«Ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι να αντιμετωπίσουμε συλλογικά τις τουρκικές προκλήσεις, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για επανέναρξη των συνομιλιών, οι οποίες είναι και ο μόνος τρόπος για να λυθεί το
εθνικό μας πρόβλημα». Αυτά δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, σχολιάζοντας την ομιλία του Προέδρου Αναστασιάδη την οποία εξεφώνησε σε αποκαλυπτήρια ανδριάντα πεσόντος κατά την τουρκική εισβολή.

Το ζητούμενο δεν είναι η επανέναρξη του διαλόγου κωφών, αλλά η διακοπή των πολιτικών φρενών της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, το οποίο ενώ βρίσκεται εντός της εξουσίας εδώ και σαράντα χρόνια και κυβέρνησε, άλλα πέντε, αντί να ωθήσει το εθνικό πρόβλημα προς τα εμπρός, το ώθησε προς τα πίσω. Οι συνομιλίες και ως διαδικασία και ως στρατηγική και ως ουσία, καταβαράθρωσαν το εθνικό πρόβλημα. Ζητούμενο δεν είναι η συνέχισή
τους, αλλά ο τερματισμός των ψευδαισθήσεων σαράντα χρόνων. Οι Τούρκοι μάς είπαν τι θέλουν και η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν ακούει. Θέλουν την Κύπρο ολόκληρη και η πολιτική ηγεσία με τις συνεχείς υποχωρήσεις της και την πολιτική που ακολουθεί, υπεβοήθησε και επετάχυνε την υλοποίηση των τουρκικών στόχων. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ με τις εμμονές, τις ψευδαισθήσεις της και τις διαχρονικές αγκυλώσεις της, οι οποίες οδήγησαν σε περαιτέρω υποχωρήσεις, είναι συνυπεύθυνη για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται το εθνικό θέμα.

Η ασυνέπεια όμως της ηγεσίας του ΑΚΕΛ δεν φαίνεται να έχει όρια. Στο Συμβούλιο Αρχηγών έχει στηρίξει, μαζί με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, την απόφαση του Προέδρου Αναστασιάδη, για αναστολή της συμμετοχής στον διάλογο κωφών, μετά τις τουρκικές προκλητικές ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ. Την επαύριο, όμως, με επανειλημμένες δηλώσεις, ουσιαστικά την υπονόμευσε. Επέστρεψε στο κουραστικό και χρεοκοπημένο ρεφρέν, της επιστροφής στις συνομιλίες, ως τον μόνο τρόπο για να λυθεί το Κυπριακό. Γιατί δεν το έλυσε όμως ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος επί πέντε έτη, κατεγίνετο με το «μόνο ζητούμενο»; Γιατί δεν το έλυσαν όλοι οι προκάτοχοί του, τους οποίους το ΑΚΕΛ ανέβασε στην εξουσία, με όρο να συνεχίσουν τον ψευδεπίγραφο διάλογο;

Γιατί ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν έκαμψε την τουρκική αδιαλλαξία και γιατί δεν υποχρέωσε την Τουρκία σε εγκατάλειψη των διαχρονικών επιδρομικών σχεδίων της; Πόσα χρόνια ακόμη, πρέπει να βρίσκεται το εθνικό θέμα σε ομηρία, σε ένα διάλογο χωρίς ελπίδες, για να αντιληφθεί η ηγεσία του ΑΚΕΛ ότι οι συνομιλίες όχι μόνο δεν λύουν το πρόβλημα, αλλά τσιμεντώνουν τη διχοτόμηση και τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής; Τόσο δύσκολο είναι για το ΑΚΕΛ, να αντιληφθεί αυτό που επί σαράντα χρόνια συμβαίνει; Δεν υπάρχει πιο ασφαλές «ζητούμενο», και πιο σίγουρος δρόμος να παραμείνει το Κυπριακό άλυτο, από την πολιτική που επιλέγει το ΑΚΕΛ.

Διάλογος κωφών και ξανά διάλογος κωφών. Υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, και ξανά υποχωρήσεις. Και την ίδια στιγμή, ο χρόνος παρέρχεται άκαρπος, το ψευδοκράτος παγιώνεται, τα τετελεσμένα
τσιμεντώνονται, οι έποικοι πολλαπλασιάζονται, οι νέες γενιές των Ελληνοκυπρίων ξεχνούν τα κατεχόμενα.

Όλα αυτά είναι απότοκα της πολιτικής που προκρίνει και με εμμονές ακολουθεί το ΑΚΕΛ εδώ και δεκαετίες. Ακόμη και σήμερα, που τα τουρκικά πολεμικά και το «Μπαρμπαρός», παραβιάζουν βάναυσα τα
κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το ΑΚΕΛ, αντί να στηρίζει μία πολιτική αξιοπρέπειας, επιμένει να απαιτεί τρόπους επιστροφής στις συνομιλίες. Πού θέλει να οδηγήσει το εθνικό θέμα, το ΑΚΕΛ;