Ουδέν νεώτερον ελέχθη από του βήματος των Ην. Εθνών από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τα ίδια. Ψευδαισθήσεις και εκκλήσεις προς την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους να αλλάξουν στάση. Και οι Τούρκοι μετά τις εκκλήσεις προβληματίστηκαν (sic). Προχώρησαν σε συνεδριάσεις για να μελετήσουν πώς θα αντιμετωπίσουν τη μετριοπαθή και συμβιβαστική πολιτική μας, της οποίας η σοφία οδήγησε, κατά το παρελθόν, στο σχέδιο Ανάν και, τώρα, σε συνεργασία με την τουρκική αδιαλλαξία έχει παγιδεύσει τις συνομιλίες, οι οποίες απειλούνται με ασφυξία.

Και προσέξετε: Παρακαλούμε την Τουρκία να δεχθεί τη δική της μορφή λύσης, δηλαδή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ως μετεξέλιξη δήθεν της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία όμως θα διχοτομηθεί σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, εκ των οποίων το ένα θα είναι το σημερινό ψευδοκράτος! Και το τραγικότερο είναι ότι η Άγκυρα τα θέλει όλα. Την ταπείνωση και την υποταγή μας.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν. Άλλωστε, η θέση μας είναι επί μακρόν σαφής: Είναι άλλο το δίκαιο και η χάρτα των Ην. Εθνών, και είναι άλλο η εφαρμογή του και ο ρόλος του ΓΓ των Ην. Εθνών. Ειδικώς ο ΓΓ των Ην. Εθνών είναι εντολοδόχος των μεγάλων δυνάμεων και ουχί φορέας η εφαρμοστής του δικαίου. Και τον ξέρουν καλά οι Τούρκοι. Πάνω απ' όλα υπάρχει η ισχύς. Και δη η στρατιωτική. Διότι χωρίς κανόνια κανείς δεν μπορεί να προστατεύσει τον πλούτο του. Το βούτυρο. Αυτά τα απλά που διδάσκονται σε όλα τα σοβαρά πανεπιστήμια του κόσμου και έχουν τις ρίζες τους στον Θουκυδίδη, δεν τα κατανοεί ή αρνείται να τα κατανοήσει η πολιτική μας ηγεσία και το Εθνικό Συμβούλιο.

Κατά κακή μας τύχη, τα αντιλαμβάνονται και τα εφαρμόζουν οι Τούρκοι. Επί μακρόν, δεσμεύονται τη μία μέρα, αποδεσμεύονται την άλλη. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη Συμφωνία Γ΄ Βιέννης για τους εγκλωβισμένους, ή τις Συμφωνίες Κορυφής Μακαρίου - Ντενκτάς, Κυπριανού - Ντενκτάς περί λύσης ομοσπονδίας; Ποτέ δεν τις σεβάστηκαν. Αντίθετα, το 1983 οι Τούρκοι τις τίναξαν στον αέρα ανακηρύσσοντας το ψευδοκράτος, ενώ η Αμμόχωστος, που θα έπρεπε να επιστραφεί χωρίς όρους, δεν επεστράφη ποτέ. Ούτε ακόμη κι επί τη βάσει ανταλλαγμάτων!

Και να ήταν μόνο αυτές οι συμφωνίες, πάει καλά. Η 8η Ιουλίου του Τάσσου Παπαδόπουλου, για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, διολίσθησε σε αυτήν της 23ης Μαΐου του Δημήτρη Χριστόφια, με τα δώρα περί εκ περιτροπής Προεδρία, χωρίς όμως τουρκικά αντίδωρα. Εν συνεχεία είχαμε την ενθουσιώδη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου, την οποία οι Τούρκοι ερμηνεύουν όπως τους βολεύει. Κατά το δοκούν. Στη βάση των δυο κρατών και των δυο λαών.

Των χωριστών εξουσιών και των κυριαρχιών. Και εφόσον έχουν την ισχύ, και εφόσον δεν έχουν κόστος δεν υποχωρούν, παρά τα παρακάλια της Κυβέρνησης και του Εθνικού Συμβουλίου. Και μας οδηγούν από εξευτελισμό σε εξευτελισμό. Και μας κοροϊδεύουν. Μας κατηγορούν ότι δεν θέλουμε λύση, επειδή έχουμε προβεί σε τόσες πολλές υποχωρήσεις χωρίς αντάλλαγμα, με αποτέλεσμα η παράδοσή μας να θεωρείται δεδομένη και από την Άγκυρα, αλλά και από μια μερίδα της διεθνούς κοινότητας.

Χωρίς ισχύ, που προκύπτει μέσα από ένοπλες δυνάμεις, οικονομία και άλλους συντελεστές ισχύος, όπως είναι οι συμμαχίες και η συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δεν έχουμε τύχη. Ακόμη όμως και εκεί όπου συμμετέχουμε, όπως είναι η ΕΕ, όσα διπλωματικά όπλα μας προσφέρουν, εμείς, αντί να τα χρησιμοποιήσουμε, βγάλαμε τα πλήκτρα και τα βάλαμε στο φωριαμό. Για να μη θυμώσει η Άγκυρα. Και για να μη μας γυρίσει στις συνομιλίες την ήδη γυρισμένη πλάτη της.

Η Τουρκία μάς κοροϊδεύει. Και δεν υπάρχει ένας αξιοπρεπής Έλληνας ηγέτης να σταθεί στο ύψος του όπως ο Αρμένιος Πρόεδρος, ο οποίος δήλωσε: «Στον διάβολο οι συμφωνίες που δεν κυρώνει η Τουρκία. Η πατρίδα είναι ιερή και απαραβίαστη, και καλύτερα να μείνουν μακριά από εμάς με τα παζάρια τους». Χαίρε Αρμενία!