Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν ρωτήθηκε, πριν από μερικές μέρες, στη διάρκεια συνέντευξής του σε γερμανική τηλεόραση, αν έχει διαπράξει κάποιο λάθος. Απάντησε: «Τα λάθη γίνονται πάντα στις επιχειρήσεις και στην ιδιωτική ζωή. Ο καθένας κάνει λάθη, αλλά αυτό που είναι σημαντικό είναι να αντιδράσει εγκαίρως, να αναλύσει και να κατανοήσει ότι ήταν λάθος και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Και να μην κολλήσει σε έναν αδιέξοδο δρόμο, αλλά να δουλεύει για την εξεύρεση λύσης».

Αυτές οι παραινέσεις του Ρώσου Προέδρου, οι οποίες αντανακλούν σωστές συμπεριφορές υπεύθυνων και διορατικών ηγετών, βρίσκουν πλήρη απόρριψη από τις ηγεσίες που κυβέρνησαν τον τόπο. Όχι μόνο δεν έχουν παραδεχθεί ποτέ λάθη, όχι μόνο δεν τα έχουν αναλύσει και κατανοήσει, ούτε αντιδράσει στα λάθη τους, αλλά επιμένουν να βρίσκονται κολλημένοι στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο. Τι κι αν πέρασαν 40 χρόνια άκαρπου διακοινοτικού διαλόγου, ο οποίος πάντοτε οδηγεί σε αδιέξοδα και σε υποχωρήσεις της πλευράς μας;

Τι και αν επανειλημμένα αποδείχθηκε ότι η πολιτική του καλού και υπάκουου παιδιού δεν έκαμψε την τουρκική αδιαλλαξία; Τι και αν η προσκόλληση σε συμμαχίες με χώρες οι οποίες συνήργησαν στην καταστροφή της Κύπρου δεν απέφερε; Τι κι αν, όχι λίγες φορές, οι υποδείξεις «φίλων» απέβησαν παραπλανήσεις και προκάλεσαν ζημία στην εθνική υπόθεση; Καμία διαφοροποίηση, καμία αλλαγή, καμία αναζήτηση νέων πολιτικών και νέων συμπεριφορών.

Το αιώνιο ψευδοεπιχείρημα που προβάλλουν οι θιασώτες του μονοδρόμου είναι: «Και τι εισηγείστε; Να κάνουμε πόλεμο;». Προσπαθούν να εκφοβίσουν με το πονηρό ερώτημα τον λαό, πως αν διαφοροποιηθεί η αδιέξοδη πορεία και η άγονη γραμμή και η λανθασμένη φιλοσοφία δεκαετιών, το άμεσο αποτέλεσμα θα είναι ο πόλεμος και η πλήρης καταστροφή της όσης απέμεινε Κύπρου. Ωσάν και οι υποστηρικτές της αλλαγής στρατηγικής δεν βλέπουν το ανισοζύγιο στρατιωτικών δυνάμεων και την υπέρτερη ισχύ του εχθρού.

Ακόμη και σήμερα, που η Κύπρος αντιμετωπίζει μία δεύτερη επιδρομή, στις θάλασσές της αυτήν τη φορά, η εμμονή σε αδιέξοδους δρόμους συνεχίζεται. Ενώ κατεβάλλετο κάποια προσπάθεια για λήψη μέτρων, την πίεση των οποίων θα αισθανόταν η Τουρκία και θα προβλημάτιζαν τους συμμάχους της, φαίνεται να επιλέγεται η επιστροφή στις πεπατημένες πολιτικές. Από την κλιμάκωση των μέτρων, επιστροφή στην πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας.

Η Αθήνα, με τα τουρκικά πολεμικά έξω από τον Πειραιά, υποδέχεται τον Νταβούτογλου για να του προσφέρει δώρο την αποενοχοποίηση και την απόδειξη του δόγματός του, «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες». Και η Λευκωσία αναμένει θετικά μηνύματα από την Αθήνα, αλλά και από την Άγκυρα, όπου αύριο μεταβαίνει εκεί ο μεγάλος φίλος μας Μπάιντεν, για να συναντήσει τον μεγάλο σουλτάνο και να τον εκλιπαρήσει να κάνει λίγο πίσω τα φουσάτα του στη θάλασσα, προκειμένου να ξαναρχίσει ο διάλογος των 40 και πλέον χρόνων.

Κολλήσαμε στην πολιτική του καλού παιδιού. Που οδήγησε στα δύο συνιστώντα κράτη, έφερε το «Μπαρμπαρός» και τα τουρκικά πολεμικά έξω από τη Λεμεσό, και επιμένουν οι ρεαλιστές και οι ωφέλιμοι που δεν κυνηγούν τα ευκταία, αλλά τα εφικτά -τα οποία κατέστησαν ανέφικτα- να επιστρέψουμε εκεί απ' όπου φύγαμε. Εμείς είπαμε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη τι θα κάμει και τι θα πει στη σύναξη των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν η ευκαιρία, που εχάθη λόγω ρινορραγίας. Και μετά τη ρινορραγία, επεκράτησε η φοβία...