Κανένας νόμος δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε αξία, όταν δεν εφαρμόζεται. Και όταν δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, κανένας προληπτικός μηχανισμός ελέγχου, αλλά αντίθετα κυριαρχεί ο νόμος της αλληλοκάλυψης και της ατιμωρησίας, είναι φυσικό η διαφθορά και η διαπλοκή να συντηρούνται και να διαιωνίζονται. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ο νόμος, ο οποίος προνοούσε έλεγχο των δημοσίων υπαλλήλων για αθέμιτο πλουτισμό, ουδέποτε εφαρμόστηκε στα τελευταία 23 χρόνια. Και στο διάστημα αυτό, πολλοί έχοντες εξουσία εθησαύρισαν εις βάρος των πολιτών και του κράτους, χωρίς ουδείς, ή ελάχιστοι, να δώσουν λόγο για τις πράξεις τους και να τιμωρηθούν.

Τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διεπράχθησαν στον δημόσιο τομέα. Οι μεγαλύτερες διασπαθίσεις δημόσιου χρήματος αφορούν τον δημόσιο και τον ημικρατικό τομέα. Πολλοί επλούτισαν χρησιμοποιώντας τις θέσεις τους για ίδιον όφελος. Τεράστια σκάνδαλα ήλθαν στο φως, χωρίς κανένας να τιμωρηθεί. Ο νόμος της σιωπής και της αλληλοκάλυψης υπερίσχυσε του νόμου της Πολιτείας, οι θεσμοί της οποίας ουδέποτε, ή ελάχιστα, ενδιαφέρθηκαν να ερευνήσουν και να τιμωρήσουν τους πρωταίτιους. Όπως είχε πει κάποτε στη Βουλή η Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, «όσοι θέλουν να νικούν το σύστημα θα βρίσκουν τρόπους».

Σήμερα, και ενώ οι υπερβάσεις, οι διασπαθίσεις, η εκμετάλλευση της θέσης για πλουτισμό από τους επιτήδειους συνεχίζονται και αποδεικνύουν ότι όχι Τρόικα να έλθει, όχι μεταρρυθμίσεις να εξαγγέλλονται και να πραγματοποιούνται, εφόσον η ευσυνειδησία και η αγάπη προς την πατρίδα και ο σεβασμός προς τον πολίτη δεν υπάρχουν, η θέση εξουσίας χρησιμοποιείται για πλουτισμό και κυριαρχεί το «κρύψετε να περάσουμε», τότε κανένας νόμος δεν πρόκειται να απαλλάξει αυτό το κράτος από τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τα σκάνδαλα. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν τα μεγάλα ψάρια, που θα θησαυρίζουν και θα διαφεύγουν.

Ο Γενικός Ελεγκτής ανέλαβε να ετοιμάσει κατάλογο με άτομα «υψηλού κινδύνου», δηλαδή κρατικούς αξιωματούχους, πρώην και νυν, υπουργούς, βουλευτές, ανεξάρτητους αξιωματούχους, προέδρους και μέλη διοικητικών συμβουλίων, ημικρατικών οργανισμών, αξιωματούχους της Τοπικής Διοίκησης, κ.τ.λ., με στόχο να εντοπισθούν όσοι χρησιμοποίησαν τη θέση τους στο Δημόσιο και πλούτισαν αθέμιτα.

Δεν γνωρίζουμε εάν η Ελεγκτική Υπηρεσία, σε συνεργασία με άλλα τμήματα, θα μπορέσει να ασκήσει, λόγω μη επαρκούς επάνδρωσης, αυτόν τον έλεγχο. Αλλά ο έλεγχος πρέπει κυρίως να αρχίσει μέσα από τις κρατικές υπηρεσίες, με τη δημιουργία αδιάφθορου σώματος, το οποίο θα ασκεί έλεγχο και θα προχωρεί σε καταγγελίες για οτιδήποτε επιλήψιμο περιπέσει στην αντίληψή του.

Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι δύσκολη προσπάθεια. Ο δημόσιος και ημικρατικός τομέας έχει εθιστεί στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Στην απόκρυψη και στη αλληλοσυγκάλυψη. Αλλά πρέπει επιτέλους, σε κάποια στιγμή, να ευρεθεί κάποιος Ηρακλής που θα αναλάβει να καθαρίσει τον στάβλο του Αυγείου.

Η Κυβέρνηση και η Βουλή έχουν τεράστια ευθύνη. Η Εκτελεστική Εξουσία έχει καθήκον να ελέγξει τη δημόσια υπηρεσία και τους αξιωματούχους της. Και η Βουλή έχει υποχρέωση να ελέγχει την εφαρμογή των νόμων που ψηφίζει. Είναι απαράδεκτο νόμος που ψηφίστηκε το 1991, για ένα σοβαρό θέμα ελέγχου κρατικών αξιωματούχων, να περάσουν 23 χρόνια χωρίς ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η Βουλή να ενδιαφερθούν να τον θέσουν σε εφαρμογή. Δεν ενδιαφέρθηκαν καν να διερωτηθούν γιατί δεν εφαρμόστηκε. Και όταν οι δύο Εξουσίες επιδεικνύουν τόσο μεγάλη αδιαφορία, είναι πολύ φυσικό να στήνουν χορό τα μεγάλα ψάρια της μάσας και της διαπλοκής...