Ενόσω η Κυβέρνηση οδηγείται, στο θέμα του φυσικού αερίου, από πρόταση σε αντιπρόταση, τόσο πιο επικίνδυνο είναι να εμπλακεί σε παγίδα, η οποία θα φέρει προς συζήτηση το θέμα των υδρογονανθράκων. Και τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει, με τη σειρά της, σε ακόμη πιο επικίνδυνες επιπτώσεις, τόσο για το μέλλον του φυσικού αερίου όσο και για το εθνικό θέμα.

Η πρόταση της Κυπριακής Δημοκρατίας μία είναι και αυτή πρέπει να παραμείνει: Δεν υπάρχει τρόπος επιστροφής στις συνομιλίες, ενόσω η Τουρκία δεν αποσύρει το «Μπαρμπαρός» και τα πολεμικά της σκάφη από την κυπριακή ΑΟΖ, και τερματίσει τις διεκδικήσεις της σε βάρος των κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τελεία και παύλα.

Δεν αγνοούμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται ισχυρές πιέσεις, έξωθεν και έσωθεν, να επιστρέψει στις συνομιλίες χωρίς να αποσύρονται οι λόγοι για τους οποίους ανέστειλε τη συμμετοχή του. Οι προτάσεις Άιντα είναι απαράδεκτες. Και σωστά απορρίπτονται. Αλλά απ' εκεί και πέρα, είναι δικό του χρέος και αποστολή των Ηνωμένων Εθνών να απευθυνθούν στην Άγκυρα και να απαιτήσουν τερματισμό της τουρκικής επιδρομής, προκειμένου να δημιουργηθεί κατάλληλο κλίμα για επανέναρξη του διαλόγου.

Κατανοούμε ότι δεν μπορεί επ' άπειρον ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να «βομβαρδίζεται» με προτάσεις από τον ένα μεσολαβητή και τον άλλο διπλωμάτη, χωρίς να αντιπροτείνει τις δικές του. Αλλά η κυπριακή αντιπρόταση είναι μία: Το φυσικό αέριο ανήκει στο κυπριακό κράτος και θα μοιραστεί ανάλογα στις δύο κοινότητες, μετά τη λύση του Κυπριακού.

Εάν ο Πρόεδρος συρθεί σε ένα παιγνίδι προτάσεων και αντιπροτάσεων, θα καταλήξουμε εκεί που δεν θέλουμε: Το φυσικό αέριο θα τεθεί, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, στο τραπέζι. Και από εκεί θα ξεκινήσουν τα κακά μας. Ούτε χρόνος, ούτε ευκαιρία θα υπάρχει για αναστροφή της πορείας. Αυτό είναι που επιδιώκει η Τουρκία. Μέσω των πολιτικών παιγνιδιών και των διπλωματικών πιέσεων να βρεθεί «μέση λύση», που θα φέρει το θέμα του φυσικού αερίου στην ατζέντα των συνομιλιών.

Η ιστορία του Κυπριακού αποδεικνύει, περιτράνως, ότι οι ισχυροί κατευθύνουν τις πιέσεις και τους εκβιασμούς τους πάντοτε προς το αδύνατο μέρος και προς εκείνους που δείχνουν διάθεση υποχώρησης. Και καθώς λαμβάνουν τα μηνύματα, ότι ο «συμβιβασμός» και οι «μέσες λύσεις» γίνονται αποδεκτές από ισχυρές πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της Κύπρου, θα εντείνουν τις πιέσεις τους επί του Προέδρου Αναστασιάδη.

Απ' εδώ και πέρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την κυπριακή πλευρά, από το να προχωρήσει σε κλιμάκωση των μέτρων κατά της Τουρκίας, ενόσω η επιδρομή συνεχίζεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας η Κύπρος αποτελεί φυλάκιο, όπως λέγει ο κ. Κασουλίδης, οφείλει να υποχρεωθεί να αναλάβει τις ευθύνες της. Να κληθεί να διακόψει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και να επιβάλει κυρώσεις στη χώρα που απειλεί κράτος-μέλος της. Διαφορετικά, η Κυπριακή Δημοκρατία να αποστασιοποιηθεί από την εφαρμογή οποιασδήποτε κυρώσεως κατά της Ρωσίας.

Εύκολοι δρόμοι δεν υπάρχουν πλέον. Αφού εδώ και χρόνια η ηγεσία αγνοούσε τις τουρκικές απειλές και δεν ελάμβανε κανένα προληπτικό μέτρο, τώρα πρέπει να δρέψει τους πικρούς καρπούς της αδιαφορίας και της απουσίας σχεδίου Β...