«Το θέμα των αγνοουμένων είναι πρώτο στη σκέψη μας», έλεγαν όλοι οι μέχρι τώρα Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Μπορεί να ήταν πρώτο στις σκέψεις τους, αλλά τελευταίο στις ενέργειές τους. Και ιδού πού το κατάντησαν: Μία ανίερη διαδικασία συλλογής οστών. Το δράμα των συγγενών των δολοφονημένων εν ψυχρώ Ασσιωτών αποδεικνύει δύο εγκλήματα: Το έγκλημα των μαζικών και εν ψυχρώ δολοφονιών αμάχων από τους στρατιώτες του Αττίλα, και το έγκλημα των κυπριακών κυβερνήσεων εις βάρος και των δολοφονημένων και των συγγενών τους.

Συγκλονιστική είναι η δήλωση του Μιχάλη Πηλείδη, εγγονού του Κυριάκου Χατζηκυριάκου Κοκκινή: «Δεν είναι άγνωστη η αιτία θανάτου, όπως γράφουν τα ιατροδικαστικά πιστοποιητικά θανάτου. Είναι ομαδική δολοφονία από σφαίρες ή από ασφυξία, που τους έριξαν χώμα πάνω από τους λάκκους».

Ακόμη πιο συγκλονιστική είναι η δήλωση του γιου του αγνοουμένου Κυριάκου Κκίμη, Χρήστου, ο οποίος είπε: «Εγώ πήγα και είδα ένα χέρι, ένα κρανίο και τίποτε άλλο. Είναι μια βαρβαρότητα που έγινε στον 21ο αιώνα...».

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο κατοχικός στρατός είχε οργανώσει στα μέσα της δεκαετίας 1990 οργανωμένη επιχείρηση εκταφής των λειψάνων, τα οποία μετέφεραν σε άγνωστο μέρος, σε μία προσπάθεια να εξαφανίσουν τα τεκμήρια του αποτρόπαιου εγκλήματος πολέμου που διέπραξαν. Σήμερα, οι συγγενείς των αγνοουμένων Ασσιωτών παραλαμβάνουν για κήδευση μερικά οστά, ή θραύσματα οστών, των φρικτά βασανισθέντων συγγενών τους.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής των εκάστοτε Προέδρων της Δημοκρατίας και των κυβερνήσεών τους. Αντί να οργώσουν όλη τη γη και κάθε διεθνή οργανισμό, και να καταγγείλουν την Τουρκία ως ένοχο διάπραξης εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, αποδέχθηκαν τη σύσταση μίας αναποτελεσματικής Επιτροπής, με όρο εντολής να εντοπίζει οστά και να τα παραδίδει στους οικείους τους.

Σήμερα και ενώ δήθεν αναζητούνται μέτρα κλιμάκωσης κατά των προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας, η Κυβέρνηση παρακολουθεί απαθώς και ασυγκίνητη το δράμα των συγγενών αγνοουμένων, και την αναπαράσταση των φρικτών εγκλημάτων της Τουρκίας. Και αποφεύγει να επαναφέρει στη μνήμη της διεθνούς κοινότητας και των διεθνών οργανισμών το μέγα έγκλημα, απαιτώντας την προσαγωγή της Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο, για να δικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας...

Αναφέρουν στο υπόμνημα που επέδωσαν στον Προεδρεύοντα της Δημοκρατίας, οι συγγενείς των αγνοουμένων Ασσιωτών: «Όταν παίρνουμε ένα πιστοποιητικό που γράφει ότι η αιτία του θανάτου του δικού μας είναι άγνωστη, λόγω ανεπαρκών τεκμηρίων, είναι σαν να μας ζητούν να ξεχάσουμε ότι τον πήραν αιχμάλωτο οι Τούρκοι εισβολείς και τον δολοφόνησαν. Αυτό δεν είναι τραγικό μόνο για τους συγγενείς, αλλά και για το κράτος μας, το οποίο, ακολουθώντας τυπικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, στην ουσία παραγράφει ακούσια τα εγκλήματα του στρατού εισβολής της Τουρκίας, και αυτό θα έχει ως αναπόδραστη συνέπεια, ύστερα από μερικά χρόνια, η Τουρκία να μπορεί να ισχυριστεί ότι τέτοια εγκλήματα δεν διαπράχθηκαν από τον στρατό της».

Τελικά, το έγκλημα είναι διπλό. Για την Τουρκία που το εξετέλεσε και για τις κυπριακές κυβερνήσεις που το απέκρυψαν...