Το 1967 είχαμε ενδώσει, από κοινού με την Αθήνα, στους τουρκικούς εκβιασμούς και εκδιώξαμε την Ελληνική Μεραρχία, η οποία αποτελούσε αδιάτρητη ασπίδα στην άμυνα της Κύπρου.

Τον Ιούλιο του 1998, κατά ομολογίαν του τότε Υπουργού Άμυνας, Γιαννάκη Ομήρου, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Γιέλτσιν, έστειλε μήνυμα στον Πρόεδρο Κληρίδη όπως αποδεχθεί την αποστολή δύο φρεγάτων στο λιμάνι της Λεμεσού, πριν από την αποστολή στην Κύπρο των πυραύλων S300, για να καλύψουν από ενδεχόμενη τουρκική επίθεση, την άφιξη των πυραύλων. Απορρίφθηκε η προσφορά.

Τον Νοέμβριο του ιδίου χρόνου, κατόπιν απαίτησης και της κυβέρνησης Σημίτη, υποχρεωθήκαμε να εξαποστείλουμε τους πυραύλους στην Κρήτη.
Κατά την ίδια περίοδο, θάψαμε και το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

Μόλις την περασμένη Δευτέρα, ο Ρώσος Πρεσβευτής στη Λευκωσία δήλωσε ότι η χώρα του είναι έτοιμη να συνομολογήσει με την Κύπρο στρατιωτική συμφωνία. Προφανώς, και πάλιν η Κυβέρνηση δεν θα συναινέσει.
Αυτά και ίσως πολλά άλλα, άγνωστα περιστατικά, κατά τα οποία η Κύπρος είχε την ευκαιρία να ενισχύσει την άμυνά της, και να εμπλέξει και άλλες ισχυρότερες χώρες στην απόκρουση των επιδρομικών σχεδίων της Τουρκίας, δεν αξιοποιήθηκαν από τις ηγεσίες μας. Οι ευθυνοφοβίες, οι φοβίες, οι εξαρτήσεις και πολλά άλλα, ενήργησαν ανασταλτικά στη δημιουργία ισχυρών στρατηγικών συμμαχιών.

Καθώς σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αναζητεί εναγωνίως στρατηγικούς συμμάχους, διερωτόμαστε κατά πόσον, ακόμη και αν εκδηλωθούν προθέσεις από ισχυρότερα κράτη να θωρακίσουν τη χώρα από τουρκική απειλή, η ηγεσία θα συναινέσει και θα τολμήσει να προχωρήσει σε τέτοιες συμφωνίες. Τα σύνδρομα φοβίας είναι τόσο έντονα, ώστε ακόμη και την κυπριακή ΑΟΖ, μαζί με τον αμύθητο πλούτο της, δεν μπορούμε να προστατεύσουμε. Ούτε καν να αξιοποιήσουμε συμβάσεις, που θα επιτρέπουν στο κυπριακό κράτος να παρακολουθεί τις κινήσεις των εχθρικών πλοίων, εντός των κυπριακών οικοπέδων.

Η αναμενόμενη στρατηγική συμμαχία Κύπρου, Ελλάδας, Αιγύπτου είναι ευπρόσδεκτη, αλλά ελπίζουμε να μην περιορισθεί μόνο σε διπλωματικές φιλοφρονήσεις και ηθική υποστήριξη. Είναι αναγκαίο να προχωρήσει και σε έμπρακτες ενέργειες προστασίας της κυπριακής ΑΟΖ, από τουρκικές επιδρομικές διαθέσεις. Θα αναμένουμε να διαπιστώσουμε σε ποιες αποφάσεις θα καταλήξει η συνάντηση των τριών ηγετών των χωρών, για να κρίνουμε και την αποτελεσματικότητά τους.

Το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, με πολιτικά ή στρατιωτικά μέσα, δεν είναι δική μας επιλογή. Είναι επιλογή της Τουρκίας. Όλοι επιθυμούμε να λυθεί με ειρηνικά μέσα. Η στρατιωτική επιλογή από μέρους μας, αποτελεί ηρωϊκή μωρία. Αλλά, επειδή είναι η Τουρκία το μέρος «που μοιράζει παιγνίδι», αυτό που επιβάλλεται είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισχυροποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε όλους τους τομείς.

Η ηγεσία έχει υποχρέωση να θωρακίσει την Κύπρο, και πολιτικά και στρατιωτικά και με συμμαχίες με ισχυρότερα κράτη. Δεν έχει άλλη επιλογή. Και κάθε κωλυσιεργία και αδιαφορία σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, θα αποτελέσει εθνικό έγκλημα...