Έχει χορτάσει, σε σημείο αηδίας, η κοινωνία από έρευνες, διαπιστώσεις, καταγγελίες, έγγραφα και εκατέρωθεν διαγνώσεις, για το ποιοι ευθύνονται για την οικονομική καταστροφή του τόπου. Έρευνα από την Ερευνητική Επιτροπή του Γ. Πική, έρευνα από την Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, έρευνα από το Προεδρικό. Εδώ και ενάμιση χρόνο τίποτε δεν ακούει ο κόσμος από έρευνες και καταγγελίες. Αλλά ένοχος, ουδείς. Τιμωρία, καμία. Εδώλια, άδεια. Και κελιά να περιμένουν.

Έχει αποδημήσει κάθε ελπίδα για κάθαρση και τιμωρία. Και οι πολίτες, όταν ακούνε λόγους και απαιτήσεις για τιμωρία, είτε μειδιούν ειρωνικά, είτε κουνούν το κεφάλι με απογοήτευση. Έχουν κρίση και κρίνουν. Και ορθά συμπεραίνουν ότι οι πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι τούς εμπαίζουν.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε δηλώσει, σε μίαν από τις συσκέψεις με τη Νομική Υπηρεσία, ότι πριν από το τέλος του χρόνου θα πραγματοποιηθούν οι πρώτες συλλήψεις ενεχομένων στο οικονομικό έγκλημα. Πλησιάζουμε προς το τέλος του έτους, αλλά δείγματα τέτοιας εξέλιξης δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα. Ο χρόνος περνά, και όσο περνά ο χρόνος τόσο πιο δύσκολο καθίσταται το έργο των αρμοδίων Αρχών για στοιχειοθέτηση ισχυρών κατηγορητηρίων, που θα στείλουν τους υπευθύνους του οικονομικού εγκλήματος στις φυλακές. Από το 2006 ήταν γνωστό το οικονομικό έγκλημα. Και αφέθη αδιερεύνητο επί οκτώ χρόνια. Τυχαίο; Αλλά και όταν αποφασίστηκε να διερευνηθεί, παραπέμπεται σε επιτροπές και υποεπιτροπές.

Η Κυβέρνηση επενδύει στην ανεκτικότητα του πολίτη. Αλλά αυτή η ανεκτικότητα δεν μπορεί να ισχύει επ΄ άπειρον. Το τελευταίο ξέσπασμα των κατόχων αξιογράφων αποτελεί προμήνυμα. Και αν, στη συνέχεια, ξεκινήσουν εκποιήσεις περιουσιών, ουδείς μπορεί να κρίνει ώς πού θα φθάσει η αντίδραση της κοινωνίας.

Η Κύπρος έχει καταστεί ο παράδεισος της ατιμωρησίας. Και όσα συμβαίνουν τελευταία, όπου σκάνδαλα καταλήγουν σε «μυστήρια», έγγραφα εξαφανίζονται από καλώς φρουρούμενα γραφεία και καταβάλλεται προσπάθεια να υποβαθμιστούν σε απλές «τάτσες», αποτελούν προοίμιο για το τι θα επακολουθήσει και για το μεγάλο έγκλημα.

Οι εκκλήσεις, πλέον, γι' απόδοση δικαιοσύνης δεν έχουν καμία αξία και καμία σημασία. Ούτε ακούει κανένας προύχοντας. Ακόμη και όσοι μιλούσαν προηγουμένως για την ανάγκη απόδοσης ευθυνών και τιμωρίας των ενόχων, σταμάτησαν να επαναλαμβάνουν τα τετριμμένα, διότι αντιλαμβάνονται πως γίνονται γραφικοί στα μάτια του κόσμου.

Παίζεται ένα θέατρο. Το πολιτικό σύστημα δεν στοχεύει σε τιμωρίες ενόχων, αλλά παίζει επικοινωνιακά παιγνίδια. Ποιος θα παίξει καλύτερα το παιγνίδι επίρριψης ευθυνών στο αντίπαλο στρατόπεδο και στην αντίπαλη παράταξη.

Μέσα στο πλήθος των προβλημάτων και των νέων σκανδάλων που έρχονται στο φως, το μεγάλο έγκλημα λησμονείται, οι ένοχοι απολαμβάνουν τους καρπούς των εγκλημάτων τους και η κάθαρση και η τιμωρία κατάντησαν συνθήματα. Τελικά, κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος θα εντοπισθεί και εκεί θα λήξει το θέμα...