Οι Τούρκοι αρνήθηκαν να παραλάβουν το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο, από θεωρητικής άποψης, ήταν ιδιαιτέρως θετικό. Το έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια. Διότι δεν έχουν κανένα κόστος, εκτός των συστάσεων.

Εάν το ψήφισμα προωθούσε τις κυρώσεις και αν η Κυβέρνηση ζητούσε -και αν ζητήσει- την υιοθέτηση και εφαρμογή κυρώσεων κατά το πρότυπο της Κριμαίας και της Ρωσίας, τότε η Τουρκία θα σκεφτόταν και δυο και τρεις και τέσσερις φορές προτού πωλήσει τσαμπουκά. Χωρίς κόστος και χωρίς ισχύ, γιατί να υποχωρήσει η Τουρκία; Τώρα η Αθήνα και η Λευκωσία τραβούν από τα μαλλιά την εκλιπούσα και ναυαγήσασα εξευμενιστική πολιτική από την κυπριακή ΑΟΖ για να της δώσουν το φιλί της ζωής στην προσεχή συνάντηση Σαμαρά - Νταβούτογλου.

Οι Τούρκοι θεωρούν ότι μέσα από την κρίση θα κερδίσουν με την επανέναρξη των συνομιλιών ό,τι δεν κατάφεραν υπό κανονικές συνθήκες. Δηλαδή να τεθεί το θέμα του φυσικού αερίου επί τάπητος. Οι προσπάθειες στρέφονται προς την εξής κατεύθυνση: Όταν αποχωρήσει το «Μπαρμπαρός», εφόσον, βεβαίως, τελειώσει τη δουλειά του, θα επιστρέψουμε στις συνομιλίες ως βρεγμένες γάτες. Και στο πλαίσιό τους - αργά η γρήγορα- θα τριχοτομηθεί η ΑΟΖ μεταξύ των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών και της Τουρκίας. Είτε λυθεί είτε όχι το Κυπριακό, ο έλεγχος του φυσικού αερίου θα ανήκει στον ισχυρό.

Άρα, ή βάζουμε πλώρη για την αλλαγή των ισοζυγίων δυνάμεων ή τα επόμενα βήματα στις συνομιλίες θα είναι χειρότερα από τα προηγούμενα και το κόστος από ένα αδιέξοδο καταστροφικό. Εάν πάμε σε συνομιλίες χωρίς την αλλαγή της τουρκικής επιθετικής πολιτικής, είτε θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο με τον κίνδυνο να παραμένει η Κύπρος διχοτομημένη, είτε στην περίπτωση λύσης, η υφιστάμενη de facto διχοτόμηση θα καταστεί de jure στη βάση της ομοσπονδίας των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών. Όπως δηλαδή και να διαμορφωθεί η κατάσταση, η Άγκυρα θα είναι κερδισμένη.

Το σκηνικό που στήνεται είναι αντιληπτό πλέον. Θα επιχειρήσουν να μας πείσουν ότι, εφόσον δεν έχουμε ισχύ, τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά μόνο να δεχθούμε τη λύση που θα μας φέρουν. Την οποία θα στολίσουν με κάλπικα οικονομικά κίνητρα ενεργειακού και μη χαρακτήρα. Θα είναι άνθρακας, όμως, ο θησαυρός. Και οι Τούρκοι μάς το λένε, αλλά η ηγεσία μας δεν θέλει να το καταλάβει. Και τώρα θα υποβάλει προτάσεις για αποκλιμάκωση.

Γιατί; Εμείς κλιμακώσαμε την κρίση; Κανονικά, με τα όσα ο Πρόεδρος είπε, ότι δηλαδή η Τουρκία δεν έχει πρόθεση για λύση, εκείνο που θα πρέπει ο Σαμαράς να ζητήσει από τον Νταβούτογλου, για να πάμε σε συνομιλίες με ουσιαστικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να είναι η έμπρακτη επίδειξη καλής θελήσεως από την Τουρκία.

Που σημαίνει: 1. Επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, όπως αξίωνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όπως οι τουρκικές υποχρεώσεις επιβάλλουν. 2. Εκπλήρωση των τουρκικών υποχρεώσεων προς την Κυπριακή Δημοκρατία σε επίπεδο Ε.Ε., που αποτυπώνεται στην άρση, για παράδειγμα, του εμπάργκο σε βάρος των πλοίων και των αεροσκαφών μας, καθώς και στην αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γιατί, δηλαδή, θα πρέπει να δώσουμε νέα δώρα στην Τουρκία; Γιατί να επαναφερθούν στο τραπέζι τα συμφωνηθέντα Χριστόφια - Ταλάτ; Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, οι Τούρκοι θα ζητήσουν και άλλα στις συνομιλίες. Συνεπώς, για να βάλουμε φρένο στην Άγκυρα, θα πρέπει να τεθούν τα πράγματα στην ορθή βάση: Εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία ακόμη είναι ζωντανή, για να έχουν δικαιώματα οι Τουρκοκύπριοι, έχουν επιλογή:

Να επιστρέψουν στην Κυπριακή Δημοκρατία και να πάρουν ό,τι τους ανήκει ως ισότιμοι πολίτες. Εκτός και αν έχει η ηγεσία μας αποφασίσει ότι όντως η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως λένε και οι Τούρκοι, είναι εκλιπούσα. Εμείς διαφωνούμε. Και οι πολίτες έχουν υποχρέωση να την υπερασπιστούν. Μέχρις εσχάτων!