Δεν γνωρίζουμε αν η Αθήνα και η Λευκωσία έχουν σχέδιο Β για την αντιμετώπιση όσων έρχονται, ή αν τα σχέδιά τους ολοκληρώνονται με τις ακροβατικές επιδείξεις κλιμάκωσης-αποκλιμάκωσης. Αλλά αν η κυπριακή Κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει την άποψη πως «δεν έχουν σημασία τι λένε οι Τούρκοι, αλλά τι κάμνουμε εμείς», τότε ελάχιστες προοπτικές υπάρχουν για την αντιμετώπιση των επόμενων τουρκικών κινήσεων.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου και ο νέος διαπραγματευτής της τουρκοκυπριακής πλευράς, Εργκιούν Ολγκιούν, μας είπαν τι προτίθενται να κάμουν οι Τούρκοι, και αν δεν έχουν σημασία τι μας είπαν και ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις τους, τότε το «παιγνίδι» είναι χαμένο για το φυσικό μας αέριο.

Ο Νταβούτογλου μάς προειδοποίησε ότι έχουμε δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να λύσουμε αμέσως το Κυπριακό και φυσικά η λύση που εννοεί είναι αυτή που η Άγκυρα και ο Έρογλου μάς είπαν επανειλημμένα. Λύση δύο κρατών.

Η δεύτερη επιλογή μας είναι να συναινέσουμε στη δημιουργία κοινής επιτροπής για τη διαχείριση των υδρογονανθράκων.
Αν δεν επιλέξουμε τη μία εκ των δύο, «τότε να ξέρουν οι Ελληνοκύπριοι πως δεν μπορούν να αποκλείσουν την Τουρκία από τη Μεσόγειο», ανέφερε. Αυτό σε ωμή ερμηνεία, μεταφράζεται σε συνέχιση και κλιμάκωση των τουρκικών επιδρομικών ενεργειών και αρπαγή του φυσικού πλούτου της Κύπρου.

Ο Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής μάς είπε τα ίδια, με διαφορετική σειρά: «Η επίτευξη μιας οριστικής συμφωνίας για το Κυπριακό δεν θα είναι εφικτή, εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν κάνει συμφωνία με την τουρκοκυπριακή πλευρά για την εξερεύνηση και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, νότια της Κύπρου», είπε.

Οι δύο ταυτόσημες δηλώσεις αποκαλύπτουν ουσιαστικά τις επόμενες κινήσεις των Τούρκων. Δεν έχουμε, στην πραγματικότητα, να επιλέξουμε, αλλά να υποκύψουμε σε όρους παράδοσης. Είτε λύση δύο κρατών, είτε μη λύση, αλλά είτε στη μία περίπτωση, είτε στην άλλη περίπτωση, το φυσικό αέριο θα διαμοιρασθεί, ή θα το πάρει, εξ ολοκλήρου, η Τουρκία.

Είναι φανερό ότι η Τουρκία δεν αγωνιά αν βρεθεί ή όχι λύση. Αυτό που είναι σήμερα προτεραιότητά της, είναι ο διαμοιρασμός, άλλως αρπαγή του φυσικού αερίου της Κύπρου. Αισθάνεται πλέον ότι εκεί που υστερούσε πάντοτε, στη θάλασσα, σήμερα, κατέστη θαλασσοκράτειρα. Εξού και τα τελευταία χρόνια, οι Τούρκοι ηγέτες, έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση και τον εκσυγχρονισμό του πολεμικού τους Ναυτικού.
Η Τουρκία, συνεπώς, λέγει και πράττει. Εμείς τι πράττουμε;

Ορθές και επιβεβλημένες οι κινήσεις για τη δημιουργία συμμαχιών στην περιοχή. Αλλά δεν αρκεί η συμμαχία μόνο της Αιγύπτου. Χρειάζεται και η εμπλοκή άλλων χωρών και η υπογραφή συμφωνιών για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των οικείων πηγών ενέργειας. Η Τουρκία πρέπει να αισθανθεί ακόμη πιο ασφυκτική την απομόνωσή της στην περιοχή. Αλλά και να αντιληφθεί ότι θα έχει να αντιμετωπίσει υπέρτερες δυνάμεις, σε περίπτωση που επιχειρήσει το απευκταίον. Και πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι όσο περισσότερο απομονώνεται η Τουρκία, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται, και πιο επιρρεπής σε τυχοδιωκτικές ενέργειες.

Η Αθήνα και η Λευκωσία καλούνται, χωρίς καθυστέρηση, να χαράξουν νέα στρατηγική. Γιατί η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται με κινήσεις κατευνασμού...