Ποιος ήταν ο Έλληνας του '40; Πεινασμένος, ρακένδυτος, διχασμένος. Ποια ήταν η Ελλάδα του '40; Χρεοκοπημένη και άοπλη. Ποια ήταν η Ιταλία του Μουσολίνι; Πανίσχυρη, μέρος του Άξονα, υπέρτερη σε αριθμούς και σε ισχύ της Ελλάδας. Αλλά δεν μέτρησαν ούτε οι αριθμοί ούτε η ισχύς. Οι ρακένδυτοι Έλληνες διέλυσαν τις υπέρτερες μεραρχίες του Μουσολίνι και έστειλαν μηνύματα αντίστασης, ηρωισμού και αυταπάρνησης στους λαούς της Ευρώπης, την ώρα που το ένα μετά το άλλο τα κράτη υπέκυπταν στις ορδές του φασισμού.

Σήμερα γιορτάζουμε το μεγάλο Έπος του Σαράντα. Την επική αντίσταση και νίκη του ρακένδυτου Έλληνα, ενάντια στο σκότος του φασισμού και των υπερτέρων δυνάμεων. Και σήμερα θα ακούσουμε πολλούς υποκριτικούς πανηγυρικούς και πολλά υποκριτικά μηνύματα για αντίσταση κατά των σύγχρονων φασιστών της Άγκυρας. Σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται δεύτερη εισβολή, η Ελλάδα παρακολουθεί εκ του μακρόθεν, και το «φωτεινό δίδαγμα» εκείνου του Ξεσηκωμού χάνεται μέσα στο πλήθος των παραχωρήσεων και των αποκηρύξεων των ευκταίων.

Οι καιροί άλλαξαν, αλλά τα διδάγματα παραμένουν. Η πίστη στον αγώνα, η ενότητα του Έθνους, η αποφασιστικότητα των Ελλήνων να διαφυλάξουν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τα πάτρια εδάφη, παραμένουν ως φωτεινός φάρος, στην πορεία του κυπριακού Ελληνισμού. Δεν υπάρχει ευκολότερη διέξοδος να ψελλίζεις «ναι» στις αξιώσεις όσων επιβουλεύονται την πατρίδα. Το δύσκολο είναι να αρθρώνεις «όχι», στον κάθε εισβολέα και να σχεδιάζεις την αντίσταση στις επιβουλές του.

Η Κύπρος διέρχεται σήμερα, ίσως, τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της. Δέχεται επίθεση από ξηράς και θαλάσσης. Δεν διαθέτει ούτε την ισχύ, ούτε τα μέσα, ούτε την αποφασιστικότητα να απαντήσει, διά των όπλων. Αλλά τουλάχιστον οι ηγέτες της, ας επιχειρήσουν -αφού δεν μερίμνησαν να είναι έτοιμοι στην κρίσιμη ώρα- να απαντήσουν, με μέσα που θα αυξήσουν το κόστος για την επιδρομική Τουρκία. Ούτε το ελάχιστον πράττουν.

Ενώπιον μίας νέας επιδρομής, εξαντλούν την αντίστασή τους σε συλλογή νερόβραστων ανακοινωθέντων, χωρίς καμία πρακτική σημασία. Χωρίς να αποτελούν την ελάχιστη πίεση επί του εισβολέα.
Δεν υπάρχει βούληση για αγώνα, δεν υπάρχει πίστη στον αγώνα, δεν υπάρχει αντίσταση στον εισβολέα. Αν ο Έλληνας του Σαράντα καθόταν να επιλέξει μεταξύ εφικτών και ευκταίων, το εφικτό θα ήταν η παράδοση στον Μουσολίνι. Επέλεξε το ευκταίο και ενίκησε. Διότι ανέφικτα δεν υπάρχουν για ηγεσίες και λαούς που έχουν πίστη και αγαπούν την πατρίδα.

Θα μας πουν σήμερα, να πάρουμε διδάγματα από τις θυσίες του ελληνικού λαού και να παραδειγματισθούμε από τον ηρωϊσμό των μαχητών του Αλβανικού Έπους. Αλλά ποιο δίδαγμα έλαβαν, και πόσο παραδειγματίσθηκαν, οι στέλλοντες τα μηνύματα αντίστασης; Αντίθετη είναι η πορεία που ακολουθούν και διαφορετικά συμπεριφέρονται.

Συνομιλούν με τους εγκαθέτους του κατακτητή, προβαίνουν σε παραχωρήσεις, αποσυναρμολογούν την άμυνα, καθιστούν την Κύπρο ανοχύρωτο κράτος, διαλύουν την οικονομία, συντρίβουν την κοινωνία, ναρκοθετούν το αγωνιστικό φρόνημα, αντικατέστησαν την ενότητα με τον διχασμό. Δεν προσφέρουν οράματα στον λαό, πέραν του μίζερου «είμαστε αδύναμοι, να προσηλωθούμε στα εφικτά και να λησμονήσουμε τα ευκταία, να σώσουμε ό,τι περισώζεται». Και τελικά, τα εφικτά αποδεικνύονται ανέφικτα και αυτό που απέμεινε, ροκανίζεται χρόνο με τον χρόνο, από τον Τούρκο.

Κάθε φορά που στρεφόμαστε στο παρελθόν και στην Ιστορία του Ελληνισμού, απελπιστικά είναι τα συμπεράσματα και καταθλιπτικά για τη σημερινή κατάντια του Έθνους των Ελλήνων και της ηγεσίας του...