Από χθες, οι πολιτικοί ηγέτες, είτε κυβερνώντες είτε εκπροσωπούντες τα δύο μεγάλα κόμματα είτε τις μικρομεσαίες πολιτικές δυνάμεις, δεν έχουν κανένα άλλοθι να εθελοτυφλούν, να παίζουν με τις λέξεις, να εμπαίζουν τον κόσμο και να ακολουθούν μία χρεοκοπημένη πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά, εκτός στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου το ξεκαθάρισε ωμά και κυνικά. Η Τουρκία, είπε, εισέβαλε στις κυπριακές θάλασσες, ήλθε και θα μείνει. Και η επιλογή της ηγεσίας των Ελληνοκυπρίων είναι: Είτε διαμοιρασμός του φυσικού αερίου με τους Τουρκοκυπρίους, είτε λύση δύο κρατών. Στην ουσία δεν υπάρχει διαζευκτική επιλογή. Και ο διαμοιρασμός του ορυκτού πλούτου και η λύση δύο κρατών είναι ένα και το αυτό.
Εάν, λοιπόν, ορισμένες πολιτικές ηγεσίες έχουν εθιστεί στον ευσεβοποθισμό, καλό είναι να αφυπνισθούν και να αποτοξινωθούν. Η Τουρκία ήλθε εδώ, κατέλαβε έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και παραμένει. Πασιφανής πρόθεσή της είναι να παραμείνει και να κατακτήσει, όταν οι συγκυρίες το επιτρέψουν, μέσω μίας θνησιγενούς λύσης, και το ελεύθερο τμήμα. Σήμερα εφαρμόζει το ίδιο σχέδιο και στη θάλασσα.
Περικυκλώνει την κυπριακή ΑΟΖ και συν τω χρόνω, θα επέμβει για να καταλάβει και τις πηγές φυσικού αερίου. Ενόψει μίας πλήρους σχεδόν κατοχής, εδάφους και θαλασσών, θα κινηθούν οι μεγάλες δυνάμεις, θα πιέσουν για άμεση λύση και εκεί η Τουρκία θα επιβάλει τη λύση που διαχρονικά μεθοδεύει.
Καθυστέρησε πολύ η πολιτική ηγεσία να αντιληφθεί τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας. Άκουε, έβλεπε και δεν καταλάβαινε. Επανειλημμένα αυτή η εφημερίδα και ο ιδρυτής της περιέγραφαν το ζοφερό μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού, αποκάλυπταν τις τουρκικές προθέσεις και απαιτούσαν αλλαγή πλεύσης. Ελάχιστοι άκουαν. Και οι κατά καιρούς «πάνσοφοι» ηγέτες μας επέμεναν στη δική τους λανθασμένη, επικίνδυνη και καταστροφική πορεία. Πρόσφεραν στην Τουρκία και τις ευκαιρίες και τον χρόνο να προετοιμασθεί, να μεθοδεύσει και να φθάσει σε όσα προ πολλού είχε σχεδιάσει.
Σήμερα, πλησιάζει το πλήρωμα του χρόνου. Και αν ούτε και την υστάτη αντιληφθούν οι πολιτικοί ηγέτες τι θα επακολουθήσει, αν δεν χαράξουν στρατηγική αντιμετώπισης των τουρκικών σχεδίων, η καταστροφή είναι εγγύς. Υπάρχει ελάχιστος χρόνος να συνέλθουν, να αποτοξινωθούν από τον μακρόχρονο εθισμό σε μία γραμμή που προσφέρεται ως όπιο για να λησμονείται το μέγα πρόβλημα, και να χαράξουν στρατηγική απελευθέρωσης.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε προχθές τη μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί σε ηγέτη, ο οποίος θα ετύγχανε της παγκόσμιας αναγνώρισης. Δεν γνωρίζουμε αν θα αξιοποιούσε την ευκαιρία. Η ασθένειά του, δυστυχώς, τον παρόπλισε. Αλλά έχει και χρόνο και ευκαιρίες να επιχειρήσει εκ νέου. Εάν, φυσικά, το θέλει. Και πρέπει να το θέλει. Η προσωπική του επιλογή είναι μία και μοναδική: Είτε αναδεικνύεται σε ηγέτη, είτε σε τραγική φυσιογνωμία. Είτε σώζει τον κυπριακό Ελληνισμό, είτε τον παραδίδει στην Τουρκία.
Ο Νταβούτογλου δεν του αφήνει την παραμικρή διέξοδο. Είτε παραδίδεται, παραδίδοντας και τον κυπριακό Ελληνισμό, είτε ανθίσταται και αφοσιώνεται στη χάραξη στρατηγικής απελευθέρωσης. Οι Τούρκοι δεν πρόκειται ούτε το κυπριακό έδαφος να εγκαταλείψουν, ούτε τον αποκλεισμό των θαλασσών μας να τερματίσουν.
Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό αδιέξοδο, με τη διεθνή κοινότητα να αρκείται σε αμφίσημες ανακοινώσεις και απρόθυμη να λάβει μέτρα κατά της Τουρκίας, και τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να πιστεύει ακόμη σε λύση, τι πράττει η κυπριακή ηγεσία; Αναμένει τους από μηχανής θεούς να παρέμβουν, ή αφήνει μοιρολατρικά τα πράγματα να κινηθούν προς την τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου;
Ο επανασχεδιασμός της εθνικής στρατηγικής δεν αποτελεί απλώς υποχρέωση. Συνιστά εθνικό χρέος.
