Δεν χρειαζόταν καμία δημοσκόπηση για να καταδείξει το εύρος της διαφθοράς, το οποίο είναι ευρύτατα διαδεδομένο σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής αυτού του τόπου. Τα καθημερινά σκάνδαλα που αποκαλύπτονται, αποδεικνύουν και το εύρος της διαφθοράς, αλλά και τους φορείς της.

Η έρευνα του IMR/Πανεπιστημίου Λευκωσίας, η οποία παρουσιάστηκε από το «Σίγμα» και δημοσιεύθηκε χθες στη «Σημερινή», επιβεβαιώνει την καθολική πλέον εκτίμηση των πολιτών, ότι αυτός ο τόπος κατέστη παράδεισος διαφθοράς και διαπλοκής, την οποία εκτρέφει το πολιτικό σύστημα, οι εκπρόσωποί του σε όλες τις βαθμίδες και φυσικά ο δημόσιος τομέας, όπου εκεί γίνεται, συνήθως, το μεγάλο φαγοπότι.

Η έρευνα καταδεικνύει ότι το 98% των πολιτών αναγνωρίζουν ότι στην Κύπρο υπάρχει διαφθορά, με τα κόμματα να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο εμπλοκής, και ακολουθούν τα Δημοτικά Συμβούλια, η Κυβέρνηση και η Βουλή, και οι Τράπεζες και η Κεντρική Τράπεζα.

Οι πρωταγωνιστές και τα αίτια είναι γνωστά εδώ και καιρό. Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι η θεραπεία. Διαγνώσεις υπάρχουν πολλές και γνωστές, αλλά πρακτικές συνταγές απαλλαγής από τα νοσηρά αυτά φαινόμενα δεν φαίνεται να υπάρχουν στην πράξη. Πολλάκις, αναφέρονται ότι πρέπει να παταχθεί η ατιμωρησία, δηλαδή να τιμωρηθούν κάποιοι, για να φοβηθούν οι πολλοί, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Επιβάλλεται να υπάρξουν και πολλά άλλα, ώστε να σχηματισθεί η σύνθεση η οποία θα αποβεί ο καταλύτης πάταξης, ή τουλάχιστον μείωσης στο ελάχιστο, των κρουσμάτων διαφθοράς.

Σε αυτόν τον τόπο, όλοι είναι ανεξέλεγκτοι και η απουσία ελέγχου, δηλαδή πρόληψης, είναι καταλυτική. Ανεξέλεγκτα τα κόμματα, ανεξέλεγκτοι οι Δήμοι, ανεξέλεγκτοι οι δημόσιοι οργανισμοί, ανεξέλεγκτη η δημόσια υπηρεσία, ανεξέλεγκτα τα Υπουργεία και οι τράπεζες. Αλλά και εκεί όπου εκδηλώνεται ένα σκάνδαλο, θα παρέμβουν πολλοί άλλοι, με ισχυρές πλάτες, για να συγκαλύψουν τις αμαρτίες.

Ο νόμος της σιωπής και ο παράλληλος νόμος της συγκάλυψης αποτελούν δύο από τα μεγαλύτερα κακά στο όλο σαθρό σκηνικό που υπάρχει. Και οι μόνοι θεσμοί στους οποίους πλέον εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι πολίτες είναι η Ελεγκτική Υπηρεσία και η Νομική Υπηρεσία. Απ' εκεί και πέρα, όμως, θα πρέπει οι διαδικασίες να περάσουν και από άλλους δρόμους, προτού φθάσουν ενώπιον των Δικαστηρίων για να αποδοθεί δικαιοσύνη και τιμωρία.

Αυτό που περισσότερο προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη είναι, πέραν του ελέγχου, πέραν της αυστηρής τιμωρίας όσων ενέχονται σε σκάνδαλα, να αξιοποιηθούν οι έντιμοι, ακέραιοι και αδιάφθοροι άνθρωποι. Αυτούς έχει ανάγκη ο τόπος. Και αυτό είναι καθήκον όχι μόνο όσων είναι σε θέση και έχουν εξουσία να επιλέγουν ανθρώπους με πρώτο κριτήριο την εντιμότητα και την ακεραιότητα, αλλά είναι καθήκον και των πολιτών, όταν ρίχνουν την ψήφο τους, να επιλέγουν ηγέτες με καθαρά χέρια, ακέραιους και αδιάφθορους.

Δυστυχώς, όσοι επιλέγουν συνεργάτες, κάθε άλλο παρά το κριτήριο της εντιμότητας είναι το πρώτο που λαμβάνουν υπ' όψιν, αλλά και οι πολίτες, όταν ψηφίζουν, οι επιλογές τους έχουν ως πρώτο κίνητρο τον κομματικό πατριωτισμό και το ποιος θα τους προσφέρει μεγαλύτερη πελατειακή εξυπηρέτηση. Αν δεν τερματισθεί αυτή η τραγική κουλτούρα, ο τόπος θα συνεχίσει να καταδυναστεύεται από τα λαμόγια και τους αετονύχηδες.