέναμε και τον Πρόεδρο να αναρρώσει και να αναλάβει τα ηνία, και ευτυχώς σήμερα, υγιής και δυνατός, βρίσκεται μαζί μας για ν' αναλάβει τα ηνία του κράτους. Και να πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις, που σχετίζονται με την τουρκική επιδρομή.

Βεβαίως, περάσαμε, για να είμαστε ειλικρινείς, και από κάποιους προβληματισμούς. Το Εθνικό Συμβούλιο αποφάσισε αρχικά να πάρει μέτρα που θα ανέβαζαν το πολιτικό κόστος για την Τουρκία. Έλαβε κάποια μέτρα, τα οποία στη συνέχεια αποδείχθηκαν ανεπαρκή και η Άγκυρα τα έριξε στον κάλαθο των αχρήστων.

Περιμέναμε τον ισχυρό εταίρο μας, τον κ. Μπάιντεν, να παρέμβει αποφασιστικά και να πιέσει τον Ερντογάν να αποχωρήσει από τα κυπριακά ύδατα, αλλά ο Μπάιντεν στο τέλος ζήτησε και συγγνώμη από τον Τούρκο σουλτάνο. Οι ΗΠΑ δεν είπαν λέξη για την παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, παρά μόνο επικεντρώθηκαν στην ανάγκη επανάληψης του διαλόγου. Οι εταίροι μας αρκέστηκαν σε μερικές νερόβραστες ανακοινώσεις και κάποια ισχυρά ψηφίσματα, αλλά απ' εκεί και πέρα, ούτε λέξη για κυρώσεις.

Άλλωστε, ούτε εμείς τις ζητήσαμε, για να μην κλείσει το παράθυρο επανέναρξης του νεκρού διαλόγου. Κάποια μέτρα που κρατούσε σαν επταφράγιστο μυστικό η Κυβέρνηση, ώστε να τα χρησιμοποιήσει εάν η Τουρκία συνέχιζε την επιδρομή της, έμειναν στο ράφι. Ήλθε και ο Αντώνης Σαμαράς, μας είπε περίπου «φρόνιμα, παιδιά, χρειάζεται πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας», πήγε και ο Νταβούτογλου και έγινε δεκτός με προσκυνήματα στην Αθήνα, και έτσι αφέθη το «Μπαρμπαρός» και τα τουρκικά πολεμικά να κάνουν βόλτες πότε έξω από τη Λεμεσό και πότε έξω από τον Μαζωτό.

Ευτυχώς, πέρασε και αυτή η δοκιμασία, και τώρα αναμένουν οι ηγέτες μας να αποχωρήσει το «Μπαρμπαρός», να αναφωνήσουν στον λαό «νενικήκαμε» και με τη φυγή του «Μπαρμπαρός» θα βρεθεί η φόρμουλα να ξαναρχίσει το πήγαινε-έλα στις συνομιλίες.

Αλλά δεν θα τελειώσει εδώ η ιστορία και η περιπέτειά μας. Εκτός και αν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παραμείνει δεσμευμένος ότι δεν αρκεί να σταματήσει προσωρινά η επιδρομή. Πρέπει να υπάρξει δέσμευση της Τουρκίας ότι δεν θα επαναλάβει την επιδρομή της, και δεν θα θέσει εκ νέου τις γνωστές απαιτήσεις της για συζήτηση του φυσικού αερίου, στις συνομιλίες.

Εάν ισχύσει αυτό το ενδεχόμενο, δικαιούμαστε να ελπίζουμε, παρά τους ακροβατισμούς της πολιτικής της ηγεσίας. Εάν τελικά υπερισχύσουν οι πιέσεις των ξένων και οι ιδέες Άιντα, τότε να ξεχάσουμε ότι το φυσικό αέριο είναι κυπριακό. Όπως διαγράψαμε και την προοπτική εξεύρεσης βιώσιμης λύσης...